II SA/Wa 550/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk (spr.), WSA Andrzej Kołodziej, Protokolant Eliza Kusy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 września 2009 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] odmawiającą wydania W. K. pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Główny Policji podniósł, iż w dniu 21 sierpnia 2008 r. W. K. wystąpił o wydanie pozwolenia na broń palną myśliwską. W toku postępowania administracyjnego organ I instancji ustalił, że Sąd Rejonowy [...] prawomocnym wyrokiem z dnia [...] r. sygn. akt [...] warunkowo umorzył na okres 2 lat próby postępowanie karne prowadzone wobec wnioskodawcy o czyn z art. 263 § 3 k.k. (przekazanie osobie nieuprawnionej broni palnej oraz amunicji - przestępstwo przeciwko porządkowi publicznemu). Organ uznał, iż fakt ten w pełni pozwala na zakwalifikowanie strony do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., odmówił W. K. wydania pozwolenie na broń palną myśliwską. Od tej decyzji pełnomocnik strony złożył odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie stronie pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne o czyn z art. 263 § 3 k.k. w stosunku do W. K. nie jest równoznaczny z wyrokiem skazującym za to przestępstwo. Brak jest zatem podstaw faktycznych i prawnych do odmowy wydania przedmiotowego pozwolenia na podstawie przepisu materialnoprawnego zastosowanego przez organ I instancji. Dotychczasowa postawa życiowa strony pozwala przyjąć, że jako posiadacz pozwolenia na broń palną daje gwarancję bezpiecznego posiadania i używania broni, a co za tym idzie, nie budzi uzasadnionej obawy, że może użyć jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania Komendant Główny Policji rozstrzygnięciem, wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy wskazał, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, co oznacza, iż organ Policji po ujawnieniu wskazanych w przepisie okoliczności jest obowiązany do odmowy wydania pozwolenia na broń. Każde bowiem naruszenie przepisów prawa, a zwłaszcza prawa karnego, musi podlegać ocenie z punktu widzenia istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organy Policji przyjęły więc, że interpretacja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji musi uwzględniać fakt, że od osób starających się o pozwolenie na posiadanie broni lub posiadających takie pozwolenia należy wymagać bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa z uwagi na ścisły związek prawa do broni ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego, których to dóbr ochrona została powierzona m. in. Policji. W stosunku do takich osób obowiązuje zatem miernik najwyższej staranności. Prawomocne orzeczenia sądu, potwierdzające fakt popełnienia czynów zabronionych prawem, są więc dla organów Policji wiążące w zakresie ustalania prawnych i faktycznych przesłanek wydania lub cofnięcia pozwolenia na broń, bowiem pozwalają zbadać czy w konkretnym przypadku zaistniał związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy dotychczasowym postępowaniem danej osoby, a obawa o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organ odwoławczy podkreślił, iż materialnoprawne przesłanki (społeczna szkodliwość czynu, właściwości i warunki osobiste oraz dotychczasowy sposób życia uzasadniają przypuszczenie, że pomimo umorzenia postępowania dana osoba będzie przestrzegała porządku prawnego, a w szczególności nie popełni przestępstwa) które, m. in. stanowią podstawę do zastosowania warunkowego umorzenia postępowania karnego nie wiążą organów Policji w sprawach dotyczących pozwoleń na broń. Niezależnie bowiem od sposobu zakończenia postępowania karnego, organ Policji może we własnym zakresie dokonać oceny ustalonego stanu faktycznego w kontekście przesłanek określonych w ustawie o broni i amunicji, stanowiących podstawę do odmowy lub cofnięcia pozwolenia na broń. Wyjątek stanowią tu prawomocne skazujące wyroki sądów, które są dla organów Policji wiążące. Waloru takiego nie mają jednak wyroki uniewinniające bądź umarzające postępowanie sądowe. Oceniając sprawę W. K. organy Policji nie były zatem związane treścią prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego [...], co do zastosowanej instytucji warunkowego umorzenia wyżej wymienionego postępowania karnego. Mogły natomiast, co uczyniły, ocenić to orzeczenie w kontekście dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Istotny był nie tyle fakt skazania czy rodzaj i wymiar zastosowanej kary, a rodzaj czynu i okoliczności jego popełnienia. Jak wynika z dyspozycji powyższego przepisu, nie wydaje się pozwolenia na broń osobie, która budzi uzasadnioną obawę, iż może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, w szczególności skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo toczy się przeciwko niej postępowanie karne o takie przestępstwa. Wynika zatem z niego, że katalog okoliczności, w tym przestępstw, których popełnienie (lub o których oskarżenie) może budzić taką obawę jest otwarty. Powodem zaliczenia strony do osób, które nie powinny posiadać pozwolenia na broń stał się fakt, iż strona popełniła przestępstwo przeciwko porządkowi publicznemu polegające na przekazaniu osobie nieuprawnionej broni palnej oraz amunicji, co jest także sprzeniewierzeniem się przepisom samej ustawy o broni i amunicji, określającym zasady i warunki posiadania broni. Świadczy o tym bezsprzecznie prawomocny wyrok Sądu Rejonowego [...]. Przestępstwo, które popełniła strona ma bezpośredni związek z bronią. W przedmiotowej sprawie karnej wina strony nie budzi wątpliwości, bowiem instytucji warunkowego umorzenia postępowania jest możliwe tylko wtedy, gdy sprawcy przestępstwa można przypisać winą, choć nieznaczną a zatem także ustalić, iż ponosić on może odpowiedzialność karną za nie. Czyn popełniony przez stronę przemawia za przyjęciem, iż należy ona do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, mieści się w ramach swobodnej oceny dowodów, do której organy Policji mają prawo na podstawie art. 80 k.p.a. Ocena ta nie jest dowolna i ma potwierdzenie w materiale dowodowym. Organ II instancji podkreślił, iż zarówno od posiadaczy pozwolenia na broń, jak i osób ubiegających się o takie uprawnienie, oczekuje się szczególnego przestrzegania porządku prawnego, z uwagi na ścisły związek prawa do broni ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dlatego też dostęp do niego podlega ścisłej administracyjnej reglamentacji i uzyskać je można za zgodą właściwego organu, wyrażoną w decyzji administracyjnej. Nie jest więc kwestią obojętną dla interesu społecznego, że takie osoby dopuszczają się naruszeń porządku prawnego. Strona, co wynika z materiału dowodowego popełniła przestępstwo godzące w porządek publiczny. Niewątpliwie zatem należy ją zaliczyć do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Strona jako wieloletni myśliwy oraz opiekun prowadzący kandydatów na myśliwego, tym bardziej winna być świadoma zagrożenia, jakie niesie za sobą udostępnienie broni palnej osobie do tego nieuprawnionej. Dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, z którymi to dobrami prawo do broni ma niewątpliwie ścisły związek. Nie jest kwestią obojętną, iż osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń popełniła czyn godzący właśnie w porządek publiczny dodatkowo naruszając reglamentacyjny charakter dostępu do broni. Zawarte w odwołaniu argumenty, iż powyższy czyn był jedynie incydentalnym - zdarzeniem w trakcie szkolenia początkującego myśliwego tym bardziej świadczy na jej niekorzyść, bowiem jednoznacznie świadczy o nieznajomości przez stronę zasad i warunków posiadania broni i nie może zostać oceniony inaczej, jak tylko negatywnie, ponieważ w ten sposób strona wykazała, że nie daje gwarancji zgodnego z prawem - w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy - dysponowania bronią. Argumenty pełnomocnika strony zawarte w odwołaniu, w tym, m. in. dotyczące kwestii znaczenia wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne, według organu II instancji nie mogą mieć wpływu na zmianę sposobu rozstrzygnięcia sprawy, gdyż sfera ustaleń poczynionych na gruncie prawa karnego, jest kwestią odrębną w stosunku do postępowania administracyjnego. Organy administracji publicznej mogą bowiem oprzeć swoje rozstrzygnięcie na materiale dowodowym zebranym w ramach postępowania karnego jedynie w zakresie niezbędnym do rozpatrzenia sprawy administracyjnej oraz wydania decyzji. Zatem kwestia, iż w świetle prawa karnego wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne nie jest wyrokiem skazującym nie może mieć znaczenia w ustaleniu przez organ administracji stanu faktycznego sprawy administracyjnej. Inny jest bowiem zakres i przedmiot ustaleń w tych postępowaniach. Organ odwoławczy stwierdził także, iż wina i okoliczności popełnionego przez stronę przestępstwa z art. 263 § 3 k.k. nie budzą żadnych wątpliwości. W takim przypadku norma prawa materialnego natomiast nakazuje organowi Policji odmówić wydania pozwolenia na broń osobie, która spełnia przesłanki określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W przedstawionym stanie faktycznym i prawnym nie można było przyjąć nadrzędności interesu indywidualnego strony nad interesem społecznym (publicznym) i wydać stronie przedmiotowe pozwolenie, ponieważ prymat interesowi społecznemu dał sam ustawodawca ustalając obligatoryjny charakter art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i anumicji i wiążąc organy Policji co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Dlatego też nawet korzystnie o stronie świadczące dowody, jak np. pozytywna opinia z miejsca zamieszkania (k.25), z koła łowieckiego (k.8), czy z [...] (k.7), których strona jest członkiem nie mogą przesądzić o wydaniu jej pozwolenia na broń. Organ Policji nie zanegował, iż strona jest dobrze postrzegana wśród sąsiadów, jak i kolegów myśliwych, nie eliminuje to jednak faktu, iż popełniła czyn ewidentnie związany z bronią palną, będący przestępstwem w myśl przepisów prawa karnego oraz sprzeniewierzający się zasadom bezpiecznego posiadania i używania broni, określonym przepisami ustawy o broni i amunicji dając, w posiadanie dwa egzemplarze broni myśliwskiej i amunicję osobie nieuprawnionej. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2009 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez pełnomocnika W. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, strona skarżąca zarzuciła wskazanemu rozstrzygnięciu, iż: 1) zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 9 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, 2) zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77, 80 k.p.a., poprzez błędne ustalenie okoliczności wpływających na niekorzyść wnioskującego W. K. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż orzeczenie o warunkowym umorzeniu postępowania karnego nie jest wyrokiem skazującym, stanowiącym przesłankę z art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Sąd Rejonowy [...] stosując wobec skarżącego instytucję warunkowego umorzenia postępowania, kierował się głównie niskim stopniem winy i społecznej szkodliwości czynu oraz pozytywną prognozą kryminologiczną, w obliczu której wymierzenie kary, jakiejkolwiek, byłoby niecelowe i zbyt surowe, sprzeczne z zasadami i sztuką stosowania i wykonywania prawa karnego. Sąd ten dodatkowo podkreślił, iż wobec osoby W. K. nie zachodzą jakiekolwiek obawy, że w przyszłości nie będzie przestrzegał porządku prawnego. W ocenie Sądu, W. K. swoją postawą i dotychczasowym życiem daje gwarancję niepopełnienia przestępstwa. Sąd w uzasadnieniu orzeczenia wysoko ocenił właściwości i warunki osobiste, dotychczasowy tryb życia, wskazał na odpowiedzialność jako posiadacza broni. Dokonał oceny jego życia zawodowego i rodzinnego oraz stwierdził, iż zarzucony mu czyn z art. 263 § 3 k.k. jawi się jako zdarzenie epizodyczne, związane ze szkoleniem początkującego myśliwego. Nie bez znaczenia na taką ocenę wpływa także, przebieg jego członkowstwa w strukturach [...]. Od samego jego początku był aktywnym jego działaczem, wspierającym wszystkie organizowane akcje, udzielał się zarówno w codziennej działalności [...], jak też przy organizacji zawodów. Własną pracą wspierał rozwój lokalnych struktur [...], włącznie ze sponsorowaniem budowy siedziby [...]. Jest osobą wielokrotnie nagradzaną i wyróżnianą za zasługi dla rozwoju łowiectwa. Łowiectwo jest jego pasją, z którą jest związany już od bardzo dawna. Jako etyczny myśliwy wzorowo wywiązywał się ze swoich obowiązków, nigdy nie był karany przez Sądy [...], natomiast wielokrotnie nagradzany za bezinteresowną wzorową pracę na rzecz łowiectwa i ojczystej przyrody oraz kultywowanie tradycji i obyczajów łowieckich. Popełniony przez W. K. czyn był tylko incydentem związanym ze szkoleniem początkującego myśliwego [...], który nadużył jego zaufania i w czasie jego chwilowej nieobecności udał się wraz z bronią do lasu. W rezultacie jedno incydentalne zachowanie, sprzeczne z jego wolą i wiedzą, którego dopuścił się [...], nie może negować całego życiowego dorobku wnioskodawcy i stanowić podstawę do przypuszczeń, iż mógłby on użyć broń w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podobnej oceny jego dotychczasowego zachowania dokonał w uzasadnieniu wyroku Sąd Rejonowy [...] podkreślając, iż daje on gwarancję przestrzegania i poszanowania porządku prawnego. Organ II instancji wybiórczo i tylko dla poparcia własnego stanowiska skorzystał i oparł się na rozstrzygnięciu Sądu Rejonowego [...], a z faktu warunkowego umorzenia postępowania uczynił przeszkodę do pozytywnego dla wnioskodawcy załatwienia sprawy. Komendant Główny Policji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniósł fakt, iż W. K. dopuścił się czynu określonego w art. 263 § 3 k.k, bowiem ta okoliczność została potwierdzona wyrokiem warunkowo umarzającym postępowanie. Jednak nie uwzględniono w stosunku do skarżącego okoliczności wynikających z treści uzasadnienia wyroku Sądu, które w sposób przejrzysty ukazuje analizę zachowania oskarżonego na przyszłość. Skoro organy administracji publicznej, w postępowaniu toczącym się przed nimi, biorą pod uwagę treść orzeczeń sądów powszechnych to takie rozstrzygnięcia winny być brane pod uwagę jako całość, a nie traktowane wyrywkowo. Kierując się treścią art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, organ rozpatrujący wniosek W. K. winien był w jego przypadku wziąć pod uwagę czas przyszły, a nie okoliczności, które już zostały ocenione przez uprawnionego do tego organu wymiaru sprawiedliwości. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnień zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd, stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Zgodnie z tym przepisem pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Analiza treści powołanego przepisu wskazuje, iż decyzja organu Policji w pewnym zakresie posiada charakter zbliżony do tzw. decyzji uznaniowej, albowiem w powołanym przepisie ustawodawca posługuje się zwrotami nieostrymi, jak chociażby przesłanką "interesu bezpieczeństwa lub porządku publicznego". Takie sformułowanie treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy nie oznacza dowolności w działaniu organów Policji. Z uwagi na zastosowanie w ww. przepisie wyrażeń nieostrych, organ zobowiązany jest do rozważenia w sposób wyjątkowo szczegółowy przesłanek odmowy wydania pozwolenia na broń, aby wykazać, że dokonana przez organ administracji ocena okoliczności sprawy nie nosi cech dowolności lub nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobody interpretacji tych określeń na tle konkretnego stanu faktycznego. Zdaniem Sądu, uznać należy, iż organy obu instancji nie zbadały w sposób wyczerpujący wszystkich okoliczności niniejszej sprawy, a przede wszystkim nie wyjaśniły dostatecznie powodów uznania zaistnienia w stosunku do skarżącego przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W sprawie nie budzi wątpliwości, że prawomocnym wyrokiem z dnia [...] sygn. akt [...] Sąd Rejonowy [...] warunkowo umorzył postępowanie na okres próby 2 lat i orzekł wobec skarżącego obowiązek spełnienia świadczenia pieniężnego w wysokości 1.500 zł na cel społeczny. Nie może zatem budzić wątpliwości, iż skarżący dopuścił się zarzucanego mu czynu z art. 263 § 3 k.k., albowiem okoliczności jego popełnienia były dla Sądu oczywiste skarżący przyznał się do popełnienia występku. Organy Policji orzekające w sprawie uznały, iż od osób ubiegających się o pozwolenie na broń należy wymagać bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa. Skoro skarżący bez wątpienia dopuścił się popełnienia czynu karalnego przeciwko porządkowi publicznemu, czym naruszył także przepisy ustawy o broni i amunicji, to zaistniał związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy dotychczasowym postępowaniem skarżącego a obawą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy u broni i amunicji. Zdaniem organów orzekających w sprawie sam fakt udostępnienia broni myśliwskiej osobie nieuprawnionej rodzi uzasadnione obawy, że podobne zdarzenie może się w przyszłości powtórzyć i skarżący może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W ocenie Sądu, zestawienie w niniejszej sprawie stanu faktycznego, ustalonego w oparciu o zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy z motywami podanymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazuje, iż organy Policji podjęły rozstrzygnięcia posługując się znacznym uproszczeniem procesu dochodzenia do prawdy obiektywnej i nie dokonały wnikliwej oceny całokształtu materiału dowodowego. Należy podnieść, iż Komendant Główny Policji poza swoimi rozważaniami pozostawił szereg istotnych dla prawidłowego rozpatrzenia sprawy aspektów. Wskazać należy, iż w sprawie istotne są okoliczności popełnienia czynu zabronionego przez skarżącego, ale i istotna jest jego postawa życiowa przed i po jego popełnieniu. Z materiału aktowego wynika, iż skarżący to zasłużony działacz [...], doceniany i wielokrotnie nagradzany za zasługi na polu łowiectwa. Myśliwy o wieloletnim doświadczeniu, któremu powierzano "wychowanie" młodych adeptów sztuki łowieckiej. Jest osobą w średnim wieku, zatem doświadczoną życiowo i znającą zagrożenia związane z posiadaniem broni palnej. Nie ubiega się o wydanie pozwolenia na broń myśliwską po raz pierwszy, lecz już to pozwolenie wcześniej posiadał i wówczas nie był karany i postępował etycznie. Zwrócić także uwagę należy na fakt, iż nie udostępnił on posiadanej broni myśliwskiej przypadkowej osobie, lecz swemu wychowankowi, z którym ćwiczył strzelanie. Zatem miał prawo przypuszczać, że zgodnie w wcześniejszymi ustaleniami, broń skarżącego zostanie przechowana w zabezpieczonym miejscu w domu podopiecznego. Nie bez znaczenia pozostaje, że skarżący przyznał się do popełnienia czynu zabronionego i wyraził gotowość do poniesienia z tego tytułu konsekwencji. Wskazuje to na poszanowanie porządku prawnego. Jak wskazał w skardze pełnomocnik W. K., skarżący jest pasjonatem łowiectwa i to hobby stanowi bardzo ważny element w życiu wymienionego. Wskazane powyżej aspekty wymagają głębszej analizy w kontekście wystąpienia realnej, a nie hipotetycznej obawy, że skarżący może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Owa obawa musi być uzasadniona, a więc poprzedzona rozważeniem wszystkich istotnych elementów przemawiających na korzyść jak i przeciwko wnioskodawcy. Nie można organowi odmówić racji gdy twierdzi, iż niezależnie od sposobu zakończenia postępowania karnego, organ może we własnym zakresie dokonać oceny ustalonego w tym postępowaniu stanu faktycznego w kontekście przesłanek określonych do wydania pozwolenia na broń. Jednak w niniejszej sprawie, ocena Sądu Rejonowego [...] wyrażona w uzasadnieniu wyroku warunkowo umarzającym postępowanie w sprawie karnej skarżącego, co do prawdopodobieństwa niedopełnienia w przyszłości czynu zabronionego, powinna być brana pod uwagę. Sąd ten uznał, iż czyn popełniony przez skarżącego miał charakter incydentalny. Zatem jako istotny argument przemawiający na korzyść strony ta ocena nie może zostać pominięta przy rozważaniu całości okoliczności sprawy. W orzecznictwie wskazuje się, iż przy odmowie i cofnięciu pozwolenia na broń nie można powoływać się jedynie na fakt skazania wyrokiem, lecz niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym przez skarżącego czynem, za który został on skazany, a jego cechami charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem (przykładowo wyrok NSA z dnia 9 października 2001 r., sygn. akt III SA 866/02). Zatem za trafny należy uznań zarzut skargi, że organ nie dokonał wnikliwej analizy zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie i nie wykazał w sposób przekonywujący, dlaczego obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w tym konkretnym przypadku jest uzasadniona. Sam fakt popełnienia czynu przestępczego stwierdzony orzeczeniem sądowym, jak wyżej wskazano, nie wystarcza do uznania, iż obawa, o jakiej mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, istnieje lub też może zaistnieć. Reasumując, organy Policji nieprawidłowo - w ocenie Sądu - zastosowały przepisy prawa procesowego poprzez dokonanie oceny całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego w sposób dowolny, a w szczególności niedostateczne wyjaśnienie zaistnienia w stosunku do skarżącego przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Rozpoznając ponownie sprawę organ winien wyjaśnić w sposób precyzyjny i jednoznaczny, dlaczego uznaje, iż dotychczasowe zachowanie skarżącego oraz jego cechy charakteru mają podstawę do negatywnej prognozy odnośnie do jego osoby w oparciu o art. 15 ust. 1 pkt 6 tejże ustawy. W tym celu powinien dokonać oceny zgromadzonych dotychczas dowodów dotyczących bezpośrednio skarżącego. Dopiero analiza i ocena całego materiału dowodowego, pozwolą organowi na podjęcie decyzji realizując przesłankę wskazaną w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Mając powyższe względy na uwadze, Sąd uznał, że obie zaskarżone decyzje zapadły z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 tejże ustawy, a także prawa procesowego, gdyż organy nie wyjaśniły sprawy w sposób wymagany przez art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Z podanych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji, opierając rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności o art. 152 tejże ustawy.