II SA/Wa 551/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Sędzia asesor WSA Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. J. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] w przedmiocie sprostowania z urzędu omyłki pisarskiej postanawia odrzucić skargę. Minister Pracy i Polityki Społecznej postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] sprostował z urzędu omyłkę pisarską popełnioną w uzasadnieniu postanowienia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] utrzymującego w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2006 r., nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji tego Wojewody z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...]. W doręczonym R. J. w dniu 20 lutego 2007 r. postanowieniu organ zawarł pouczenie o przysługującym stronie prawie zaskarżenia przedmiotowego orzeczenia do Sądu. Na powyższe postanowienie, zgodnie z zawartym w nim pouczeniem, R. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidzianej w ustawie. Na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przedmiotem sprostowania może być objęte również postanowienie, co wynika z treści art. 126 k.p.a. W świetle art. 113 § 3 k.p.a. na postanowienie w sprawie sprostowania służy zażalenie (odpowiednio wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy – art. 144 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a.). W niniejszej sprawie skarżącemu, wbrew błędnemu pouczeniu organu, przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przysługiwało prawo złożenia w trybie art. 127 § 3 k.p.a. wniosku do Ministra Pracy i Polityki Społecznej o ponowne rozpatrzenia sprawy, czego strona nie uczyniła. Na marginesie należy dodać, że w świetle art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji (odpowiednio postanowieniu) co do prawa odwołania albo wniesienia Sygn. akt II SA/Wa 551/07 powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Zatem błędne pouczenie w orzeczeniu, o którym mowa w art. 112 k.p.a., nie może skutkować utratą terminu do złożenia wniosku z art. 127 § 3 k.p.a. (przykładowo postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 1998 r., sygn. akt IV SA 628/96 publik. LEX nr 43126). Z powyższych względów skarga podlegać musiała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.