II SA/Wa 551/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.), Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Janusz Walawski, Protokolant Agnieszka Bieniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2009 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...], mając za podstawę art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j.: Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 2 ust. 1, art. 5, art. 6, art. 7 oraz art. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), którą odmówiono W. P. przyznania dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, że stosownie do ustaleń organu I instancji, powierzchnia użytkowa lokalu wnioskodawcy, znajdującego się w W. przy ul. [...], przekracza powierzchnię normatywną. Organ wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, normatywna powierzchnia użytkowa lokalu w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego, uprawniająca do otrzymania dodatku mieszkaniowego dla 1 osoby, nie może przekroczyć 35 m2, z tym że dodatek mieszkaniowy będzie przysługiwał nawet wtedy, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie będzie przekraczała normatywnej powierzchni o więcej niż 30% do 50%. W tym drugim wypadku – zgodnie z art. 5 ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, gdy udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie będzie przekraczał 60%. Organ podniósł, że W. P. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe w lokalu o powierzchni użytkowej 47,21 m2, a łączna powierzchnia pokoi i kuchni wynosi 35,75 m2. W związku z powyższym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło, iż organ I instancji prawidłowo uznał, że dodatek mieszkaniowy wnioskodawcy nie przysługuje. Bowiem dopuszczalne przekroczenie normatywnej powierzchni użytkowej, o którym mowa w art. 5 ust. 5 pkt 1 tej ustawy – o 30% powierzchni samych pokoi i kuchni (35,75 m2) w powierzchni użytkowej tego lokalu, przekracza 60%, gdyż stanowi 75,73% powierzchni użytkowej lokalu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. P. wniósł o wnikliwe rozpoznanie sprawy, wskazując na trudną sytuację życiową, związaną z zamieszkiwaniem w przedmiotowym lokalu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., wnosiło o jej odrzucenie – z uwagi na przekroczenie terminu do wniesienia skargi - lub oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Skarżący wraz ze skargą złożył pismo z dnia 16 marca 2009 r., będące wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Postanowieniem z dnia 6 lipca 2009 r. o sygn. akt II SA/Wa 551/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem Sąd nie stwierdził, by orzekające w przedmiocie dodatku mieszkaniowego organy administracji dopuściły się naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.). Ustawodawca uzależnił prawo do dodatku mieszkaniowego od łącznego spełnienia szeregu przesłanek, jakimi są: istnienie tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego (art. 2), wysokość dochodu na jednego członka gospodarstwa domowego (art. 3) oraz wymóg zajmowania lokalu mieszkalnego o określonej powierzchni użytkowej, ustalanej w zależności od liczby członków gospodarstwa domowego (art. 5). Niespełnienie choćby jednej z opisanych wyżej przesłanek skutkuje odmową przyznania prawa do dodatku mieszkaniowego. W niniejszej sprawie odmówiono skarżącemu, który prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, przyznania dodatku mieszkaniowego, z uwagi na niespełnienie kryterium powierzchniowego. Ustalony w sprawie stan faktyczny nie budzi wątpliwości, w szczególności powierzchnia użytkowa zajmowanego przez skarżącego lokalu. W. P. mieszka sam w mieszkaniu o powierzchni 47,21 m2, a więc o powierzchni użytkowej przekraczającej dopuszczalną powierzchnię normatywną, przewidzianą dla jednej osoby, która stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy, nie może przekraczać 35 m2. Ustawodawca dopuszcza możliwość przekroczenia tej powierzchni, nie więcej jednak niż o 30% (art. 5 ust. 5 pkt 1 cytowanej ustawy), co oznacza, że dodatek mieszkaniowy nie może być przyznany osobie prowadzącej jednoosobowe gospodarstwo domowe, jeżeli powierzchnia zajmowanego przez nią lokalu przekroczy 45,5 m2, albo o 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60% (art. 5 ust. 5 pkt 2 ustawy). W przypadku skarżącego żaden z tych przepisów nie ma zastosowania, bowiem zajmowany przez niego lokal ma powierzchnię 47,21 m2, a ponadto w lokalu tym udział powierzchni samych pokoi i kuchni, który wynosi 35,75 m2, do powierzchni użytkowej przekracza 60%, a więc granicę dopuszczalną do przyznania przez organ dodatku mieszkaniowego, ponieważ faktycznie stanowi 75,73%. Podkreślić należy, iż skarżący ani w postępowaniu administracyjnym, ani w skardze do Sądu nie kwestionował dokonanych w tym zakresie ustaleń. Z przytoczonych powodów należało stwierdzić brak uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem skarżący nie spełnia warunków, określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 i ust. 5 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Odnosząc się natomiast do okoliczności podniesionych przez skarżącego w złożonej skardze, dotyczących rosnących opłat, trudności w utrzymaniu mieszkania, złych warunków technicznych lokalu, czy niszczenia klatki schodowej, itp., należy stwierdzić, że nie mają one wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. Organy orzekające w tym przedmiocie rozstrzygają wnioski osób zainteresowanych w granicach obowiązującego prawa, a ich decyzje nie mają charakteru uznaniowego. Sąd z pełnym zrozumieniem odnosi się do trudnej sytuacji materialnej skarżącego, trzeba jednak podkreślić, że sama trudna sytuacja finansowa i złe warunki techniczne lokalu nie wystarczają do przyznania dodatku mieszkaniowego – świadczenia uzależnionego od spełnienia ściśle określonych przesłanek. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.