II SA/Wa 552/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Anna Mierzejewska, Protokolant Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2009 r. sprawy ze skargi K. F. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. 2) uchyla decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] października 2008 r. 3) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2009 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku K. F. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] października 2008 r. o uchyleniu decyzji nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2005 r. w części wskazującej, że zwalniany oficer pozostaje w dyspozycji Szefa BOR i o odmowie uchylenia ww. decyzji w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu organ wskazał, iż K. F. – [...], delegowany za granicę do wykonywania zadań [...], rozkazem personalnym nr [...] Szefa BOR z dnia [...] sierpnia 2004 r., został z dniem [...] września 2004 r. zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesiony do dyspozycji Szefa BOR. Powyższe rozstrzygnięcie nastąpiło w związku z unieważnieniem dotychczas obowiązującego etatu Biura Ochrony Rządu i wprowadzeniem nowego etatu tej formacji. Z rozkazem tym K. F. zapoznany został po powrocie z oddelegowania w dniu [...] czerwca 2005 r. W dniu 1 lipca 2004 r. K. F. wypowiedział stosunek służbowy w trybie art. 35 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2004 r. Nr 163, poz. 1712 ze zm.). Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r. zwolnił [...] K. F. z dniem [...] października 2005 r. ze służby stałej w BOR, wskutek upływu ustawowego terminu pisemnego zgłoszenia przez funkcjonariusza wystąpienia ze służby. W dniu 26 czerwca 2007 r. K. F. wystąpił o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] Szefa BOR z dnia [...] sierpnia 2004 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, decyzją nr [...] z dnia [...] września 2007 r. odmówił stwierdzenia nieważności kwestionowanego przez K. F. rozkazu personalnego. Rozpoznając następnie wniosek K. F. o ponowne rozpoznanie sprawy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...] utrzymał swoją decyzję w mocy. Decyzja ta stała się przedmiotem skargi K. F. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem o sygnaturze akt II SA/Wa 2153/07 z dnia 28 marca 2008 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] września 2007 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r. Szef Biura Ochrony Rządu zwolnił K. F. z dniem [...] września 2004 r. z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego [...] i przeniósł do dyspozycji Szefa Biura Ochrony Rządu. Powyższy rozkaz został doręczony skarżącemu dopiero w dniu 27 czerwca 2005 r. i dopiero z tym dniem organ był nim związany, bowiem – zgodnie z art. 110 kpa – organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Sąd uznał też, że w sprawie nie miał zastosowania art. 130 § 3 kpa, bowiem rozkazowi temu nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności w trybie art. 108 kpa, ani też nie podlega on natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy. A ponieważ dopiero doręczenie decyzji stanowi wprowadzenie jej do obrotu prawnego to wydana w dniu [...] sierpnia 2004 r. decyzja, którą od dnia [...] września 2004 r. zwolniono skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska i przeniesiono do dyspozycji Szefa BOR, a którą doręczono skarżącemu dopiero 10 miesięcy później, w dniu 27 czerwca 2005 r., rażąco narusza prawo. Wskazać również należy, iż zgodnie z treścią art. 130 § 1 kpa, decyzja przed upływem terminu do wniesienia odwołania nie ulega wykonaniu. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, mając na uwadze powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. o nr [...] stwierdził nieważność rozkazu personalnego nr [...] Szefa BOR z dnia [...] sierpnia 2004 r., którym to rozkazem K. F. został z dniem [...] września 2004 r. zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesiony do dyspozycji Szefa BOR. W dniu 30 czerwca 2008 r. K. F. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2005 r. o zwolnieniu go ze służby w BOR, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. o nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji. Następnie w dniu 21 lipca 2008 r. K. F.wystąpił, na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 kpa, z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2005 r. o zwolnieniu go ze służby w Biurze Ochrony Rządu. Minister Spraw Wewnętrznych postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r. wznowił postępowanie w sprawie, a decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] uchylił decyzję nr [...] w części wskazującej, że zwalniany oficer pozostaje w dyspozycji Szefa BOR i odmówił uchylenia ww. decyzji w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] Szefa BOR powoduje, że decyzja nr [...] o zwolnieniu ze służby w BOR w części określającej stronę nie może wskazywać, że pozostawała ona w dyspozycji Szefa BOR, a w związku z tym zasadnym jest uchylenie powyższego rozkazu w tej części oraz odmówienie uchylenia decyzji w pozostałym zakresie. W dniu [...] września 2008 r. K. F. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie jej nieważności, jednakże Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] października 2008 r. odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji. Kolejnym wnioskiem z dnia [...] listopada 2008 r. K. F. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] października 2008 r. W uzasadnieniu wniosku K. F. wskazał, że został zwolniony ze służby bez możliwości określenia uposażenia na dzień zwolnienia go ze służby, zarówno dla celów zaopatrzenia emerytalno-rentowego, jak również należności związanych z naliczeniem wysokości odprawy, 12 miesięcznego uposażenia, ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy. Powołał się na art. 88 ust. 1 i 2 oraz na art. 91 ust. 1 pkt 2 ustawy o BOR i wskazał, że wysokość uposażenia zasadniczego funkcjonariusza jest uzależniona od grupy uposażenia, do której zostało zaszeregowane stanowisko służbowe. Wskazał również, że zlikwidowanie stanowiska zajmowanego przez funkcjonariusza powoduje, że z dniem tej likwidacji wygasa prawo do uposażenia, nawet gdyby został przeniesiony do dyspozycji przed wprowadzeniem nowego etatu. Możliwość zachowania uposażenia na zasadach art. 108 ustawy o BOR dotyczy sytuacji, gdy przebywając w dyspozycji pozostaje w strukturach BOR stanowisko zajmowane przed dyspozycją, co wynika chociażby z art. 35 ust. 4 ustawy o BOR. Przepis ten uzależnia wypowiedzenie stosunku służbowego na dziewięć miesięcy przed podjęciem decyzji o likwidacji komórki organizacyjnej. Zaznaczył, że niejednokrotnie z wprowadzeniem nowego etatu wiąże się okoliczność określenia nowych grup uposażenia nawet w odniesieniu do stanowisk identycznych jak w dawnym etacie i nie jest możliwa chociażby waloryzacja uposażenia, ponieważ funkcjonariusz przeniesiony do dyspozycji zachowuje grupę uposażenia z poprzedniego etatu. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że nie stwierdził wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Podał, że wbrew ocenie K. F. stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu oficera ze stanowiska służbowego i przeniesieniu go do dyspozycji Szefa BOR w żaden sposób nie może podważyć ważności decyzji nr [...] z dnia [...] października 2008 r., odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji nr [...], wydanej w wyniku wznowienia postępowania w sprawie zwolnienia ze służby. Organ wyjaśnił, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu. Organ podał również, że stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego o zwolnieniu ze stanowiska służbowego i przeniesieniu go do dyspozycji Szefa BOR powoduje, że funkcjonariusz do dnia zwolnienia ze służby zajmował stanowisko, z którego tym rozkazem miał być zwolniony. Zdaniem organu na taki stan, wynikający z wcześniejszego ostatecznego rozstrzygnięcia administracyjnego o mianowaniu na to stanowisko, nie miała wpływu zmiana struktury etatowej, bowiem stanowiła ona jedynie podstawę do dokonania indywidualnych rozstrzygnięć dotyczących funkcjonariuszy, nie rodziła zaś w sferze stosunków administracyjno-prawnych tych funkcjonariuszy żadnych zmian z mocy prawa. Decyzja organizacyjna stanowiła podstawę do dokonania rozstrzygnięcia administracyjnego, jednakże jeżeli takie rozstrzygnięcie nie pozostaje w obrocie prawnym, to oczywistym jest, że oficer nadal zajmował stanowisko służbowe [...]. K. F. wniósł w dniu 23 stycznia 2009 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, ponawiając argumenty zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności wcześniejszej decyzji. Ponownie analizując stan faktyczny i prawny sprawy, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uznał, iż brak jest przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa, uzasadniających stwierdzenie nieważności swojej decyzji nr [...] z dnia [...] października 2008 r. Organ oprócz argumentów podanych już we wcześniejszej swojej decyzji odniósł się do tej części wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, która dotyczyła "rzekomych" nieprawidłowości w ustalaniu składników uposażenia, jak również związanego z tym braku możliwości ustalenia podstawy świadczenia emerytalnego i wskazał, że zgodnie z art. 97 ust. 3 ustawy o BOR funkcjonariusz może dochodzić roszczeń z tytułu prawa do uposażenia i innych należności pieniężnych przed sądem okręgowym – sądem pracy i ubezpieczeń społecznych. Podał ponadto, że w teczce akt personalnych K. F. zgodnie z zaświadczeniem o uposażeniu i nagrodzie rocznej dla celów emerytalnych – wydawanym w związku ze zwolnieniem ze służby w BOR (karta 71/110 materiałów uzupełniających), w chwili zwolnienia ze służby oficerowi przysługiwało uposażenie odpowiadające uposażeniu zasadniczemu według stopnia [...], z wysługą po 35 latach, uposażenie zasadnicze wg stanowiska dla 10 grupy uposażenia i dodatek specjalny 34% uposażenia zasadniczego według stanowiska. Zdaniem organu, wskazane uposażenie jest zgodne z należnym z racji zajmowania stanowiska służbowego [...], na które K. F. mianowany został rozkazem personalnym nr [...] Szefa BOR z dnia [...] kwietnia 2002 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uzupełnionej następnie pismem z dnia 8 maja 2009 r. K. F. kwestionując decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z [...] lutego 2009 r. wskazał, że wydana ona została z rażącym naruszeniem przepisów ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu i że jest zaprzeczeniem stanu prawnego sprawy. Podał, że zwolnienie funkcjonariusza ze służby następuje wyłącznie w okolicznościach zajmowania stanowiska służbowego lub pozostawania w dyspozycji, co zapewnia funkcjonariuszowi wysokość należnego uposażenia na dzień zwolnienia ze służby. Uposażenie to obejmuje uposażenie wg stopnia, uposażenie wg zajmowanego stanowiska i dodatki z tytułu zajmowanego stanowiska. Zachowanie tego uposażenia, stosownie do art. 108 ustawy o BOR, stwarza również pozostawanie w dyspozycji. W jego zaś sytuacji nie było możliwe ustalenie uposażenia należnego na dzień zwolnienia ze służby, zarówno w oparciu o instytucję pozostawania w dyspozycji, jak i zajmowania stanowiska służbowego skoro nie zajmował stanowiska. Wskazał też, że w jego teczce akt personalnych dokonano wpisów niezgodnych ze stanem faktycznym a powołanie się przez organ na rozkaz personalny nr [...] Szefa BOR z dnia [...] kwietnia 2002 r. o mianowaniu go na stanowisko [...] jest nieuzasadnione. Skarżący podkreślił, że w związku z unieważnieniem etatu Biura Ochrony Rządu stanowisko [...] uległo likwidacji, natomiast po wprowadzeniu nowego etatu nie nastąpiło wyznaczenie go na stanowisko służbowe, jak również nie przeniesiono go do dyspozycji Szefa BOR. Konsekwencją takiego stanu była, zdaniem skarżącego, utrata prawa do zwaloryzowania uposażenia od dnia zwolnienia ze stanowiska. Reasumując, skarżący wskazał, że zwolnienie go ze służby nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 88 ust. 1 i 2, art. 91 ust. 1, art. 104 ust. 1, art. 105 ust. 1 pkt 1 i 2 i art. 108 ustawy o BOR, a także z naruszeniem art. 5 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.). W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej wydania. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną co oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej. Sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w skardze. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że Sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Analizując niniejszą sprawę pod tym kątem, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie jednakże z przyczyn innych niż podano w skardze. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest jednym z trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji ostatecznej. Ochrona takich decyzji została wyrażona zasadą ogólną trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych – art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. z 2000 r. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 § 1 kpa jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze – ten organ. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji (art. 157 kpa). Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 kpa, a mianowicie organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Zestawienie to stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Taka redakcja przepisu, zważywszy również na nadzwyczajny charakter tej instytucji, nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej względem tego przepisu. Działanie organu w trybie wniosku o stwierdzenie nieważności wymaga zupełnie innego podejścia do sprawy i zasadniczo różni się od postępowania zwykłego. Obowiązkiem organu jest zajęcie się kwestiami ściśle prawnymi. W ich efekcie może co najwyżej dojść do wydania decyzji kasatoryjnej. Oznacza to, że w postępowaniu zmierzającym do ewentualnego wydania tego rodzaju decyzji nie ma proceduralnej możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy. Tym samym nie wchodzi w grę również poczynienie dodatkowych (uzupełniających) ustaleń faktycznych. W omawianym postępowaniu organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego. Rażące naruszenie prawa, na które w swym wniosku o stwierdzenie nieważności powołuje się skarżący, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, jest wyraźne wykazanie, jaki konkretny przepis został naruszony i dlaczego naruszenie to organ ocenił jako rażące (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 1992 r. o sygn. V SA 86/92 – ONSA 1993/1/23). O rażącym naruszeniu prawa mówić można tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 1996 r. o sygn. III SA 565/95 - Biul. Skarb. 1997/2/26 i wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 1995 r. o sygn. III ARN 22/95). Dokonując analizy powyższych wywodów, należy podkreślić, że nie każde naruszenie prawa będzie stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. Tylko rażące naruszenie prawa może skutkować wydaniem rozstrzygnięcia pozytywnego dla strony. Taka sytuacja zaistniała, zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie. Minister Spraw Wewnętrznych postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2008 r. wznowił postępowanie w sprawie, a decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] uchylił decyzję nr [...] w części wskazującej, że zwalniany oficer pozostaje w dyspozycji Szefa BOR i odmówił uchylenia ww. decyzji w pozostałym zakresie. Decyzja ta wydana została na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 i 2 kpa w związku z art. 145 § 1 pkt 8 kpa. Wskazać należy, że w myśl art. 149 § 2 i art. 151 § 1 pkt 2 kpa, po wznowieniu postępowania organ przeprowadza postępowanie co do przyczyn wznowienia i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W przypadku stwierdzenia, iż występuje jedna z podstaw wznowienia wyliczonych w art. 145 § 1 kpa organ uchyla decyzję dotychczasową i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Uchylenie decyzji musi dotyczyć całości rozstrzygnięcia, a nie jego części. Dopuszczalność uchylenia tylko części decyzji możnaby rozważać wyłącznie w sytuacji, gdy wady postępowania (podstawy wznowienia) odnoszą się do takich elementów rozstrzygnięcia, którym można przypisać cechę decyzji częściowej. Po przeprowadzeniu postępowania w trybie określonym w art. 149 § 2 kpa właściwy organ wydaje jedną z decyzji wymienionych w art. 151 kpa to jest albo odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a kpa albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Z kolei zaś przepis art. 151 § 1 pkt 2 kpa stanowi, iż uchylając decyzję organ ma obowiązek na nowo rozstrzygnąć sprawę. Granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania wyznaczona jest zakresem sprawy administracyjnej, zakończonej decyzją ostateczną. Organ administracji rozpoznaje ponownie sprawę co do istoty, a nowa decyzja musi zawierać rozstrzygnięcie o całości sprawy, objętej decyzją dotychczasową, a nie o jej fragmencie. Nowa decyzja zastępuje bowiem decyzję dotychczasową. Przepis art. 151 § 1 kpa reguluje wyczerpująco rodzaje rozstrzygnięć kończących wznowione postępowanie. Niedopuszczalne jest więc wydanie rozstrzygnięć o innej treści, niż wskazane w tym przepisie. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie organów obu instancji, podstawę do wznowienia postępowania stanowiła okoliczność, iż stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] Szefa BOR spowodowało, że decyzja nr [...] o zwolnieniu skarżącego ze służby w BOR, w części określającej stronę nie może wskazywać, że pozostawała ona w dyspozycji Szefa BOR, a w związku z tym uznał, że zasadnym jest uchylenie powyższego rozkazu w tej części. Konsekwencją tego było wydanie przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzji z dnia [...] września 2008 r. nr [...], którą to decyzją uchylił decyzję nr [...] w części wskazującej, że zwalniany oficer pozostaje w dyspozycji Szefa BOR, w pozostałym zaś zakresie odmówił uchylenia ww. decyzji. Tego rodzaju rozstrzygnięcie narusza niewątpliwie powołany przepis art. 151 kpa, który nie przewiduje wydawania tego rodzaju rozstrzygnięć po wznowieniu postępowania. Należy mieć bowiem na uwadze, że nowa decyzja musi rozstrzygać sprawę w całości, gdyż art. 151 § 1 pkt 2 kpa nie przewiduje uchylenia tylko części decyzji. Wskazane naruszenie nie zostało następnie wyeliminowane przez organ ani przy rozpatrywaniu wniosku skarżącego z dnia [...] września 2008 r. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] września 2008 r. nr [...], jak też wniosku z dnia [...] listopada 2008 r. o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] października 2008 r. Skoro zatem decyzja wydana w postępowaniu w trybie nadzwyczajnym -wznowieniowym dotknięta była wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, to należało uchylić zarówno zaskarżoną decyzję jak i decyzję organu I instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 lit. a i c powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd orzekając w niniejszej sprawie objął również kontrolą decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] października 2008 r., którą to decyzją organ odmówił stwierdzenia nieważności swojej decyzji z dnia [...] września 2008 r. nr [...], którą uchylił decyzję nr [...] w części wskazującej, że zwalniany oficer pozostaje w dyspozycji Szefa BOR i odmówił uchylenia ww. decyzji w pozostałym zakresie, uznając, że decyzja ta podjęta została w granicach rozpoznawanej sprawy. Stosownie bowiem do art. 135 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. W związku z powyższym organ rozpoznając ponownie wniosek skarżącego z dnia [...] września 2008 r. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] września 2008 r. nr [...] uwzględni uwagi Sądu odnośnie stosowania art. 151 kpa. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. W oparciu o art. 152 ww. ustawy, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości.