II SA/Wa 553/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędziowie WSA Przemysław Szustakiewicz, Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 października 2017 r. sprawy z wniosku K. J. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie z dnia 12 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 553/17 w sprawie ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji postanawia: odmówić uzupełnienia wyroku. Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 553/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyjaśnienia wątpliwości co treści decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], skargę oddalił. Odpis sentencji wyroku doręczony został skarżącemu w dniu 16 czerwca 2017 r. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2017 r., jak wynika z jego treści, K. J. wystąpił do Sądu o uzupełnienie wyroku na podstawie art. 157 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.". Skarżący wniósł o "przeprowadzenie postępowania uzupełniającego w sprawie wniesionej skargi sądowoadministracyjnej, która to skarga co najmniej w znacznym zakresie nie została rozpoznana w postępowaniu sądowoadministracyjnym, co można już wywieść z samej sentencji wyroku". Skarżący zauważył, iż treść wyroku wskazuje na pominięcie - wiążącego organy Policji - prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1032/08 oraz podnoszonych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia art. 153, art. 170 p.p.s.a. oraz art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z przedłożonymi do akt sprawy zaświadczeniami KWP w [...] i KWP w [...], a także pominięcie utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym prawo policjanta w stanie spoczynku do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego jest prawem konstytutywnym, co potwierdza § 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2002 r., Nr 100, poz. 919). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 157 p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu (§ 1). Wniosek, o którym mowa w § 1, zgłoszony po upływie terminu, podlega odrzuceniu. Sąd może wydać postanowienie na posiedzeniu niejawnym (§ 1a). Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (§ 3). Jak wynika z ww. przepisu strona może domagać się uzupełnienia wyroku jeśli zachodzi jedna z dwóch okoliczności: po pierwsze, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi, i po drugie, jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W pierwszym przypadku zatem wyrok może zostać uzupełniony, gdy sąd nie wydał rozstrzygnięcia w stosunku do wszystkich aktów lub czynności objętych zakresem skargi. Decydujący w tym względzie ma zakres zawisłości prawnej, o którym przede wszystkim decydują wnioski skargi określające przedmiot zaskarżenia, stanowiący podstawowy element kształtujący zakres sądowej kontroli aktów administracyjnych (decyzji, postanowień, innych czynności z zakresu administracji publicznej). W drugim zaś przypadku strona może żądać uzupełnienia wyroku o zamieszczenie dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy sąd powinien był zamieścić z urzędu, mimo że takie żądanie nie było objęte zakresem skargi. Z gramatycznej wykładni przepisu art. 157 § 1 p.p.s.a. wynika, że uzupełnić można jedynie wyrok, a nie jego uzasadnienie. Złożony bowiem na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a. wniosek o uzupełnienie wyroku nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadnienia (por. J. Jagielski [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, 2011 r., str. 561). Uzasadnienie orzeczenia podporządkowane jest pewnym założeniom metodycznym, o których decyduje sporządzający je sędzia. Ewentualne jego braki mogą być kwestionowane wyłącznie w drodze postępowania odwoławczego (por: postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2011 r., sygn. akt II FSK 2344/10, publ. CBOSA). W rozpoznawanej sprawie K. J. w skardze w sposób wyraźny i niebudzący żadnych wątpliwości określił przedmiot zaskarżenia, wskazując, że zaskarża postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyjaśnienia wątpliwości co treści decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...], wnosząc o jego "wyeliminowanie z obrotu prawnego oraz o równoczesną kontrolę utrzymanego w mocy zaskarżonym orzeczeniem postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] i w razie zasadności również wyeliminowanie go z obiegu prawnego, oraz w zależności od orzeczenia sądowego przekazanie sprawy celem ponownego i właściwego rozpoznania i załatwienia przez właściwy organ". Podkreślić należy, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, którą w tym wypadku była kwestia skontrolowania zgodności z prawem ww. postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2017 r., i nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, jak to stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd, wyrokiem z dnia 12 czerwca 2017 r., oddalił skargę na ww. postanowienie uznając, że nie narusza ono prawa. W rozpoznawanym w niniejszej sprawie wniosku K. J., powołując art. 157 p.p.s.a., wniósł o "przeprowadzenie postępowania uzupełniającego w sprawie wniesionej skargi sądowoadministracyjnej, która to skarga co najmniej w znacznym zakresie nie została rozpoznana w postępowaniu sądowoadministracyjnym, co można już wywieść z samej sentencji wyroku". W ocenie Sądu, tego rodzaju wniosek wykracza poza instytucję uzupełnienia wyroku i zmierza w istocie do zakwestionowania jego treści, co skarżący może uczynić jedynie w postępowaniu odwoławczym. Sąd, oddalając wyrokiem z dnia 12 czerwca 2017 r. skargę K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a tym samym, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Sąd nie miał obowiązku zawarcia w tym postanowieniu jakichkolwiek dodatkowych rozstrzygnięć. Rozstrzygnął o całości skargi, zatem brak było podstaw do żądania uzupełnienia tego orzeczenia. Wskazać przy tym należy, że jeśli skarżący nie zgadzał się z orzeczeniem Sądu pierwszej instancji, to winien je zaskarżyć w drodze skargi kasacyjnej. Wniosek o uzupełnienie wyroku nie może stanowić polemiki ze stanowiskiem, jakie Sąd zajął w tym orzeczeniu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.