II SA/Wa 554/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi K.J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o treści żądanej postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia - Pismem z dnia 7 marca 2017 r. K.J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] uchylające w całości zaskarżone postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, w której zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania powyższego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego i wskazania dla organu pierwszej instancji mogą prowadzić do nieodwracalnych lub trudnych skutków w postaci prawnie wadliwych czynności przed Komendantem Wojewódzkim Policji w [...], a tym samym nowego orzekania w sprawie, co do której zaskarżone orzeczenie wywołuje i będzie wywoływało skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.); zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Przy czym chodzi tu o szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. O możliwości przyznania ochrony na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. decyduje to, czy w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w graniach sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem administracyjnym, w wyniku wstrzymania wykonania tego aktu, nastąpi ochrona strony przed skutkami o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Należy zatem rozważyć jakie skutki prawne i faktyczne może wywołać objęte wnioskiem o wstrzymanie postanowienie. Instytucja wstrzymania wykonania odnosi się jedynie do takich zaskarżonych aktów lub czynności, które podlegają wykonaniu, tj. nakazują stronie wykonanie nałożonego na nią obowiązku lub dokonanie określonej czynności podlegającej wyegzekwowaniu w trybie postępowania egzekucyjnego. Zdaniem Sądu przez pojęcie "wykonania aktu administracyjnego" należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany a drugi wyłącznie uprawniony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II FSK 136/09 – dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast "trudne do odwrócenia skutki" to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 182/10). W orzecznictwie i literaturze podkreśla się, że akty administracyjne uchylające, jak również umarzające postępowanie administracyjne - ze względu na brak przedmiotu wykonania, nie kwalifikują się do zastosowania wobec nich instytucji wstrzymania wykonania. W zawisłej sprawie wnioskiem o wstrzymanie wykonania objęte jest postanowienie kasatoryjne, wydane na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.); zwanej dalej k.p.a. W ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie nie stanowi aktu podlegającego wykonaniu. Nie wywołuje ono żadnych skutków materialnych, nie wiąże się bowiem z obowiązkiem działania, zaniechania czy też znoszenia zachowania innych podmiotów i nie dotyka bezpośrednio sfery prawnej strony skarżącej. Jedyny skutek, jaki postanowienie to wywołuje, to skutek procesowy w postaci uchylenia postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W tej sytuacji brak jest zatem podstaw do uznania, by jego wykonanie stwarzało niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy trudnych do odwrócenia skutków. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że z charakteru prawnego zaskarżonego postanowienia wynika, że jego wykonanie nie może być wstrzymane. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.