II SA/Wa 556/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi H. P. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania środka egzekucyjnego polegającego na wezwaniu do dobrowolnego opróżnienia z osób i rzeczy lokalu mieszkalnego postanawia - ustanowić dla H. P. adwokata - H. P. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania środka egzekucyjnego polegającego na wezwaniu do dobrowolnego opróżnienia z osób i rzeczy lokalu mieszkalnego. Na podstawie informacji przedstawionych przez stronę w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy ustalono, co następuje. Wnioskodawca sam prowadzi gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z wynagrodzenia za pracę w wysokości 1400 zł brutto miesięcznie. Strona nie posiada oszczędności. Prawo pomocy w zakresie częściowym, obejmującym między innymi tylko ustanowienie adwokata, przysługuje osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 i art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)). Na podstawie informacji przedstawionych w urzędowym formularzu wniosku stwierdzić należy, że wnioskodawca spełnia przesłankę warunkującą przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie. Skarżący sam prowadzi gospodarstwo domowe i utrzymuje się wyłącznie z niewielkiego wynagrodzenia za pracę (1400 zł brutto). Choć wnioskodawca nie podał wysokości stałych miesięcznych wydatków stwierdzić należy, biorąc pod uwagę wysokość wynagrodzenia (około 900 zł netto), że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Strona nie ma też oszczędności, które mogłyby zostać przeznaczone na ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Wobec tego, że strona nie dysponuje środkami umożliwiającymi ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z wyboru, zaś przy wnoszeniu środka odwoławczego od orzeczenia sądu I instancji obowiązuje przymus adwokacko – radcowski, skarżącemu należało przyznać prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w postanowieniu.