II SA/Wa 558/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk, Sędziowie WSA Danuta Kania (sprawozdawca), Janusz Walawski, Protokolant, referent stażysta Katarzyna Skurzyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2012 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zaliczenia okresu nauki do wysługi lat, od której uzależniona jest wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową, do nabycia prawa do nagrody jubileuszowej oraz prawa do dodatkowego urlopu wypoczynkowego oddala skargę Komendant Główny Żandarmerii Wojskowej decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., działając na podstawie art. 127 § 2 i 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej powoływanej jako: "k.p.a.", utrzymał w mocy decyzję Komendanta Oddziału Specjalnego Żandarmerii Wojskowej w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r. odmawiającą zaliczenia [...] M. L. okresu nauki w Wojskowym Liceum Ogólnokształcącym w [...], tj. okresu od dnia [...] sierpnia 1987 r. do dnia [...] czerwca 1991 r., do: (1) wysługi lat, od której uzależniona jest wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową, (2) okresu, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, (3) okresu, od którego zależy nabycie prawa do dodatkowego urlopu wypoczynkowego. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ podniósł, że w okresie od dnia [...] sierpnia 1987 r. do dnia [...] czerwca 1991 r. M. L. pobierał naukę w Wojskowym Liceum Ogólnokształcącym w [...]. Następnie od dnia [...] września 1991 r. został powołany do służby wojskowej i pełni ją nieprzerwanie do dnia dzisiejszego. W dniu [...] września 2011 r. M. L. wystąpił z wnioskiem do Komendanta Oddziału Specjalnego Żandarmerii Wojskowej w [...] o zaliczenie wskazanego powyżej okresu nauki w Wojskowym Liceum Ogólnokształcącym w [...] do wysługi lat, od której uzależniona jest wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową, nabycie prawa do nagrody jubileuszowej i nabycie prawa do dodatkowego urlopu wypoczynkowego. Wniosek strony został rozstrzygnięty negatywnie przez Komendanta Oddziału Specjalnego Żandarmerii Wojskowej w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji, mając na względzie przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej w brzmieniu obowiązującym w okresie pobierania nauki przez zainteresowanego (t. j. z dnia 3 lutego 1984 r. Dz. U. Nr 7, poz. 31), stwierdził, że okres nauki w liceum wojskowym nie może być traktowany jako okres pełnienia służby wojskowej ani okres równorzędny z odbywaniem zasadniczej służy wojskowej, stąd też - zgodnie z § 25 rozporządzenia z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 1497 ze zm.) - nie ma podstaw do zaliczenia wnioskowanego okresu do wysługi lat, od której uzależniona jest wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową. Tym samym nie ma możliwości udzielenia M. L. dodatkowego urlopu wypoczynkowego w wyższym wymiarze, gdyż nie zachodzą ku temu przesłanki z art. 62 ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2010 r., Nr 90, poz. 593 ze zm.). Organ stwierdził również, że brak jest możliwości zaliczenia ww. okresu nauki do okresu, od którego uzależnione jest nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, co wynika z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 11 maja 2004 r. w sprawie nagród jubileuszowych żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 127, poz. 1325 ze zm.). M. L. złożył odwołanie od ww. decyzji z dnia [...] listopada 2011 r., podnosząc, iż w jego ocenie licea wojskowe były "szkołami wojskowymi dla małoletnich", gdyż wiele aktów prawnych, konstytuujących te szkoły, tworzonych było przez Ministra Obrony Narodowej. Po względem logistycznym i organizacyjnym szkoły te podlegały organom wojskowym. Prowadzono w nich rozkaz dzienny, a uczniowie byli skoszarowani i podpisywali zobowiązania do wstąpienia, po ich ukończeniu, do wyższych szkół wojskowych. Ponadto zauważył, iż przepisy - obowiązującej w okresie pobierania nauki - ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stanowiły, iż małoletnich, przyjętych na naukę do szkół wojskowych, po ukończeniu 17 roku życia powołuje się do służby kandydackiej, o ile zdolni są pod względem fizycznym i psychicznym do pełnienia tej służby. Powyższe powinno skutkować zaliczeniem mu co najmniej okresu nauki po ukończeniu 17-go roku życia do wysługi lat, od której uzależniona jest wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową, prawo do nagrody jubileuszowej oraz prawo do dodatkowego urlopu wypoczynkowego. W dalszej części uzasadnienia decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. organ odwoławczy stwierdził, że podstawę ustalania prawa do dodatku za długoletnią służbę wojskową stanowi art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. Z kolei przepis § 25 ww. rozporządzenia z dnia 8 czerwca 2004 r. stanowi, że do okresu służby wojskowej, stanowiącego podstawę ustalenia żołnierzowi dodatku za długoletnią służbę wojskową, zalicza się m.in. okres służby pełnionej w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego. W niniejszej sprawie kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia zasadności żądań M. L. ma zatem ustalenie, czy w myśl przepisów obowiązujących w okresie pobierania nauki w ogólnokształcącym liceum wojskowym pełnił on służbę w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego. W ocenie organu, analiza treści przepisów ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 16, poz. 134) w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 października 1970 r. do 9 grudnia 1991 r. prowadzi do wniosku, że ogólnokształcące liceum wojskowe nie było w rozpatrywanym okresie szkołą wojskową kształcącą kandydatów na żołnierzy zawodowych, a więc okres odbywania w nim nauki przez stronę nie może być traktowany jako okres służby pełnionej w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego. Nie ma więc podstaw do zaliczenia okresu nauki do wysługi lat, od której uzależniona jest wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową. Następnie organ odwoławczy stwierdził, iż kwestie zaliczania okresów służby, pracy lub nauki do okresu czynnej służby wojskowej, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, uregulowane zostały w przepisach rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 11 maja 2004 r. w sprawie nagród jubileuszowych żołnierzy zawodowych. Organ podkreślił, że skoro okres pobierania nauki w ogólnokształcącym liceum wojskowym nie może być traktowany jako okres pełnienia czynnej służby wojskowej, gdyż uczniowie tych szkół nie byli kandydatami na żołnierzy zawodowych w rozumieniu przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w brzmieniu obowiązującym we wnioskowanym okresie, to okres ten nie może być również zaliczony do okresu, od którego zależy prawo do nagrody jubileuszowej. Zdaniem organu, w związku z niemożnością zaliczenia okresu nauki w ogólnokształcącym liceum wojskowym do wysługi lat, od której uzależniona jest wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową, nie ma również podstaw do stwierdzenia nabycia prawa do dodatkowego urlopu wypoczynkowego wcześniej, niż było to dotychczas ustalone. Organ zauważył również, że dla zasadności wniosku M. L. nie ma znaczenia argument tworzenia wielu ogólnokształcących liceów wojskowych na podstawie aktów prawnych wydawanych przez Ministra Obrony Narodowej, ani też fakt organizacyjnego i logistycznego ich podporządkowania organom wojskowym, czy też fakt prowadzenia w nich rozkazu dziennego, skoszarowania lub innych ograniczeń w życiu codziennym na wzór szkół wojskowych. Organ podkreślił, że brak możliwości zaliczenia okresu nauki dotyczy całego okresu, również tego po ukończeniu przez wnioskodawcę 17-go roku życia. M. L. złożył skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 101 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w odniesieniu do art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i § 25 pkt 2 w zw. z § 24 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, a nadto w odniesieniu do art. 62 ust. 4 i art. 73 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Ponadto podniósł zarzut naruszenia prawa procesowego poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie administracji publicznej. W uzasadnieniu skargi M. L. podniósł, iż art. 101 ust. 1 i 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stanowił, że na naukę do szkół wojskowych kształcących kandydatów na żołnierzy zawodowych oraz do orkiestr wojskowych mogą być przyjęci - za zgodą przedstawiciela ustawowego - również małoletni, którzy nie ukończyli 17 lat życia, posiadający odpowiednią zdolność fizyczną i psychiczną do odbywania nauki w szkołach i orkiestrach wojskowych, jeżeli złożą zobowiązanie do pełnienia zawodowej służby wojskowej po ukończeniu nauki. Małoletni przyjęci na naukę zgodnie z powyżej opisanymi zasadami nie są żołnierzami w czynnej służbie wojskowej do czasu ukończenia 17 lat życia. Po ukończeniu 17 lat życia powołuje się ich do służby kandydackiej, jeżeli zostaną uznani za zdolnych do zawodowej służby wojskowej. Z powyższego wynika, że przepis art. 101 ww. ustawy wymagał obligatoryjnego powołania do służby kandydackiej słuchacza liceum wojskowego po ukończeniu przez niego 17 lat życia, o ile został on uznany za zdolnego do pełnienia tej służby. Zatem niepowołanie takiego słuchacza stanowi naruszenie przez organ administracyjny (Dyrektora OLW) obowiązujących wówczas przepisów prawa, co nie może i nie powinno rodzić negatywnych skutków dla strony - beneficjenta tego uprawnienia. Nadto skarżący zauważył, iż w niniejszej sprawie należy mieć na względzie m.in. rodzaj podmiotu tworzącego licea wojskowe, podstawy prawne ich tworzenia oraz prowadzenia działalności, ujęcie ich w etacie wojskowym, tryb przyjmowania kandydatów, sposób działania i finansowania szkół, etc. W dalszej części uzasadnienia skargi skarżący przedstawił obszernie historię powstania liceów wojskowych, sposób ich funkcjonowania oraz zakres przedmiotowy programu nauczania. W konkluzji stwierdził, iż istnieją podstawy do uznania, że licea wojskowe były szkołami wojskowymi stworzonymi z inicjatywy MON na potrzeby Sił Zbrojnych, zgodnie z wytycznymi i innymi przepisami MON, a jedynie w porozumieniu z resortem oświaty. Szkoły te kształciły małoletnich, którzy po ukończeniu 17 roku życia powinni zostać obligatoryjnie powołani do służby kandydackiej. W związku z powyższym skarżący wniósł o uznanie, że w okresie od [...] lipca 1989 r. do [...] czerwca 1991 r. pełnił służbę, którą w myśl obowiązujących przepisów organ wojskowy winien zaliczyć mu do wysługi lat. Na poparcie argumentacji zawartej w skardze, skarżący załączył szreg dokumentów (kserokopii) mających przemawiać za uwzględnieniem skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.", sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Żandarmerii Wojskowej z dnia [...] stycznia 2012 r. nie narusza prawa. Organy orzekające w sprawie prawidłowo uznały, iż w świetle obowiązujących przepisów brak jest podstaw do zaliczenia skarżącemu okresu nauki w Wojskowym Liceum Ogólnokształcącym w [...] od dnia [...] sierpnia 1987 r. do dnia [...] czerwca 1991 r. do: (1) wysługi lat, od której uzależniona jest wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową, (2) okresu, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, (3) okresu, od którego zależy nabycie prawa do dodatkowego urlopu wypoczynkowego. Zgodnie z art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 90, poz. 593 ze zm.) żołnierze zawodowi otrzymują do uposażenia zasadniczego dodatek za długoletnią służbę wojskową. Stosownie zaś do przepisu § 25 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 1497 ze zm.) do okresu służby wojskowej, stanowiącego podstawę ustalenia żołnierzowi dodatku za długoletnią służbę wojskową, zalicza się okresy: (1) pełnienia zawodowej służby wojskowej, (2) służby pełnionej w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego, (3) odbywania: a) zasadniczej służby wojskowej, b) nadterminowej zasadniczej służby wojskowej, c) przeszkolenia wojskowego, d) ćwiczeń wojskowych, e) okresowej służby wojskowej, 4) pełnienia służby wojskowej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny. Zauważyć należy, że wymieniony powyżej katalog ma charakter zamknięty. Oznacza to, iż tylko te formy pełnienia służby wojskowej uwzględnia się do obliczenia okresu pełnienia służby uprawniającego do przyznania przedmiotowego dodatku. W świetle powyższego, dla rozstrzygnięcia zasadności żądań skarżącego zasadnicze znaczenie ma ustalenie, czy w myśl przepisów obowiązujących w okresie pobierania nauki w ogólnokształcącym liceum wojskowym skarżący pełnił służbę w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 16, poz. 134 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w przedmiotowym okresie, na naukę do szkół wojskowych kształcących kandydatów na żołnierzy zawodowych oraz do orkiestr wojskowych mogą być przyjęci - za zgodą przedstawiciela ustawowego - również małoletni, którzy nie ukończyli 17 lat życia, posiadający odpowiednie wartości moralne i polityczne, jeżeli złożą zobowiązanie do pełnienia zawodowej służby wojskowej po ukończeniu nauki. Małoletni przyjęci na naukę według powyższych zasad, nie są żołnierzami w czynnej służbie wojskowej do czasu ukończenia 17 lat życia. Po ukończeniu 17 lat życia powołuje się ich do czynnej służby wojskowej w charakterze kandydatów na żołnierzy zawodowych, jeżeli zostaną uznani za zdolnych do zawodowej służby wojskowej ze względu na stan zdrowia (ust. 2). Po ukończeniu nauki i mianowaniu kandydata na stopień wojskowy w odpowiednim korpusie powołuje się go do zawodowej służby wojskowej (ust. 5). Zauważyć w tym miejscu należy, że skarżący błędnie powołał w skardze art. 101 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w brzmieniu obowiązującym od dnia 9 grudnia 1991 r. (t. j. Dz. U. z 1997 r., Nr 10, poz. 55), tj. w okresie po ukończeniu nauki w liceum wojskowym. Zastosowanie w sprawie, jak zasadnie przyjął organ, ma ww. art. 73 ustawy o zbliżonej treści. Pojęcie szkół wojskowych kształcących kandydatów na żołnierzy zawodowych zostało sprecyzowane w art. 67 ww. ustawy. Przepis ten stanowi, iż szkołami wojskowymi kształcącymi kandydatów na podoficerów na podoficerów i chorążych zawodowych są podoficerskie szkoły zawodowe i szkoły chorążych zawodowych (ust. 1). Zaś szkołami wojskowymi kształcącymi kandydatów na oficerów zawodowych są działające na podstawie odrębnych przepisów wyższe szkoły wojskowe (wyższe szkoły oficerskie i akademie wojskowe) oraz oficerskie szkoły zawodowe (ust. 2). Ustawa zawiera zatem zamknięty katalog typów szkół wojskowych. Do żadnego z nich nie można zaliczyć Wojskowego Liceum Ogólnokształcącego w [...]. W ocenie Sądu, analiza cytowanych wyżej przepisów ustawy oraz przepisów zarządzenia Ministra Obrony Narodowej nr 8 z dnia 5 lutego 1971 r. w sprawie służby wojskowej kandydatów na żołnierzy zawodowych (Dz. Rozk. MON Nr 3, poz. 14) prowadzi do wniosku, że ogólnokształcące licea wojskowe nie posiadały w przedmiotowym okresie statusu szkoły wojskowej kształcącej kandydatów na żołnierzy zawodowych, a więc okres odbywania przez skarżącego nauki w Wojskowym Liceum Ogólnokształcącym w [...] nie może być traktowany jako okres służby pełnionej w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego. Licea wojskowe powołane zostały na podstawie zarządzenia nr 26 Ministra Oświaty i Wychowania oraz Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 kwietnia 1985 r. w sprawie liceów wojskowych. Zarządzenie to wydane zostało m.in. w oparciu o art. 36b ustawy z dnia 15 lipca 1961 r. o rozwoju systemu oświaty i wychowania (Dz. U. Nr 32, poz. 160 ze zm.), zgodnie z którym Minister Oświaty i Wychowania mógł dla celów eksperymentalnych ustalić szczególne zasady organizowania szkół i innych placówek po zasięgnięciu opinii organów właściwych do ich powołania oraz art. 63 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz. U. z 1984 r., Nr 7, poz. 31 ze zm.), który stanowił, iż przysposobieniem wojskowym może być objęta również młodzież szkolna na zasadach określonych przez Ministrów Obrony Narodowej oraz Oświaty i Wychowania. W tym przypadku przysposobienie wojskowe młodzieży szkolnej było obowiązkowym przedmiotem nauki objętej programem nauczania. Licea wojskowe pozostawały wprawdzie pod patronatem jednostek wojskowych, były to jednak placówki realizujące programy nauczania szkoły średniej na ogólnie obowiązujących zasadach zgodnie z ustawą o rozwoju systemu oświaty i wychowania. Wskazać należy, iż o tym, czy naukę w danej szkole należy zaliczyć do okresu kandydackiego do służby wojskowej - bowiem tylko wówczas, w sensie jurydycznym, okres nauki skarżącego w liceum wojskowym w latach 1987 - 1991 mógłby być zaliczony do okresu służby wojskowej - nie można stwierdzać na zasadzie wyszukiwania podobieństw nauki w tej szkole ze służbą wojskową jak to czyni skarżący w skardze, lecz badając konkretne przepisy regulujące służbę w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego, co w niniejszej sprawie prawidłowo uczynił organ orzekający. Zauważyć również należy, iż zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w brzmieniu obowiązującym w przedmiotowym okresie, do czynnej służby wojskowej w charakterze kandydatów na żołnierzy zawodowych mogły być powołane na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się osoby, które posiadały określone w tym przepisie warunki, odpowiedni wiek i wykształcenie oraz złożyły zobowiązanie do pełnienia służby wojskowej po zakończeniu szkoły lub kursu. Natomiast z treści art. 65 ww. ustawy wynika, że warunkiem uznania danej osoby za żołnierza zawodowego było jej powołanie. Oznacza to, że przepisy ustawy nie przewidywały "automatycznego" uznania za żołnierzy zawodowych osób, które ukończyły 17 lat życia nawet, jeśli były one uczniami liceów wojskowych. Przepisy obowiązujące w ww. okresie jednoznacznie wskazywały, że warunkiem uznania danej osoby za żołnierza zawodowego było jej powołanie. Odnosząc się do argumentów podniesionych w skardze zwrócić należy uwagę na brzmienie przepisu § 1 pkt 1 lit. e) ww. zarządzenia Ministra Obrony Narodowej nr 8 z dnia 5 lutego 1971 r., zgodnie z którym służbę wojskową w charakterze kandydatów na żołnierzy zawodowych pełnią słuchacze (uczniowie) orkiestr wojskowych i szkół wojskowych dla małoletnich - od dnia powołania ich do tej służby po ukończeniu 17 roku życia. Tożsame brzmienie uzyskał przepis § 1 pkt 1 lit. e) zarządzenia Ministra Obrony Narodowej nr 61 z dnia 6 września 1989 r. (Dz. Rozk. MON Nr 3, poz. 14), które zastąpiło wyżej wymienione. Z przepisów tych wprost wynika, że zaliczenie osobom pobierających naukę w ww. szkołach do okresu służby w charakterze kandydatów na żołnierzy zawodowych było uzależnione od powołania ich do tejże służby. Tymczasem z akt personalnych nie wynika, aby do powołania M. L. do służby w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego doszło w chwili, gdy ukończył on 17 lat. Również w materiałach załączonych przez skarżącego do skargi, które w istocie pozostają bez wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie, brak jest dokumentu poświadczającego tę okoliczność. Nie ma również podstaw do przyjęcia, że nauka w ogólnokształcącym liceum wojskowym była okresem odbywania przeszkolenia wojskowego, który uwzględnia się przy ustalaniu dodatku za długoletnią służbę wojskową. Nie była to bowiem nauka w szkole wojskowej kształcącej kandydatów na żołnierzy zawodowych. Absolwent ogólnokształcącego liceum wojskowego był jedynie "kandydatem na kandydata na żołnierza zawodowego", a uprzednio, jako uczeń nie był żołnierzem w służbie czynnej. Z powyższych względów brak jest podstaw do zaliczenia ww. okresu nauki do wysługi lat, od której uzależniona jest wysokość dodatku za długoletnią służbę wojskową. Wnioskowany okres nie może być również zaliczony do okresu, od którego zależy prawo do nagrody jubileuszowej, o czym stanowi przepis § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 11 maja 2004 r. w sprawie nagród jubileuszowych żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 127, poz. 1325 ze zm.). Brak jest również podstaw do stwierdzenia nabycia prawa do dodatkowego urlopu wypoczynkowego biorąc pod uwagę dyspozycję art. 62 ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Reasumując stwierdzić należy, iż nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące błędnej wykładni powołanych wyżej przepisów. Organ prawidłowo przyjął, że w świetle obowiązujących regulacji brak jest podstaw do pozytywnego załatwienia wniosku skarżącego. Rozstrzygnięcie podjął w następstwie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.), a swe stanowisko w sposób prawidłowy uzasadnił (art. 107 § 3 k.p.a.). Nie można zatem uznać, że doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Mając na względzie wszystko powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.