II SA/Wa 559/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Joanna Kube po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi A.M. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby wojskowej w zakresie ustalenia istnienia związku schorzenia ze służbą wojskową p o s t a n a w i a - odrzucić skargę - Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w L. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r., zaliczyła skarżącego z powodu rozpoznanych schorzeń do trzeciej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia i do trzeciej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową. Przewodniczący Centralnej Komisji Wojskowej Komisji Lekarskiej uchylił powyższe orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Rejonową Wojskową Komisję Lekarską w K. Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w K. wydała w dniu [...] października 2004 r. orzeczenie nr [...], którym zaliczyła skarżącego z powodu rozpoznanych schorzeń do trzeciej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia i do trzeciej grupy inwalidztwa w związku ze służba wojskową. Rozpoznając między innymi "obustronne przytępienie słuchu bez zaburzeń równowagi ciała", ustalono jednocześnie brak związku przyczynowo-skutkowego tego schorzenia z pełnioną przez A.M. służbą wojskową. Od powyższego orzeczenia A.M. odwołał się w części dotyczącej ustalenia związku schorzenia słuchu ze służbą wojskową. Centralna Wojskowa Komisja Lekarska orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...], wydanym na podstawie § 11 pkt 1 i § 32 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służy wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 133, poz. 1422), utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A.M. zakwestionował orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej wskazując, że jego zdaniem ustalono nieprawidłowo związek schorzenia słuchu ze służbą wojskową. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi. Wskazał, że zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r. o sygnaturze akt III ZP 9/99 (OSNAPiUS 2000, nr 5, poz. 167) oraz postanowieniem składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2000 r. o sygn. akt OSA 1/00 (ONSA 2001/2/47) zaskarżone orzeczenie nie jest decyzją administracyjną. Orzeczenia, bowiem tego rodzaju należy zaliczyć do wyodrębnionej w orzecznictwie sądów grupy orzeczeń wojskowych komisji lekarskich, które ustalają schorzenia (stan zdrowia) danej osoby i ich związek ze służbą wojskową do celów odszkodowawczych lub rentowych lub zaopatrzenia emerytalnego, przysługujących na podstawie innych ustaw niż ustawa z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1992 r. Nr 4, poz. 16 ze zm.) lub ustawa z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.). Orzeczenia komisji z tej grupy poddawane są autonomicznej kontroli przez sady powszechne w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zakresu zaopatrzenia emerytalnego. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: A.M. kwestionował orzeczenie Rejonowej Komisji Lekarskiej w K., utrzymane następnie w mocy orzeczeniem Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w zakresie stwierdzenie braku związku powstałego schorzenia ze służbą wojskową. Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich można podzielić na dwie główne odrębne grupy. Jedna grupa orzeczeń dotyczy zagadnień zdolności do służby wojskowej - czynnej lub zawodowej w ramach dwóch ustaw: ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej i ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, to jest zagadnień ustalania stanu zdrowia danej osoby na potrzeby zaliczenia jej do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej w celu powołania jej lub przyjęcia do odbycia tej służby albo zwolnienia ze służby wojskowej. Te orzeczenia wojskowych komisji lekarskich mają byt w pełni autonomiczny: ostateczne orzeczenie komisji w tym przedmiocie jest wiążące dla innych administracyjnych organów właściwych w sprawach powołania lub przyjęcia określonej osoby do odbycia służby wojskowej albo do zwolnienia ze służby, przy czym powołanie do służby wojskowej lub zwolnienie z tej służby następuje w trybie administracyjnym przez wydanie decyzji administracyjnej, podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Ze względu na jednolity, administracyjny tryb postępowania zarówno w kwestii zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej, jak i samej zdolności do tej służby, orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tej kwestii są wiążące dla innych organów rozstrzygających o powołaniu danej osoby do służby wojskowej lub zwolnieniu z tej służby i podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Druga grupa orzeczeń wojskowych komisji lekarskich to orzeczenia ustalające schorzenia (stan zdrowia) danej osoby i ich związek ze służbą wojskową do celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego, przysługujących na podstawie innych ustaw. Orzeczenia komisji z tej grupy poddawane są autonomicznej kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawania odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zakresu zaopatrzenia emerytalnego. Analiza obowiązującego stanu prawnego, zatem prowadzi do wniosku, że od orzeczeń wojskowych komisji lekarskich w zakresie dotyczącym oceny stanu zdrowia żołnierza i ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową do celów odszkodowawczych lub zaopatrzenia emerytalnego, w tym rentowych, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w postanowieniu składu siedmiu sędziów NSA z dnia 6 listopada 2000 r. o sygn. akt OSA 1/00. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.