II SA/Wa 559/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (sprawozdawca), Sędziowie WSA Janusz Walawski, Andrzej Góraj, Protokolant specjalista Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi M. A. na orzeczenie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany – oddala skargę – Komendant Szkoły Policji w [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko [...]. M. A. – wykładowcy Zakładu [...], któremu zarzucono popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na tym, że w dniu [...] lipca 2015 r., w Szkole Policji w [...], będąc wykładowcą realizującym zajęcia z problematyki prawnej, który swoim podwładnym powinien dawać przykład praworządnej postawy, poprzez swoje naganne zachowania w stosunku do [...]. E. S. – słuchaczki szkolenia zawodowego podstawowego kompanii [...], polegające na prowadzeniu z wymienioną nielicujących ze stanowiskiem rozmów, sprzeniewierzył się ogólnym wartościom i normom moralnym wynikającym ze specyfiki zawodu policjanta, zasadom poprawnego zachowania i kultury osobistej, naruszając jej godność osobistą, czym wypełnił dyspozycje norm określonych w art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2015 r., poz. 355, ze zm.) w związku z § 1, 7, 14 i 16 zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004 r. Nr 1, poz. 3) Po przeprowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym Komendant Szkoły Policji w [...] na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, orzeczeniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., orzekł o uznaniu [...]. M. A. winnym popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i wymierzył mu karę dyscyplinarną nagany. Od orzeczenia przełożonego dyscyplinarnego [...]. M. A. wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji, w którym zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie prawa procesowego w postaci: 1) art. 42 Konstytucji RP w zw. z art. 135i ust. 1 ustawy o Policji poprzez odmowę sporządzenia kserokopii materiałów postępowania dyscyplinarnego pomimo ustnego wniosku obwinionego; 2) art. 135i ust. 5 ustawy o Policji poprzez uniemożliwienie mu w terminie 3 dni od dnia zapoznania się z aktami postępowania dyscyplinarnego zgłoszenia wniosku o ich uzupełnienie; 3) art. 134h ust. 1 ustawy o Policji poprzez wymierzenie obwinionemu kary dyscyplinarnej nagany, która jest niewspółmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego; 4) art. 135j ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 135j ust. 5 ustawy o Policji poprzez ich niezastosowanie w świetle okoliczności popełnionego przewinienia dyscyplinarnego. Z uwagi na powyższe uchybienia policjant wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i odstąpienie od jego ukarania. W uzasadnieniu odwołania [...]. M. A. wskazał, iż przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, natomiast jego intencją było jedynie zmotywowanie słuchaczki [...]. E. S. do solidnego przygotowania się do egzaminu komisyjnego. W trakcie nagranej rozmowy ze słuchaczką nie nakłaniał jej do spotkania o charakterze pozasłużbowym. Obwiniony stwierdził, że styl prowadzonej przez niego rozmowy był zbył swawolny, żartobliwy, empatyczny, ironiczny, ale nie miał na celu poniżenia kogokolwiek. Słuchaczka była roztrzęsiona i płakała, ale jednocześnie wykorzystała moment i złożyła też propozycję nielegalnego zaliczenia egzaminu poprawkowego, powołując się na wspólnych znajomych. W dalszej części odwołania obwiniony stwierdził, że postępowanie dyscyplinarne w Policji jest specyficznym hybrydowym połączeniem postępowania karnego oraz postępowania administracyjnego, ale w każdym z tych postępowań przysługuje stronom prawo do sporządzania odpisów, wykonywania kserokopii i przeglądania akt, co jest wypełnieniem dyspozycji art. 42 Konstytucji RP i zawartego w nim prawa do obrony. Powołał się także na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, z którego wynika, że formą realizacji prawa do obrony pozostaje w szczególności dostęp do akt postępowania oraz stwierdził, że gwarancje zawarte w rozdziale II Konstytucji RP mają zastosowanie do postępowań dyscyplinarnych. [...]. M. A. wskazał, iż nie jest istotne czy obwiniony w dniu zapoznawania się z aktami postępowania dyscyplinarnego składa wnioski dowodowe czy też nie, ponieważ ma na to 3 dni, a rzecznik dyscyplinarny, wydając w dniu [...] listopada 2015 r. postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych uchybił temu przepisowi. W dalszej części odwołania obwiniony odniósł się do wymierzenia mu, niewspółmiernej do popełnionego przez niego przewinienia dyscyplinarnego, kary dyscyplinarnej nagany. Policjant podkreślił, że słuchaczka nagrała rozmowę z nim w momencie, gdy otrzymała ocenę niedostateczną z egzaminu poprawkowego, a przed nagraniem konsultowała się ze swoim ojcem R. S., przedstawiając mu nieprawdziwe fakty dotyczące rzekomego niestosownego, o zabarwieniu seksualnym, zachowania wykładowcy. Inni słuchacze nie potwierdzili okoliczności podniesionych przez [...]. E. S. dotyczących jego niewłaściwych zachowań. Komendant Szkoły Policji w [...] w przedłożonym stanowisku uznał odwołanie za nieuzasadnione i wniósł do wyższego przełożonego dyscyplinarnego o utrzymanie w mocy zaskarżonego rozstrzygnięcia. Komendant Główny Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. wydanym na podstawie art. 135 h ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. W obszernym uzasadnieniu orzeczenia organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy ustalony na podstawie wyjaśnień obwinionego, zeznań wskazanych świadków, kopii skargi R. S. i stenogramów audio z plików nagranych rozmów. Wskazał, iż w toku postępowania dyscyplinarnego M. A. został przesłuchany w charakterze obwinionego i przyznał się do popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego oraz złożył wyjaśnienia, w których opisał okoliczności i przebieg nagranej rozmowy z dnia [...] lipca 2015 r. W ocenie organu okoliczności, w następstwie których doszło do zdarzenia wskazują, iż zachowanie [...]. M. A. było zawinione. W świetle art. 132a ustawy o Policji przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi, oraz, gdy nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach mimo, że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Obwiniony będąc wykładowcą i przebywając służbowo na terenie Szkoły Policji w [...] świadomie prowadził ze słuchaczką szkolenia podstawowego zawodowego indywidualną rozmowę, w trakcie której używał sformułowań i zwrotów niedopuszczalnych w relacjach wykładowca-słuchacz oraz wykraczających poza ramy udzielanych konsultacji z zakresu wykładanego przez niego zagadnienia. W ocenie Komendanta Głównego Policji nie budzi wątpliwości, że obwiniony swoim zachowaniem naruszył relacje, jakie powinny obowiązywać pomiędzy wykładowcą a słuchaczem, zwłaszcza słuchaczem szkolenia zawodowego podstawowego. [...]. M. A. jako doświadczony wykładowca Szkoły Policji w [...] wiedział, że swoim zachowaniem powinien dawać przykład młodszym policjantom oraz unikać sytuacji, które mogłyby być odebrane wieloznacznie. Organ podkreślił, iż obwiniony wykorzystał swoją pozycję wykładowcy oraz wyższego stopniem i dał negatywny przykład postępowania osoby na stanowisku wykładowcy w szkole policyjnej wobec słuchaczki. Zdaniem wyższego przełożonego dyscyplinarnego takie zachowanie jest niedopuszczalne i wysoce naganne. Rozpatrując zarzut dotyczący odmowy sporządzenia kserokopii materiałów postępowania dyscyplinarnego wobec ustnego wniosku obwinionego w tym zakresie organ wskazał, iż w rozdziale10 ustawy o Policji brak jest uregulowań odnoszących się do kwestii wykonywania kserokopii materiałów na wniosek obwinionego. Natomiast art. 135f ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy stanowi, że w toku postępowania dyscyplinarnego obwiniony ma prawo do przeglądania akt postępowania dyscyplinarnego oraz sporządzania z nich notatek, z zastrzeżeniem ust. 2. Z kwerendy akt postępowania dyscyplinarnego wynika, że [...]. M. A. nie skorzystał z tego uprawnienia w trakcie trwania postępowania dyscyplinarnego, a zatem jego zarzut w tym zakresie jest niezrozumiały. Obwiniony w swoim odwołaniu stwierdził także, że uniemożliwiono mu w terminie 3 dni od dnia zapoznania się z aktami postępowania dyscyplinarnego zgłoszenia wniosku o ich uzupełnienie. Z analizy akt dyscyplinarnych wynika, że [...]. M. A. w dniu [...] listopada 2015 r. zapoznawał się z aktami postępowania dyscyplinarnego od godz. [...] do godz. [...]. Do protokołu zapoznania sporządzonego w tym samym dniu oświadczył, że nie będzie składał żadnych wniosków dowodowych w terminie 3 dni od dnia zapoznania z aktami postępowania dyscyplinarnego ani wnosił o ich uzupełnienie oraz, że nie będzie korzystał z innych przysługujących mu praw jako obwinionemu. Rzecznik dyscyplinarny w dniu [...] listopada 2015 r. wydał postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych i doręczył je obwinionemu. Następnie rzecznik dyscyplinarny w dniu [...] grudnia 2015 r. czyli po upływie 10 dni sporządził sprawozdanie kończące postępowanie dyscyplinarne. Obwiniony w tym okresie nie złożył żadnych wniosków dowodowych ani nie wystąpił o uzupełnienie akt postępowania dyscyplinarnego. Odnosząc się do ustalonego stanu faktycznego organ wskazał, iż rzecznik dyscyplinarny nie dochował terminu 3 dni wynikającego z art. 135i ust. 5 ustawy o Policji i wydał postanowienie o zakończeniu czynności dowodowych w tym samym dniu, w którym zapoznawał obwinionego, jednakże nie ograniczyło to w żaden sposób praw obwinionego. Policjant mógł złożyć w terminie 3 dni od dnia zapoznania się z aktami postępowania dyscyplinarnego wniosek o ich uzupełnienie i wówczas rzecznik oraz przełożony dyscyplinarny podjęliby działania w celu jego rozpatrzenia, ale obwiniony z tego uprawnienia nie skorzystał. W ocenie Komendanta Głównego Policji, wbrew twierdzeniom policjanta, przełożony dyscyplinarny w zaskarżonym orzeczeniu uwzględnił wszystkie dyrektywy wymiaru kary wskazane w przepisie art. 134 h ust. 1 ustawy o Policji, a zatem uwzględnił rodzaj popełnionego przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu zasad etyki zawodowej policjanta; okoliczności jego popełnienia czyli dopuszczenia się naruszenia na terenie Szkoły Policji w [...], w trakcie trwania konsultacji dydaktycznych; skutki, w tym następstwa dla służby polegające na podważeniu autorytetu wykładowcy w oczach słuchacza; rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków czyli dbanie o przestrzeganie zasad poprawnego zachowania, kulturę osobistą, poszanowanie godności innego policjanta oraz o dawanie podwładnym przykładu nienagannego zachowania; pobudki działania wynikające z chęci zrelaksowania i odstresowania słuchaczki przed egzaminem komisyjnym; zachowanie policjanta po zaistniałym zdarzeniu, w tym fakt przyznania się do zarzucanego mu czynu, krytyczna ocena swojego postępowania oraz dotychczasowy nienaganny przebieg jego służby. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. A. zaskarżonemu orzeczeniu Komendanta Głównego Policji zarzucił naruszenie prawa procesowego, polegające na uniemożliwieniu prawa do obrony, tj: - art. 135i ust. 1 ustawy o Policji, dalej: ustawy, poprzez odmowę sporządzenia kserokopii materiałów postępowania dyscyplinarnego w ramach zapoznania skarżącego z materiałami postępowania dowodowego, pomimo ustnego wniosku skarżącego złożonego rzecznikowi dyscyplinarnemu, - art. 135i ust. 5 ustawy poprzez uniemożliwienie skarżącemu w terminie 3 dni od dnia zapoznania się z aktami postępowania dyscyplinarnego zgłoszenia wniosku o ich uzupełnienie, - art. 134h ust. 1 ustawy poprzez wymierzenie skarżącemu kary nagany, która jest niewspółmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia przewinienia oraz nieuwzględnienie przy orzekaniu okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, braku następstw dla służby, pobudek działania obwinionego, a także pominięcia nienagannego przebiegu służby oraz właściwego zachowania się obwinionego po popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, - art. 135j ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 135j ust. 5 ustawy poprzez niezastosowanie w świetle okoliczności popełnionego przewinienia dyscyplinarnego podczas gdy prawidłowa analiza całości zgromadzonego materiału dowodowego oraz pobudek działania skarżącego prowadzi do wniosku, że stwierdzenie winy i odstąpienie od ukarania byłoby wystarczającą reakcją ponieważ stopień winy lub stopień szkodliwości przewinienia dyscyplinarnego dla służby nie jest znaczny, a właściwości i warunki osobiste obwinionego oraz dotychczasowy przebieg służby uzasadniają przypuszczenie, że pomimo odstąpienia od ukarania będzie on przestrzegał dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej, - art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego polegające na nieuwzględnieniu i nie zbadaniu przesłuchań świadków W. M., G. G., K. R., P. P., E. S., G. P. oraz D. P., które nie potwierdzają wiarygodności zeznań E. S., a ponadto pominięcia faktu wykorzystania w postępowaniu środka dowodowego w postaci nagrania zdobytego niezgodnie z zasadami współżycia społecznego, - art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym polegające na uniemożliwieniu dokonania odpisów - kserokopii materiału dowodowego oraz złożenia w terminie 3 dni od daty zaznajomienia z materiałami wniosków o uzupełnienie postępowania, - art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego związanego z zaistniałym zdarzeniem. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując, iż zarzuty skargi nie są zasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 138 ustawy o Policji od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1064) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie zaskarżonego orzeczenia następuje w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Badając legalność zaskarżonego aktu w oparciu o powołane wyżej przepisy, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone orzeczenie nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2016 r. nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy wskazać, iż postępowanie dyscyplinarne jest postępowaniem samodzielnym i niezależnym od postępowania administracyjnego, czego nie dostrzegł skarżący, zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie wskazanych w skardze przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Z uwagi na przedmiot postępowania dyscyplinarnego, jak i zawartą w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji regulację szczególną – art. 135 p ust. 1, do postępowania dyscyplinarnego policjantów nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów została kompleksowo uregulowana w rozdziale 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Przepis art. 135p ust. 1 zdanie pierwsze tej ustawy stanowi, iż w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie do postępowania dyscyplinarnego stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego, dotyczące wezwań, terminów, doręczeń i świadków, z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. Postępowanie dyscyplinarne policjantów, jest także odrębnym postępowaniem w stosunku do postępowania karnego. Istotę postępowania dyscyplinarnego scharakteryzował Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 lutego 2001 r., sygn. K. 22/00 (OTK ZU nr 3/2001, s. 266-268). Wskazał, że "deontologia postępowania dyscyplinarnego jest inna niż postępowania karnego. Łączy się ona przede wszystkim ze szczególnym charakterem niektórych zawodów oraz zasadami funkcjonowania konkretnych korporacji zawodowych. Ukształtowane w ich ramach reguły deontologiczne ukierunkowane są przede wszystkim na obronę honoru i dobra zawodu. Stąd też odpowiedzialność dyscyplinarna związana może być z czynami, które nie podlegają odpowiedzialności karnej. Odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania karnego nie oznacza, że postępowanie dyscyplinarne staje się postępowaniem karnym". Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 7 ustawy o Policji, Komendant Główny policji wydał zarządzenie nr 805 z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta". Zgodnie z § 7 Zasad etyki zawodowej policjanta, policjant powinien przestrzegać zasad poprawnego zachowania, kultury osobistej i dbać o schludny wygląd. Stosownie do § 14 Zasad, stosunek policjanta do innych policjantów winien być oparty na przestrzeganiu zasad poprawnego zachowania, poszanowania godności, a także tolerancji w zakresie nienaruszającym porządku prawnego. W myśl § 16 Zasad, przełożony powinien dawać podwładnym przykład nienagannego zachowania, w szczególności nie powinien nadużywać stanowiska, funkcji, stopnia policyjnego w celu poniżenia podległego policjanta. W rozpoznawanej sprawie skarżący został uznany winnym naruszenia powyższych zasad etyki w ten sposób, że w dniu [...] lipca 2015 r. w Szkle Policji w [...], będąc wykładowcą realizującym zajęcia z problematyki prawnej, poprzez swoje naganne zachowania w stosunku do posterunkowej - słuchaczki szkolenia zawodowego podstawowego, polegające na prowadzeniu nielicujących ze stanowiskiem rozmów, sprzeniewierzył się ogólnym wartościom i normom moralnym, wynikającym ze specyfiki zawodu policjanta, zasadom poprawnego zachowania i kultury osobistej i naruszając godność osobistą słuchaczki. W ocenie Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie budzi wątpliwości co do przebiegu zdarzenia w dniu [...] lipca 2015 r. Skarżący przyznał się do popełnienia zarzucanego mu przewinienia i złożył wyjaśnienia w których wskazał na motywy swojego zachowania oraz wyraził ubolewanie z powodu sposobu, w jaki prowadził rozmowę z policjantką. W trakcie postępowania skarżący nie składał wniosków dowodowych. Został zapoznany z aktami postępowania dowodowego i do protokołu zapoznania oświadczył, że nie będzie składał żadnych wniosków dowodowych, w terminie 3 dni od dnia zapoznania się z aktami, ani wnosił o ich uzupełnienie oraz, że nie będzie korzystał z innych przysługujących mu praw obwinionego. Wobec powyższego niezrozumiały jest zarzut skarżącego, że w postępowaniu dyscyplinarnym uniemożliwiono mu złożenie wniosku o uzupełnienie akt postępowania, czym zostało naruszone jego prawo do obrony, w sytuacji gdy oświadczył do protokołu zapoznania z aktami, że nie będzie składał żadnych wniosków dowodowych. Jako niezasadny ocenić też należy zarzut odmowy sporządzenia przez rzecznika dyscyplinarnego kserokopii materiałów. W sprawie organ zasadnie wskazał, iż rozdziale 10 ustawy o Policji brak jest uregulowania odnoszących się do kwestii wykonania kserokopii materiałów postępowania dyscyplinarnego na wniosek obwinionego. Zgodnie natomiast z art. 135 f ust. 1 pkt. 2 ustawy o Policji, obwiniony ma prawo do przeglądania akt postępowania dyscyplinarnego oraz sporządzania z nich notatek. W sprawie z uprawnienia tego skarżący nie skorzystał. Jak już wyżej wyjaśniono, odpowiedzialność dyscyplinarna została kompleksowo uregulowana w rozdziale 10 ustawy o Policji, wobec czego twierdzenia skarżącego o możliwości zastosowania art. 73 § 1 k.p.a., czy art. 156 § 5 k.p.a., nie mają podstaw prawnych. Popełnienie przez skarżącego zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego znajdowało oparcie w wyjaśnieniach obwinionego, wobec czego kwestia legalności nagrania rozmowy nie była istotna dla rozstrzygnięcia sprawy. Reasumując, w ocenia Sądu, organy Policji obu instancji w sposób prawidłowy i obiektywny przeprowadziły postępowanie w sprawie, zaś wymierzając karę dyscyplinarną kierowały się wskazaniami zawartymi w art. 134 h ustawy o Policji. Mając powyższe na uwadze Wojewódki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się żadnych podstaw do zakwestionowania zaskarżonego orzeczenia Komendanta Głównego Policji i utrzymanego nim w mocy orzeczenia Komendanta Szkoły Policji w [...]. Dlatego na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w wyroku.