II SA/Wa 564/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Werpachowska po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. O. o wznowienie postępowania od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2003 r. sygn. akt II SAB 134/03 w przedmiocie złożenia wniosku o zniesienie prawa veta przysługującego stałym członkom Rady Bezpieczeństwa postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania Postanowieniem z dnia 17 lipca 2003 r. wydanym w sprawie II SAB 134/03 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę R. O. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie złożenia wniosku o zniesienie prawa veta przysługującego stałym członkom Rady Bezpieczeństwa, uznając, że brak reakcji na pisma postulujące wniesienie na forum Organizacji Narodów Zjednoczonych propozycji zniesienia prawa veta nie stanowi bezczynności określonej w art. 16 ust. 1 pkt 1-4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) podlegającej kognicji sądu administracyjnego. Przedmiotowe postanowienie doręczono skarżącemu 18 sierpnia 2003 r. /d: zwrotne poświadczenie odbioru/. We wniosku o wznowienie postępowania z dnia 15 kwietnia 2004 r. /data stempla poczty/ skarżący zarzucił naruszenie art. 48 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym polegające na braku zawiadomienia o terminie i miejscu rozpoznania sprawy, co spowodowało, że został pozbawiony należytej reprezentacji i możliwości działania podczas posiedzenia Sądu. To naruszenie prawa wyczerpuje przesłanki wznowienia postępowania, zgodnie z art. 401 pkt 2 kpc. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 i Nr 240, poz. 2052) w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed 1 stycznia 2004 r., orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny, na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej ppsa. Stąd właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na którego obszarze właściwości znajduje się siedziba Prezesa Rady Ministrów, którego bezczynność została zaskarżona - art. 13 § 2 ppsa. Zgodnie z art. 280 § 1 ppsa sąd bada na posiedzeniu niejawnym czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci. Skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możliwości działania lub brak należytej reprezentacji, (które to zarzuty podnosi skarżący) – od dnia, w którym o orzeczeniu się dowiedziała – art. 277 ppsa. R. O. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2003 r. sygn. akt II SAB 134/03 otrzymał 18 sierpnia 2003 r., natomiast skargę o wznowienie postępowania wniósł 15 kwietnia 2004 r., zatem z uchybieniem trzymiesięcznego terminu, co skutkuje jej odrzuceniem. Nie zachodzi również podniesiona przez skarżącego przesłanka braku należytej reprezentacji i pozbawienia możliwości działania wskutek naruszenia przepisów prawa. Zgodnie bowiem z art. 47 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym sąd rozpoznaje skargę na rozprawie, jeżeli nie zachodzą okoliczności uzasadniające rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Natomiast w myśl art. 53 ust. 3 powołanej ustawy sąd wydaje postanowienie w razie odrzucenia skargi na posiedzeniu niejawnym. Zaś obowiązek zawiadomienia uczestnika postępowania o czasie i miejscu dotyczy jedynie wyznaczonej rozprawy, a nie posiedzenia niejawnego - art. 48 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Skoro skarga na bezczynność Prezesa Rady Ministrów podlegała odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym, to nie istniał obowiązek zawiadomienia skarżącego o terminie tego posiedzenia, a tym samym brak jest ustawowej przesłanki wznowienia postępowania. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Sąd na podstawie art. 280 § 1 i art. 16 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.