II SA/Wa 564/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Eugeniusz Wasilewski (spr.), Protokolant M.R., po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2007 r. sprawy ze skargi R.D. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia okresu służby przygotowawczej 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny 2. stwierdza, że zaskarżony rozkaz nie podlega wykonaniu w całości Komendant Główny Policji, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu odwołania [...] R.D. od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. nr [...] z dnia [...] października 2006 r. w sprawie przedłużenia okresu służby przygotowawczej, utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu podano, iż [...] R.D. został przyjęty do służby w Policji z dniem [...] listopada 2003 r. i mianowany policjantem w służbie przygotowawczej na okres 3 lat. W okresie służby, wymieniony policjant przebywał w okresie od dnia [...] sierpnia 2005 r. do dnia [...] grudnia 2006 r. na zwolnieniach lekarskich, z kilkudniowymi przerwami. Łączny okres jego pobytu na zwolnieniach lekarskich wyniósł 405 dni, co stanowi ponad 13 miesięcy. Tak długa przerwa w wykonywaniu obowiązków służbowych przez [...] R.D. uzasadnia przedłużenie okresu służby przygotowawczej. Na podjęcie takiej decyzji pozwala przepis art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), który stanowi, iż w razie przerwy w wykonywaniu przez policjanta obowiązków służbowych, trwającej dłużej niż 3 miesiące, przełożony może przedłużyć okres jego służby przygotowawczej. Ustawodawca nie określił w tym przepisie, jakie przyczyny mogłyby spowodować przerwę w wykonywaniu przez policjanta obowiązków służbowych. Wskazał jedynie na okres, jaki winien upłynąć, aby organ mógł zastosować wskazany przepis. Z powyższego wynika, że przełożony właściwy w sprawach osobowych, w tym przypadku Komendant Wojewódzki Policji w S., uwzględniając długotrwałą przerwę w wykonywaniu przez policjanta obowiązków służbowych, miał prawo przedłużyć okres służby przygotowawczej, w związku z czym rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] października 2006 r. jest zgodny z przepisami prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R.D. zarzucił powyższemu rozkazowi personalnemu naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania i wniósł o jego uchylenie. W ocenie skarżącego rozkaz ten "jest sprzeczny sam w sobie", gdyż wydając go, organ nie wziął pod uwagę, iż dziesięć dni wcześniej Komendant Wojewódzki Policji w S., rozkazem nr [...], zwolnił go ze służby w Policji i rozkazowi temu nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Ponadto skarżący wskazał, iż w dniu [...] marca 2006 r. ustanowił pełnomocnika we wszystkich sprawach administracyjnych i pomimo że pełnomocnictwo to doręczył organowi, nie zapewniono pełnomocnikowi udziału w przedmiotowym postępowaniu i nie doręczono pełnomocnikowi wydanego rozkazu. Skarżący zarzucił, iż rozkaz ten wydano po przeprowadzeniu uproszczonego postępowania administracyjnego, o wszczęciu którego nie został nawet poinformowany, nie brał w nim udziału i nie zapoznano go z jego materiałami, czym organ naruszył przepisy art. 6, 7, 8, 9 i 10 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację, iż przerwy w wykonywaniu przez policjanta obowiązków służbowych nie pozwalały na sprawdzenie jego przydatności do służby w związku z czym konieczne było przedłużenie okresu służby przygotowawczej. Fakt, że w dacie wydania decyzji organu odwoławczego skarżący nie pozostawał już w służbie, nie pozbawiał go przymiotu strony w postępowaniu rozpoczętym przed zwolnieniem ze służby i nierozpoznanie odwołania stanowiłoby rażące naruszenie prawa. Pełnomocnik organu nie zgodził się też z zarzutem naruszenia art. 10 k.p.a. oraz podał, iż w aktach skarżącego nie było pełnomocnictw, o których mowa w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności zaskarżonej decyzji z prawem obowiązującym w dacie jej wydania. Skarga analizowana pod tym względem zasługuje na uwzględnienie. Zasadnie skarżący podnosi, iż organ odwoławczy, wydając decyzję o utrzymaniu w mocy decyzji o przedłużeniu [...] R.D. okresu służby przygotowawczej, nie uwzględnił tej okoliczności, iż nie pozostaje on w służbie. Rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] stycznia 2007 r. został bowiem zwolniony ze służby w Policji i rozkazowi temu nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Jeśli zatem w dacie wydania zaskarżonej decyzji skarżący nie był już policjantem, to organ odwoławczy powinien był rozważyć, czy w sprawie nie zachodzi przesłanka wymieniona w art. 105 k.p.a., pozwalająca na umorzenie postępowania. Niezależnie od powyższego, istotne znaczenie w sprawie ma też kwestia ustanowienia pełnomocnika przez skarżącego. W myśl art. 32 k.p.a., strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych (art. 33 § 1 k.p.a.). Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu (art. 33 § 2 k.p.a.), zaś pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa (art. 33 § 3 k.p.a.). Od chwili doręczenia organowi pełnomocnictwa, pełnomocnik powinien być zawiadamiany o wszystkich czynnościach i wzywany do udziału w nich tak, jak sama strona postępowania. Pominięcie przez organ administracji pełnomocnika strony jest równoznaczne z pominięciem strony w postępowaniu administracyjnym (wyrok NSA z dnia 16 czerwca 1998 r., sygn. akt I SA 1597/96, niepubl.). Skutkuje to istotną wadliwością postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa (wyrok NSA z dnia 10 lutego 1987r, sygn. akt SA/Wr 875/86, ONSA 1987 nr 1, poz. 13). Skarżący w dniu [...] marca 2006 r. udzielił W.O. pełnomocnictwa ogólnego do reprezentowania go we wszystkich postępowaniach administracyjnych prowadzonych przed organami Policji. Jak wynika z kopii pełnomocnictwa przedłożonego Sądowi (k.26), oryginał pełnomocnictwa został złożony w dniu [...] marca 2006 r. w Kancelarii Ogólnej Wydziału Prezydialnego KWP w S. Zaznaczyć należy, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego wskazują, że pełnomocnik musi przedłożyć organowi oryginał pełnomocnictwa do akt, a nie do akt konkretnej sprawy, jak to ma miejsce przykładowo w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 37 § 1 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Z pisma procesowego pełnomocnika organu (k.31) wynika, iż przedstawione pełnomocnictwo zostało złożone do akt postępowania dyscyplinarnego prowadzonego przez Inspektorat Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. Postępowania dyscyplinarne i administracyjne były prowadzone przez dwie różne jednostki organizacyjne Komendy Wojewódzkiej Policji w S., w związku z czym Wydział Kadr i Szkolenia KWP nie miał wiedzy o istnieniu pełnomocnictwa złożonego do postępowania dyscyplinarnego, w związku z czym, w ocenie pełnomocnika, brak jest podstaw do obciążenia organu skutkami niedoinformowania przez skarżącego prowadzącego postępowanie o istnieniu pełnomocnictwa. W związku z powyższym zauważyć należy, iż postępowanie dyscyplinarne nie jest postępowaniem administracyjnym, a zatem podnoszone w piśmie pełnomocnika okoliczności nie mogą prowadzić do przyjęcia, iż brak wiedzy organu o istnieniu pełnomocnictwa wynika z zaniedbań skarżącego. W tym stanie rzeczy uznając, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w wyroku.