II SA/Wa 564/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Andrzej Góraj (sprawozdawca), Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi Rektora Uniwersytetu [...] na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie wniosku z dnia [...] grudnia 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej – oddala skargę – Rektor Uniwersytetu [...] wnioskiem z dnia [...] grudnia 2012 r., złożonym w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), wystąpił do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej o udzielenie informacji odnośnie aktualnego kręgu osób (wraz z adresami), które zgłaszają roszczenia dekretowe do nieruchomości położonej w W. pomiędzy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...], objętej księgą wieczystą nr [...]. W odpowiedzi na wniosek organ w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r. wskazał, iż żądana informacja nie stanowi informacji publicznej i nie może zostać udostępniona na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Reagując na powyższą odpowiedź, wnioskodawca wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy. Skutkiem tego wniosku było wydanie w dniu [...] lutego 2013 r. przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej postanowienia nr [...], stwierdzającego niedopuszczalność wniesienia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podkreślił, iż prawo odwołania przysługuje jedynie od decyzji administracyjnych. Skoro więc pismo z dnia [...] stycznia 2013 r., będące odpowiedzią na wniosek, nie nosiło cech decyzji administracyjnej, to zgodnie z przepisem art. 134 K.p.a. wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy uznać należało za niedopuszczalny. Od powyższego postanowienia Rektor Uniwersytetu [...] wywiódł skargę do tutejszego Sądu, wnosząc o jego uchylenie. Skarżący powołał się na przepis art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wywodząc że pismo organu z dnia [...] stycznia 2013 r. winno zostać potraktowane jako decyzja administracyjna. Następnie przedstawił szereg argumentów świadczących, w jego ocenie, o tym, że dochodzona informacja, nosi cechy informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w skarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ono prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy pismo organu z dnia [...] stycznia 2013 r. było, lub mogło być potraktowane jako decyzja administracyjna, od której przysługuje stronie wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Punkt wyjścia dla rozważań stanowiła więc problematyka materii procedury rozpoznawania wniosków o udostępnienie informacji publicznej w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. Ważne także przy tym jest, że dostęp do informacji publicznej realizowany jest w pierwszej kolejności przez wgląd do dokumentów urzędowych (art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy). Oznacza to, że skarżący, zainteresowany uzyskaniem dostępu do wskazanej informacji swoje prawo do informacji publicznej może zrealizować udając się do organu w celu zapoznania się z treścią tych dokumentów lub też może to nastąpić w inny wskazany przez skarżącego sposób, choćby poprzez wydanie kserokopii dokumentów. Tak więc organ administracji publicznej, lub inny podmiot, o jakim mowa w art. 4 ust. 1 omawianej ustawy, rozpatrując wniosek skarżącego, mógł: 1. udostępnić żądaną informację bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1), 2. powiadomić stronę w ww. terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2), 3. udostępnić informację zgodnie z wnioskiem - po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty, związanej z dodatkowymi kosztami spowodowanymi wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia, które to powiadomienie winno nastąpić w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 15 ustawy), 4. odmówić udostępnienia żądanej informacji w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy), 5. powiadomić pismem wnioskodawcę, iż żądana informacja nie ma charakteru publicznego. Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, że okolicznością niesporną był fakt, iż w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r. organ zawarł stwierdzenie, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Prezentując takie stanowisko, organ nie miał więc podstaw ku temu, aby wydawać w tej materii decyzję administracyjną. Przepis art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej mówi przecież o tym, że decyzję wydaje się przy odmowie udostępnienia informacji publicznej ("odmowa informacji publicznej ..."). Aby więc istniały przesłanki do wydania rozstrzygnięcia, o jakim mowa w powyższym przepisie, żądana informacja musi być w odbiorze organu informacją publiczną. Jeśli zaś organ uważa, że dana informacja nie posiada cech informacji publicznej, to wystarczającym przejawem aktywności organu będzie pisemne poinformowanie o tym wnioskodawcy. W świetle powyższego, skoro pismo z dnia [...] stycznia 2013 r. nie było decyzją administracyjną, gdyż zawierało informację o tym, iż żądana informacja nie jest informacją publiczną, organ miał podstawy faktyczne i prawne ku temu, aby wydać skarżone postanowienie. Wobec bowiem faktu, że decyzja administracyjna nie została wydana w niniejszej sprawie, wniosek strony o ponowne rozpoznanie sprawy był niedopuszczalny w świetle regulacji art. 134 K.p.a. Co zaś się tyczy argumentacji skarżącego, dotyczącej tezy, że żądana informacja jest informacją publiczną, to tych okoliczności tutejszy Sąd nie oceniał. Materia ta pozostawała bowiem w oderwaniu od istoty niniejszej sprawy i wykraczała poza zakres sprawy objętej skarżonym postanowieniem. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz, uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).