II SA/Wa 572/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (sprawozdawca), Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska, Ewa Marcinkowska, Protokolant specjalista Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2017 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w W. na decyzję Polskich Kolei Państwowych S. A. z siedzibą w W. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Polskich Kolei Państwowych S. A. z siedzibą w W. z [...] stycznia 2017 r.; 2. zasądza od Polskich Kolei Państwowych S. A. z siedzibą w W. na rzecz Fundacji [...] z siedzibą w W. kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. PKP S.A. z siedzibą w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 w zw. z art. 17 ust. 1 i w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) oraz art. 107 po rozpatrzeniu wniosku Fundacji [...] z siedzibą w [...] z dnia [...] lutego 2014 r. odmówiła udostępnienia żądanej przez wnioskodawcę informacji w zakresie funkcjonowania monitoringu wizyjnego na terenie dworców kolejowych: [...],[...],[...],[...],[...]. PKP S.A. wskazała, że wnioskowana informacja objęta została tajemnicą przedsiębiorcy oraz tajemnicą przedsiębiorstwa PKP S.A. Podniesiono, że PKP S.A. posiada uzasadniony interes gospodarczy w nieujawnianiu informacji objętych wnioskiem, bowiem ujawnienie żądanych informacji będzie miało wpływ na bezpieczeństwo dworców kolejowych. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, PKP S.A. z siedzibą w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...], na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 w zw. z art. 17 ust. 1 i w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej utrzymała w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2017 r. W decyzji wskazano, że rozpoznając wniosek Zarząd Spółki rozważył, czy wnioskowana informacja stanowi informację publiczną, do udostępnienia której zobowiązana jest Spółka, tzn. czy wniosek dotyczy wykonywania przez Spółkę zadań publicznych lub dysponowania majątkiem publicznym. Zarząd ocenił, że wniosek dotyczy udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy. Stosowanie monitoringu wizyjnego wchodzi w zakres zadań publicznych, bowiem jego celem jest kontrola nad bezpieczeństwem osób korzystających z dworców kolejowych, jednakże należy ono również do sfery interesów gospodarczych PKP S.A. jako element sytemu zabezpieczeń obiektów. Stosowanie do art. 5 ust. 2 ustawy prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu m.in. ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. Spółka wskazała, że w zakresie pojęcia "tajemnica przedsiębiorcy" mieści się tajemnica przedsiębiorstwa, która została zdefiniowana w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tj. Dz. U. z 2003 r., Nr 153, poz. 1503 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. PKP SA powołała się na wyrok NSA z dnia 5 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 511/13. PKP S.A. uznała, iż informacje będące przedmiotem wniosku posiadają dla niej wartość gospodarczą oraz handlową i z tego względu została na nie nałożona klauzula "Tajemnica przedsiębiorstwa PKP S.A." Spółka podniosła, że zdaniem wnioskodawcy prowadzenie monitoringu wizyjnego na dworcach kolejowych jest zadaniem publicznym, a zatem nie może ono jednocześnie dotyczyć indywidualnego interesu przedsiębiorcy. W ocenie PKP pojęcie interesu przedsiębiorcy rozumiane jest szeroko, jako pewien stan faktyczny ukształtowany korzystnie dla przedsiębiorcy, bądź taki stan, który dopiero w przyszłości może stanowić źródło korzyści, rzeczywistych lub tylko oczekiwanych. Spółka wskazała, że na podstawie art. 58 ust. 3 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1727) zobowiązana jest do zapewnienia ładu i porządku na obszarze kolejowym oraz w pociągach i innych pojazdach kolejowych, zaś wiedza w zakresie objętym wnioskiem, udostępniona osobom trzecim, spowodowałaby możliwość wykorzystania jej w sposób zagrażający interesom PKP S.A. w bardzo szeroki i wymierny sposób, w szczególności w kontekście działalności przestępczej. PKP SA wskazała jednocześnie, że w przestrzeniach dworców kolejowych, których dotyczy wniosek, zlokalizowane są przestrzenie o charakterze stricte komercyjnym - z wynajmu których PKP S.A. czerpie zyski. Informacja o zakresie działania monitoringu, sposobie jego obsługi, szybkości reakcji na incydenty, długości czasu przechowywania danych itp. stanowi przewagę konkurencyjną PKP S.A. w toku oferowania podmiotom komercyjnym powierzchni najmu - spółka może wyróżnić się na tle konkurencji skalą stosowanych zabezpieczeń. Powyższe jednoznacznie wskazuje w ocenie PKP S.A., że posiada ona uzasadniony interes gospodarczy w nieujawnianiu informacji objętych wnioskiem, bowiem ujawnienie żądanych informacji będzie miało negatywny wpływ na bezpieczeństwo dworców kolejowych. Fakt, iż wnioskowane informacje dotyczą przestrzeni publicznej, nie pozbawia ich statusu informacji, na które została nałożona klauzula "Tajemnica przedsiębiorstwa PKP S.A.". Spółka podniosła jednocześnie, że zgodnie z poglądami wyrażanymi przez GIODO, zapis z monitoringu może być w pewnych okolicznościach uznawany za zbiór danych osobowych. Z powyższego wynikają dodatkowe obowiązki po stronie PKP S.A. Oto bowiem zgodnie z art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 922) osoby, które zostały upoważnione do przetwarzania danych, są obowiązane zachować w tajemnicy te dane osobowe oraz sposoby ich zabezpieczenia. Z powyższego wynika, że skoro osoby posiadające upoważnienie do przetwarzania danych osobowych zobowiązane są do zachowania w tajemnicy sposobów zabezpieczenia danych, to tym bardziej obowiązek taki ciąży na administratorze tych danych - Spółce, który również nie może owych sposobów zabezpieczenia ujawniać. PKP SA wskazała, że w celu ochrony informacji w zakresie bezpieczeństwa, PKP S.A. stosuje szereg zabezpieczeń prawnych zmierzających do zachowania poufności informacji żądanych przez wnioskodawcę. Po pierwsze informacje, o udostępnienie których zwrócił się wnioskodawca, zostały wyodrębnione spośród innych informacji jako podlegające ochronie, czyli uznawane przez PKP S.A. za poufne i opatrzone klauzulą "Tajemnica przedsiębiorstwa PKP S.A.". Po drugie PKP S.A. przyjęła Regulamin ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa Spółki "Polskie Koleje Państwowe Spółka Akcyjna" oraz "Ramowy wykaz rodzajów informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa PKP S.A., które należy oznaczyć klauzulą tajemnicą przedsiębiorstwa PKP S.A." oraz zawarła Porozumienie w sprawie stosowania wspólnych zasad ochrony, udostępniania i przekazywania informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa w spółkach Grupy PKP. Osoby mające dostęp do żądanych przez wnioskodawcę informacji zostały poinformowane o obowiązku zachowania tajemnicy, zobowiązane były do zapoznania się z ww. Regulaminem, odbycia szkolenia, a udostępnienie im przedmiotowych informacji nastąpiło po złożeniu przez nich pisemnego zobowiązania do zachowania tajemnicy przedsiębiorstwa PKP S.A. Ponadto zgodnie zobowiązującym Regulaminem pracy dla pracowników zatrudnionych w PKP S.A. pracownik obowiązany jest w szczególności do przestrzegania zasad ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa PKP S.A., a nieuprawnione ujawnienie, nieuzasadniona modyfikacja, zniszczenie albo nieuprawnione wykorzystanie informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa PKP S.A. jest ciężkim naruszeniem przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych. Spółka wskazała na pkt 12 ust 1 zapisu załącznika nr 1 do Regulaminu ochrony Tajemnicy Przedsiębiorstwa PKP S.A. Podniosła też, że już na etapie prowadzenia czynności w celu wykonania lub modernizacji systemów monitoringu CCTV wymaga od potencjalnych ich wykonawców przyjęcia zobowiązania do zachowania tajemnicy przedsiębiorstwa PKP S.A. Spółka wskazała, że materiał utrwalony za pośrednictwem kamer systemu monitoringu udostępniany jest wyłącznie organom państwowym (policja, sądy, prokuratura itp.) na potrzeby prowadzonych postępowań oraz spółkom kolejowym - wyłącznie na podstawie stosownych wniosków oraz regulacji wewnętrznych obowiązujących w PKP S.A. Powyższe wskazuje w ocenie PKP SA, że nie tylko podjęła działania zmierzające do zachowania żądanych informacji w poufności, ale także, że należycie chroni informacje objęte tajemnicą przedsiębiorstwa. Decyzja PKP SA z siedzibą w [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi Fundacji [...] z siedzibą w [...], reprezentowanej przez adwokata, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji PKP SA pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. art. 61 ust 1. Konstytucji RP w zw. z art. 2 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie informacji publicznej w zakresie informacji o działalności organów wykonujących zadania publiczne, co prowadzi do naruszenia istoty prawa do informacji publicznej; 2. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, w jakiej wnioskowana informacja nie podlega ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy, jako odnosząca się do sfery zadań publicznych. II. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 3. art. 7 w zw. z art. 8, w zw. z art. 77, w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewystarczające wyjaśnienie stanu faktycznego oraz pominięcie dyrektywy nakazującej uwzględnienie przy załatwianiu sprawy interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz ogólnikowość uzasadnienia, przejawiającą się w zacytowaniu w przeważającej mierze uzasadnienia decyzji organu z dnia [...] stycznia 2017 r., co nasuwa wątpliwość w zakresie przeprowadzenia merytorycznej weryfikacji decyzji organu z dnia [...] stycznia 2017 r.; 4. art. 8 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie przesłanek, jakimi organ kierował się przy rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy z dnia [...] lutego 2017 r. oraz nieustosunkowanie się do twierdzeń, które skarżąca podniosła w tym wniosku; 5. art. 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie zaskarżoną decyzją w mocy decyzji organu z dnia [...] stycznia 2017 r. w sytuacji, gdy została ona oparta na niewyjaśnionym stanie faktycznym, i jako taka pozostawała wadliwa w stopniu przesądzającym jej uchylenie. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej podał, że wnioskiem z dnia [...] lutego 2014 r. skarżąca wystąpiła do Prezesa spółki Polskie Koleje Państwowe S.A. o udzielenie informacji publicznej dotyczącej stosowania monitoringu wizyjnego na terenie dworców kolejowych: [...],[...],[...],[...],[...]. Fundacja wskazała, że wniosek zawierał następujące pytania: 1. Ile kamer monitoringu wizyjnego jest zainstalowanych na terenie danego dworca, 2. Czy na terenie danego dworca zamontowane są kamery z funkcją nagrywania dźwięku, 3. Jeżeli na terenie danego dworca rozmieszczone są kamery z funkcją nagrywania dźwięku, to prosimy o wskazanie ich liczby, 4. W jakich częściach dworca zlokalizowane są kamery. Prosimy o podanie rodzajów przestrzeni w których rozmieszczone są kamery: a) na zewnątrz budynku; b) w okolicach kas biletowych; c) w poczekalniach; d) w toaletach; e) w innych miejscach - proszę wymienić. 5. Czy pasażerowie są informowani o obecności kamer na terenie danego dworca? Jeśli tak, to w jaki sposób; 6. Jeżeli na terenie dworca rozmieszczone są kamery z funkcją nagrywania dźwięku, to czy pasażerowie są informowani o takiej możliwości; 7. Czy obraz z kamer jest wyłącznie nagrywany, wyłącznie oglądany w czasie rzeczywistym, czy zarówno nagrywany, jak i oglądany; 8. Czy ustalono i upubliczniono zasady korzystania z monitoringu. Jeżeli tak, to w jakiej formie powyższe zasady zostały upublicznione; 9. Kto jest uprawniony do dostępu do: a) obrazu z monitoringu w czasie rzeczywistym; b) do nagrań z monitoringu; 10. Czy istnieją procedury wglądu do przechowywanych nagrań przez osoby, których wizerunek został na nich zarejestrowany; 11. W jaki sposób nagrania są zabezpieczone przed dostępem osób nieuprawnionych; 12. Jak długo przechowywane są nagrania z kamer monitoringu. Jeżeli na terenie danego dworca stosowane są kamery z funkcją nagrywania dźwięku, to prosimy o wyszczególnienie okresu przechowywania nagrań z dźwiękiem. Pełnomocnik skarżącej podał, że w dniu [...] marca 2014 r. PKP SA częściowo uwzględniła wniosek skarżącej, udzielając odpowiedzi na pytania zawarte w pkt 4 d) oraz w pkt. 5 i 6. Wskazał, że decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. PKP odmówiła udzielenia informacji publicznej w pozostałym zakresie żądanym przez skarżącą. Pełnomocnik w obszernym uzasadnieniu wskazał m.in., że PKP stara się ograniczyć prawo skarżącej do informacji mimo uznania wprost swojego zobowiązania do udostępniania informacji publicznej, oraz mimo stwierdzenia, że monitoring wizyjny wchodzi w zakres zadań publicznych, jako że jego celem jest kontrola bezpieczeństwa osób. Ta ostatnia okoliczność uprawnia twierdzenie, że dane o monitoringu są wyjątkowo istotne z punktu widzenia interesu publicznego (interesu obywateli). Pełnomocnik podniósł, że Spółka odmawiając skarżącej prawa do informacji publicznej PKP w pierwszej kolejności wskazała na ograniczenie dostępu do informacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy podnosząc, że żądane informacje posiadają dla PKP wartość gospodarczą oraz handlową. Równocześnie, jako powód odmowy dostępu PKP wskazała, że ujawnienie przedmiotowych informacji będzie mieć negatywny wpływ na bezpieczeństwo dworców kolejowych, z uwagi na możliwe ułatwienie dla osób planujących popełnienie przestępstw o charakterze terrorystycznym. Według skarżącej, wewnętrzna sprzeczność w argumentacji PKP znajduje wyraz w tym, że PKP w przedmiotowej sprawie w nieuprawniony sposób zrównuje interes publiczny z interesem indywidualnym (interesem przedsiębiorcy), próbując kwestię przeciwdziałania naruszeniom ładu i porządku uczynić tajemnicą przedsiębiorcy (czy też przedsiębiorstwa). Zdaniem skarżącej nie można uznać, że argumentacja PKP wyeksponowała posiadanie przez żądaną informację wartości gospodarczej, i to w stopniu przesądzającym o objęciu jej tajemnicą przedsiębiorstwa. Pełnomocnik skarżącej zwrócił uwagę, że mimo twierdzenia Spółki o objęciu informacji dotyczących monitoringu tajemnicą przedsiębiorstwa, fakt stosowania monitoringu jest upubliczniony także poprzez umieszczanie przez PKP odpowiednich piktogramów w miejscach objętych monitoringiem. Ponadto, co można łatwo stwierdzić będąc na terenach zarządzanych przez PKP, urządzenia używane do monitoringu pozostają widoczne dla osób przebywających chociażby na dworcach kolejowych. Co więcej, jak wskazuje PKP, informacje o systemie CCTV - o sposobie jego obsługi, szybkości reakcji na incydenty, długości czasu przechowywania danych itp. - jest informacją wykorzystywaną przez spółkę w negocjacjach handlowych. Nie jest więc tak, że informacja o monitoringu stanowi tajemnicę i nie jest udostępniana innym podmiotom. Pełnomocnik podniósł także, że niemniej istotna pozostaje kwestia znaczenia monitoringu wizyjnego i utrwalania wizerunku w kontekście dóbr osobistych osób, których wizerunek został utrwalony. PKP SA z siedzibą w [...], reprezentowana przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu wskazano na treść wniosku z dnia [...] lutego 2014 r. Pełnomocnik podał, że w dniu [...] marca 2014 r. PKP S.A. częściowo uwzględniła wniosek skarżącej, udzielając odpowiedzi na pytania zawarte w pkt 4 d) oraz w pkt. 5 i 6. Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. PKP S.A. odmówiła udzielenia informacji publicznej w pozostałym zakresie. Pełnomocnik PKP SA podniósł, że w tych decyzjach został wykazany przez Spółkę walor gospodarczy wnioskowanych informacji. Wskazano jakie negatywne skutki ekonomiczne wywarłoby ujawnienie żądanych informacji i to dla interesów zarówno PKP S.A. jak i jego kontrahentów świadczących usługi na wskazywanych we Wniosku dworcach. W decyzjach zostały również wskazane stosowane przez Spółkę zabezpieczenia zmierzające do zachowania poufności informacji żądanych przez Wnioskodawcę. W ocenie PKP S.A. również zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 8, w zw. z art. 77, w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. jest niezasadny, ponieważ Spółka rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy odniosła się do wszystkich, podniesionych zarzutów. PKP S.A. wyjaśniła w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2017 r. w sposób zupełny stan faktyczny. Uzasadnione, zarówno pod względem prawnym i faktycznym, zostały motywy odmowy udzielenia informacji we wnioskowanym przez skarżącego zakresie. W ocenie Spółki w sposób wyczerpujący zostały wykazane przesłanki nieudostępnienia żądanej informacji. Podniesiono, że PKP S.A. wykazała zarówno zasadność uznania żądanej informacji jako informacji nie polegającej ujawnieniu z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy jak też z uwagi na fakt, iż dworce kolejowe stanowią element tzw. infrastruktury krytycznej, czyli obiektów kluczowych dla bezpieczeństwa państwa i jego obywateli w rozumieniu ustawy o zarządzeniu kryzysowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. W ocenie Sądu zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja naruszają przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie powołanych przepisów postępowania skutkowało w konsekwencji także co najmniej przedwczesnym powołaniem się przez Spółkę PKP S.A. na tajemnicę przedsiębiorstwa jako przesłankę ograniczającą dostęp do żądanych przez Fundację [...] informacji publicznych, co stanowi naruszenie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W uzasadnieniach obu decyzji PKP S.A. nie wykazała w sposób nie budzący wątpliwości, że każda z żądanych przez Fundację informacji, o których PKP S.A. rozstrzygało w decyzji, stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa. Spółka nie wskazała nadto w decyzji, w odniesieniu do których pytań wniosku z dnia [...] lutego 2014 r. rozstrzygnęła decyzją. Podkreślić należy, że wniosek Fundacji zawierał 12 pytań. Przypomnieć też należy, albowiem Spółka nie wskazała na powyższe w decyzji, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 26 października 2016 r. sygn. akt II SAB/Wa 530/16, w jego punkcie pierwszym zobowiązał PKP S.A. z siedzibą w [...] do rozpatrzenia wniosku Fundacji [...] z dnia [...] lutego 2014 r. z wyłączeniem pkt. 4d i 5. To, w jakim zakresie PKP S.A. rozstrzygnęła w zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji nie może pozostawać dorozumiane. Nie można też przedmiotu i zakresu rozstrzygnięcia PKP S.A. wywodzić z treści skargi ani z odpowiedzi na skargę, w których to wskazano, że Spółka w decyzji nie rozstrzygała – poza punktem 4d i 5 – także o punkcie 6 wniosku, albowiem, jak wskazano, udzielono w tym zakresie odpowiedzi. Decyzja administracyjna jest kwalifikowanym aktem prawnym rozstrzygającym o uprawnieniu bądź obowiązku danego podmiotu, stąd też akt ten nie może pozostawiać jakichkolwiek wątpliwości, o jakim uprawnieniu organ (w tym przypadku Spółka) rozstrzygnął bądź jakiego dokładnie uprawnienia odmówił. Przepis art. 104 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Przepis ten znajduje zastosowanie w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej i dotyczy także innych niż organy administracji publicznej podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej na gruncie u.d.i.p. Zatem, nie może być wątpliwości, jaką dokładnie sprawę dany podmiot rozstrzygnął decyzją i musi to być w tym akcie określone. W sprawie tej PKP S.A. jako podstawę odmowy udostępnienia informacji ogólnie ujętej w decyzji jako "informacja w zakresie funkcjonowania monitoringu wizyjnego na terenie dworców kolejowych: [...],[...],[...],[...],[...]", wskazała art. 5 ust. 2 u.d.i.p. powołując się na tajemnicę przedsiębiorstwa. W decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r. Spółka jednakże w żaden sposób nie wykazała spełnienia przesłanki materialnej, która warunkuje objęcie żądanych informacji tajemnicą przedsiębiorstwa. Zgodnie z art. 11 ust. 4 ww. ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, tajemnicę przedsiębiorstwa stanowią nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. W sytuacji gdy Spółka twierdzi, że żądane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, wymagane jest wykazanie spełnienia przesłanki gospodarczej wartości tych informacji. W decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r. Spółka wskazała jedynie, że celem monitoringu jest kontrola bezpieczeństwa osób korzystających z dworców kolejowych, co zdaniem Spółki wskazuje na uzasadniony interes gospodarczy w nieujawnianiu informacji objętych wnioskiem. Nie negując twierdzenia Spółki o wpływie monitoringu wizyjnego na bezpieczeństwo dworców kolejowych, a tym samym także bezpieczeństwo osób przebywających na terenie dworców kolejowych, zgodzić należy się ze skarżącym, że powyższe nie jest tożsame z posiadaniem przez ogólnie ujętą przez Spółkę w decyzji informację "w zakresie funkcjonowania monitoringu wizyjnego" wartości gospodarczej. Z pewnością zaś nie zostało to w decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r. wykazane. Z kolei zaskarżona decyzja z dnia [...] lutego 2017 r., choć zawiera już pewną argumentację w zakresie przypisania przez PKP ogólnie ujętej informacji dotyczącej "funkcjonowania monitoringu wizyjnego" wartości gospodarczej, to nie wykazuje, że każda z żądanych we wniosku z dnia [...] lutego 2014 r. informacji (będących odpowiedzią na poszczególne pytania) – co do których Spółka rozstrzygała – taką wartość gospodarczą posiada. Spółka ponownie też powołała się na bezpieczeństwo dworców kolejowych łącząc ten element ściśle z tajemnicą przedsiębiorstwa PKP S.A. Podkreślić należy, że już Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 3110/14, stwierdzając, że żądane przez Fundację informacje są informacją publiczną wskazał, że osobną kwestią, która wymaga zbadania jest ustalenie, czy, a jeżeli tak, to które z żądanych informacji objęte są prawnie chronioną tajemnicą. Zbiorcze ujęcie w zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji żądanych przez Fundację informacji jako "informacji w zakresie funkcjonowania monitoringu wizyjnego (...)" i ogólne potraktowanie ich jako posiadających wartość gospodarczą nie stanowi w ocenie Sądu należytego rozpatrzenia sprawy, czym naruszono przepis art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. W tej sytuacji ocena Spółki, co do spełnienia przesłanki ograniczającej dostęp do żądanych we wniosku informacji w postaci tajemnicy przedsiębiorstwa, uznana musiała być za co najmniej przedwczesną, a tym samym dowolną (art. 80 k.p.a.). Uzasadnienie obu decyzji, wbrew twierdzeniom Spółki, wobec nieodniesienia się do poszczególnych żądanych informacji, nie wyjaśnia podstawy prawnej odmowy (art. 107 § 3 k.p.a.), a to uzasadnienie, które zostało zaprezentowane w decyzjach nie pozwala przyjąć, że powołana podstawa na tym etapie sprawy odpowiada prawu. Ponownie rozpoznając sprawę, PKP S.A. – o ile nadal prezentować będzie stanowisko, co do istnienia przesłanki ograniczającej dostęp do żądanej we wniosku z dnia [...] lutego 2014 r. informacji publicznej – odniesie się w uzasadnieniu decyzji odrębnie do każdego z zadanych przez wnioskodawcę pytań, w zakresie których będzie rozstrzygała. W przypadku uznania, że żądana w danym pytaniu informacja publiczna stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa, Spółka obowiązana będzie to wykazać. Każda z żądanych informacji, o których Spółka będzie rozstrzygała w decyzji, wymaga odrębnej analizy i wykazania dlaczego w ocenie PKP S.A. ma ona wartość gospodarczą, ustalenie, czy faktycznie jest nieujawniona do wiadomości publicznej i czy w istocie przedsiębiorca podjął w odniesieniu do każdej z tych informacji działania niezbędne w celu zachowania ich poufności. W sytuacji, gdy ponownie rozpoznając sprawę, PKP S.A. dojdzie do przekonania, że niektóre z żądanych informacji nie są objęte tajemnicą przedsiębiorstwa, jak też nie znajduje zastosowania żadna inna przesłanka ograniczająca dostęp do nich, zastosuje w tym zakresie odpowiednio u.d.i.p. poprzez jej bądź ich udostępnienie. Wydając decyzję w odniesieniu do tych informacji, które zdaniem PKP S.A. nie podlegają udostępnieniu, Spółka należycie uzasadni decyzję, jednoznacznie wskazując i wykazując, dlaczego konkretne żądane w danym punkcie wniosku informacje mają dla przedsiębiorstwa wartość gospodarczą bądź też wykaże, że nie podlegają udostępnieniu z uwagi na inną prawnie chronioną tajemnicę, o której mowa w art. 5 u.d.i.p. Sąd zaznacza jednocześnie, że nadmieniona w zaskarżonej decyzji kwestia zbioru danych osobowych, a także podniesiona w skardze kwestia stosowania w zakresie monitoringu wizyjnego ustawy o ochronie danych osobowych nie były przedmiotem rozważań i oceny Sądu w niniejszej sprawie. Kwestia ewentualnych ustaleń, co do tego, czy nadzór polegający na rejestracji obrazu osób stanowi przetwarzanie danych osobowych i czy działanie to w tym aspekcie nie narusza ustawy o ochronie danych osobowych należy do kompetencji organu powołanego do spraw ochrony danych osobowych i nie podlega rozpatrzeniu na podstawie u.d.i.p. Wskazania wymaga także, iż podniesiona w piśmie Spółki z dnia [...] września 2017 r. kwestia informacji przetworzonej, nie miała wpływu na wynik niniejszej sprawy, albowiem sąd administracyjny dokonuje kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji na dzień jej wydania. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c i a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w punkcie 1 wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanej ustawy. Orzekając o zwrocie kosztów postępowania Sąd uwzględnił uiszczony wpis sądowy (200 zł), wynagrodzenie pełnomocnika procesowego skarżącej (480 zł) oraz opłatę skarbową od dokumentu pełnomocnictwa (17 zł).