II SA/Wa 573/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung, Sędziowie WSA Bronisław Szydło, WSA Ewa Pisula - Dąbrowska (spraw), Protokolant Agnieszka Bieniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2009 r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku. oddala skargę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2009 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję Starosty O. z dnia [...] października 2009 r., nr [...], którą to decyzją uznano J. C. z dniem [...] stycznia 2009 r. za osobę bezrobotną oraz odmówiono jej przyznania prawa do zasiłku. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że skarżąca zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w O. w dniu [...] stycznia 2009 r. W okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, tj. w okresie [...] lipca 2007 r. do [...] stycznia 2009 r., zaliczono jej 142 dni (wymagane jest 365 dni), tj. okres zatrudnienia od [...] października 2007 r. do [...] marca 2008 r., nie zaliczono okresu zatrudnienia od [...] kwietnia 2007 r. do [...] listopada 2007 r. z uwagi na pracę w wymiarze ½ etatu, ponieważ jej wynagrodzenie było niższe od minimalnego wynagrodzenia za pracę. W konkluzji organ stwierdził, że wobec nieudokumentowania 365 dni zatrudnienia w okresie [...] lipca 2007 r. – [...] maja 2009 r., w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania skarżąca, stosownie do art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia (...), nie spełnia warunków do otrzymania prawa do zasiłku. Stwierdził też, że suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy jest krótsza niż 365 dni. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi J. C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca twierdziła, że spełnia przesłanki do przyznania jej prawa do zasiłku. W uzasadnieniu skargi przedstawiła historię zatrudnienia od 2003 r. oraz wskazała okresy w jakich leczyła się z depresji. Do skargi dołączyła świadectwa pracy, umowy zlecenia oraz karty informacyjne leczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. "a" prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy, po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: 1. nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2. w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. W przedmiotowej sprawie przy wykładni art. 71 ust. 1 pkt 2a wyżej cytowanej ustawy organ zastosował wykładnię gramatyczną, podczas gdy należało zastosować wykładnię systemową. Zdaniem Sądu do okresu uprawniającego do otrzymania przez skarżącą prawa do zasiłku winny zostać zaliczone te miesiące, w których wynagrodzenie, w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy, wynosiło co najmniej minimalne wynagrodzenie. W tym miejscu przywołać należy tezę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 175/06 (Lex nr 275469), w której Sąd stwierdził, że kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, dotyczy pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy, osiągającego w miesiącu co najmniej minimalne wynagrodzenie. W stosunku do pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy wysokość osiąganego przez niego minimalnego wynagrodzenia, od którego opłacana będzie składka na Fundusz Pracy, będzie ustalana według zasad określonych w art. 8 ust. 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. Nr 200, poz. 1679 ze zm.). Art. 8 ust. 1 określa sposób ustalania wysokości minimalnego wynagrodzenia dla pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy, który stanowi, że ustala się je w kwocie proporcjonalnej do liczby godzin pracy przypadającej do przepracowania przez pracownika w danym miesiącu, biorąc za podstawę wysokość minimalnego wynagrodzenia ustalonego na podstawie tej ustawy. Dlatego też za nieprawidłowe uznać należało stanowisko organu, że nie można było przy ustalaniu prawa do zasiłku zaliczyć skarżącej okresu pracy na ½ etatu w okresie poprzedzającym 18 miesięcy od dnia zarejestrowania, tj. okresu od [...] lipca 2007 r. do [...] listopada 2007 r. Jednocześnie stwierdzić jednoznacznie należy, iż nawet gdyby okres ten został przez organ zaliczony, to i tak skarżąca nie spełniła warunków do przyznania prawa do zasiłku. Dlatego też przyjęta przez organ błędna wykładnia nie miała wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Wniosek o zasiłek skarżąca zgłosiła w dniu [...] stycznia 2009 r., tj. po 11 miesiącach od ustania zatrudnienia, licząc 18 miesięcy wstecz od daty zarejestrowania ([...] stycznia 2009 r.). Ocenie podlegać mógł tylko okres od [...] lipca 2007 r. do dnia ustania zatrudnienia, tj. do dnia [...] marca 2008 r. Nawet, gdyby uwzględnić okres zatrudnienia w wymiarze ½ etatu i uznać, że skarżąca legitymuje się ośmiomiesięcznym okresem zatrudnienia w okresie 18 miesięcy poprzedzającym dzień rejestracji, tj. od [...] lipca 2007 r. do [...] marca 2008 r., to i tak do wymaganego do zasiłku okresu zatrudnienia 365 dni (roku) skarżącej zabrakło 4 miesięcy zatrudnienia. Z tych też względów uznać należało, że decyzja o odmowie przyznania skarżącej prawa do zasiłku odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.