II SA/Wa 574/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Maria Werpachowska (spr.), Ewa Kwiecińska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 listopada 2016 r. sprawy ze skargi J.S. na postanowienie Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę. Postanowieniem nr [...] z [...] stycznia 2016 r. Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23),dalej K.p.a., po rozpatrzeniu wniosku J. S. (dalej jako skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem nr [...] z [...] października 2015 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie w latach 2007, 2008 oraz 2009 służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu, uzasadniających podwyższenie emerytury, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ wskazał na następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Skarżący wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2015 r. zwrócił się do Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z prośbą o wydanie zaświadczenia potwierdzającego wykonywanie zadań służbowych w warunkach uzasadniających podwyższenie wymiaru emerytury, za okres służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym w łatach 2007 - 2009, z tytułu pełnienia służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu. Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, postanowieniem Nr [...] z dnia [...] października 2015 r. na podstawie art. 219 K.p.a. w związku z § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 239, poz. 2404 ze zm.) odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez skarżącego służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym w latach: 2007, 2008 oraz 2009 w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu, uzasadniających podwyższenie emerytury. Od powyższego postanowienia skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazał, iż nie zgadza się w pełni z uzasadnieniem postanowienia oraz dodał, że pomimo pełnienia funkcji kierowniczych nigdy nie uchylał się od prowadzenia poszczególnych czynności zarówno o charakterze dochodzeniowo-śledczym, jak i operacyjno-rozpoznawczym. W związku z powyższym wniósł o ponowne dokonanie stosownej kwerendy posiadanych materiałów, a w przypadku niepowodzenia przesłuchanie osób w charakterze świadków. Wskazanym na wstępie postanowieniem Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Organ podał, że problematykę związaną z pełnieniem służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej reguluje art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 900). Zgodnie natomiast z § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej. Powyższe zaświadczenie, w myśl § 14 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, wydaje się na żądanie funkcjonariusza. Na podstawie art. 218 § 1 K.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Stosownie natomiast do art. 218 § 2 K.p.a. organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Art. 218 § 2 K.p.a. daje wprawdzie możliwość przeprowadzenia przez organ, przed wydaniem zaświadczenia, postępowania wyjaśniającego, jednakże tylko w niezbędnym zakresie. Ogranicza się ono do ustalania źródeł danych i następnie stwierdzenia, czy dane te (w których posiadaniu organ się znajduje) odnoszą się do wnioskodawcy i potwierdzają istnienie określonego stanu faktycznego lub też potwierdzają konkretny stan prawny, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenie ich dysponentów. Zaświadczenie jest bowiem aktem wiedzy, a nie woli organu. Do postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń mają zastosowanie ogólne zasady postępowania administracyjnego, to należy podkreślić, iż jest ono postępowaniem uproszczonym i w znacznym stopniu odformalizowanym. Nie znajdują w nim zatem zastosowania te same reguły, co do postępowania w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej. Nie można zatem przyjąć, że Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego jest właściwy do wydawania zaświadczeń o potwierdzeniu faktów, które nie wynikają z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, a jedynie np. z zeznań świadków. W razie braku potwierdzenia w aktach osobowych okresów służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, organ właściwy do wydania stosownego zaświadczenia powinien zwrócić się do podmiotu dysponującego brakującymi zasobami dokumentów, np. materiałami archiwalnymi, o ich udostępnienie. Po stwierdzeniu, iż akta osobowe skarżącego nie zawierają dokumentów potwierdzających, że pełnił on służbę w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r., wystąpiono do Dyrektora Departamentu [...] CBA o dokonanie analizy dokumentów będących w posiadaniu tej jednostki organizacyjnej Centralnego Biura Antykorupcyjnego (za lata 2007-2009) i wskazanie ile czynności o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734, z późn. zm.) wykonywał J. S. W odpowiedzi na powyższe w piśmie l.dz. [...] z dnia [...] października 2015 r. Dyrektor Departamentu [...] CBA w sposób jednoznaczny stwierdził, iż skarżący w latach 2007-2009 jako funkcjonariusz ówczesnego Zarządu [...] CBA nie pełnił służby w warunkach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. zwrócono się do Dyrektora Departamentu [...] CBA o ponowne przeanalizowanie dokumentacji służbowej, a także toku służby skarżącego w dawnym Zarządzie [...] CBA (którego następcą prawnym jest Departament [...] CBA). Organ ponownie przeanalizował akta osobowe skarżącego oraz całą dokumentację zgromadzoną dla potrzeb niniejszego postępowania, i stwierdził, iż z żadnej dokumentacji będącej w posiadaniu organu nie wynika, ażeby skarżący w latach 2007-2009 wykonywał czynności, o których mowa w 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2015 r. Ponadto organ wskazał, że w myśl § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (w brzmieniu wynikającym z treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt U 12/13) emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia. Warunkiem zatem uznania, że funkcjonariusz Centralnego Biura Antykorupcyjnego uczestniczył w opisanych wyższej działaniach uprawniających do podwyższenia emerytury jest wystąpienie zagrożenia jego życia lub zdrowia. Powołał się na uzasadnienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. (sygn. akt U 12/13), w którym stwierdzono, iż zwrot "szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" (zawarty w art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r.) odnosi się do kwalifikacji zagrożenia per se, rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest, aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, ale miało charakter wyjątkowy. Odnosząc się do argumentów skarżącego zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego wskazał, że Dyrektor Departamentu [...] CBA w udzielonej odpowiedzi pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. podtrzymał w całości swe stanowisko wyrażone we wcześniejszym piśmie z dnia [...] października 2015 r. wskazując, iż nie ma podstaw do przyjęcia, że skarżący pełnił służbę poprzez osobisty udział w czynnościach operacyjno-śledczych lub procesowych, realizowanych w warunkach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Jednocześnie zakresy obowiązków skarżącego na stanowisku kierowniczym w Sekcji [...], a następnie w Wydziale [...] świadczą o sprawowaniu zadań o charakterze nadzorczym i koordynacyjnym. Zatem przeprowadzone w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające oraz zgromadzone w nim materiały uniemożliwiły wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez skarżącego służby w latach 2007-2009 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Stąd postanowienie Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego Nr [...] z dnia [...] października 2015 r. należało utrzymać w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. S. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. W uzasadnieniu stwierdził, że wykonywał w okresie od 2007 do 2009 r. czynności operacyjno – rozpoznawcze jak i dochodzeniowo – śledcze i z pewnością wykraczały one ponad "limit" określany stosownymi przepisami prawa i wniósł o: a) dokonanie szczegółowej kwerendy wytworzonych przez skarżącego pism noszących klauzule: zastrzeżone, poufne, tajne oraz ściśle tajne, b) przesłuchanie na powyższe okoliczności bezpośredniego przełożonego skarżącego tj. p. M. B. (dane adresowe w aktach CBA). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracyjnej publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) dalej P.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawa. Skarga badana z uwzględnieniem powyższych regulacji, nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń regulują przepisy Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie to stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Zgodnie z art. 217 § 2 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa albo osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Stosownie do art. 218 § 1 K.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 K.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie potwierdzające fakty lub stan prawny, wynikający z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 K.p.a.). Z przywołanych przepisów wynika, że tryb wydawania zaświadczeń uregulowany w Kodeksie postępowania administracyjnego różni się w sposób istotny od pozostałych unormowań w nim zawartych. Wydawanie zaświadczeń oparte jest, co do zasady, na posiadanych przez organ danych. W wyroku z 27 października 2015 r., I OSK 674/14 NSA podkreślił, iż postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 K.p.a., spełnia tylko pomocniczą rolę w ustaleniu treści zaświadczenia, bo główną rolę - art. 218 tej ustawy - przypisuje danym wynikającym z ewidencji, rejestru, wykazu, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalanych innymi technikami, a będących w posiadaniu organu. Celem postępowania wyjaśniającego jest zbadanie okoliczności wynikających już z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, jak też wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany. Postępowanie to ma na celu usunięcie wątpliwości, co do znanych, bo istniejących już faktów, czy stanu prawnego. Nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych nie wynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (por. wyrok NSA z 15 stycznia 2014 r., I OSK 1518/12, LEX nr 1452122, wyrok NSA z 28 sierpnia 2013 r., I OSK 605/12, LEX nr 1369011). Podobne stanowisko prezentowane jest w piśmiennictwie, w którym przyjmuje się, że "zaświadczenie wydaje się, gdy fakt powstania skutków prawnych jest oczywisty i organ nie musi o niczym rozstrzygać" (tak W. Chróścielewski, Postępowanie administracyjne, wyd. II, 2006, s. 285). Przenosząc powyższe ogólne uwagi na stan faktyczny rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, iż odmowa wydania żądanego zaświadczenia była zgodna z prawem. W świetle art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin ( Dz. U. z 2015 r., poz. 1268 ze zm.), emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Na podstawie delegacji ustawowej (art. 15 ust. 6 powołanej ustawy) zostało wydane rozporządzenie wykonawcze określające szczegółowe warunki podwyższania emerytur funkcjonariuszom wymienionych służb. Z uwagi na czasookres od 2007 r. do 2009 r. wskazany we wniosku o wydanie zaświadczenia w niniejszej sprawie będą miały zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734, ze zm.). Oznacza to, że organ dokonując kwerendy dokumentacji obrazującej przebieg służby skarżącego w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym prawidłowo poszukiwał czynności służbowych, w trakcie których istniało szczególne zagrożenie życia i zdrowia skarżącego. Podkreślenia przy tym wymaga, na co słusznie zwrócił uwagę organ, że w istotę służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym wpisane jest zagrożenie życia i zdrowia, a zatem dla zastosowania przepisów ww. rozporządzenia koniecznym jest wystąpienie zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby. Musi to być niewątpliwie zagrożenie o charakterze kwalifikowanym. Analiza dokumentacji zgromadzonej w przedmiotowej sprawie doprowadziła Sąd do przekonania, że organ w sposób wnikliwy i szczegółowy przeprowadził kwerendę dokumentacji mogącej zawierać dane o zdarzeniach wypełniających przesłanki mającego zastosowanie w sprawie przepisu rozporządzenia. Z dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy wynika jakie dokładnie dokumenty, w tym bieżące i archiwalne, były przedmiotem analizy przeprowadzonej przez organ i jak ta analiza była przeprowadzana. Zgodnie z dyspozycją przepisu § 4 pkt 1 wskazanego wyżej rozporządzenia emeryturę podwyższa się o 0,5 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia. W wyniku analizy dokumentacji służbowej zgromadzonej w Departamencie [...] CBA za okres od dnia [...] czerwca 2007 r. do dnia [...] października 2009 r., organ wykazał, że skarżący nie wykonywał czynności operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych albo interwencji w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia, zaś czynności służbowe wykonywane w okresie służby w Zarządzie [...] w [...] nie wykraczały poza tzw. "zwykłe" ryzyko zawodowe, które wpisane jest w służbę funkcjonariusza CBA. Nadto skarżący od dnia [...] września 2009 r. do dnia [...] października 2009 zajmował w Zarządzie [...] CBA stanowiska kierownicze: Zastępcy Naczelnika Wydziału i Naczelnika Wydziału, natomiast od dnia [...] października 2009 r. do dnia [...] grudnia 2009 r. pozostawał w dyspozycji Szefa CBA i nie wykonywał czynności operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych. Również z zakresów obowiązków znajdujących się w aktach osobowych skarżącego nie wynika, aby takie czynności były wykonywane. Zajmując stanowiska kierownicze skarżący wykonywał zadania o charakterze nadzorczym i koordynacyjnym. Wbrew przekonaniu skarżącego wykonywanie zadań służbowych nie stanowi jeszcze podstawy do uznania, że funkcjonariusz CBA pełnił służbę w warunkach, o których mowa w powołanych przepisach prawa. Sąd uznał, że organy poddały kontroli wszystkie materiały, w których mogły być zawarte informacje świadczące o służbie skarżącego w warunkach szczególnie zagrażających jego życiu i zdrowiu. W przywołanym powyżej orzeczeniu z 27 października 2015 r. NSA podkreślił, że jeżeli organy poddały kontroli wszystkie dokumenty, na podstawie których można byłoby ustalić warunki służby skarżącego i postępowanie w tym zakresie nie przyniosło oczekiwanego efektu, to nie można wymuszać na organie dalszego poszukiwania zapisów, których organ nie posiada. Podkreślenia przy tym wymaga, że skarżący nie wskazuje na jakąkolwiek dokumentację aktualnie istniejącą, której organ nie poddałby analizie. Sąd wskazuje, że w postępowaniu o wydanie zaświadczenia niedopuszczalne jest przesłuchiwanie świadków dla wykazania zdarzeń, do których odnoszą się przepisy rozporządzenia. Można natomiast jedynie wskazać na istniejącą możliwość przeprowadzenia postępowania dowodowego w szerszym zakresie i przy pomocy innych środków dowodowych, np. zeznań świadków, niż na to pozwala charakter postępowania zaświadczeniowego. Zgodnie bowiem z § 20 ust. 1 rozporządzenia z 18 października 2004 r. organ emerytalny bada i ocenia całokształt sprawy o ustalenie prawa do emerytury lub wysokości świadczenia z tego tytułu na podstawie przedłożonych dokumentów, zeznań świadków oraz innych dowodów, a także oświadczeń wnioskodawcy. Postępowanie dowodowe w tym zakresie, z uwzględnieniem tych środków dowodowych, prowadzone jest przed właściwym organem emerytalnym. Możliwe jest zatem w tym trybie, przy wykorzystaniu całego spektrum wniosków dowodowych, ustalanie tych okoliczności, które nie mogły zostać potwierdzone w drodze zaświadczenia. Powyższe prowadzi do wniosku, że organ podjął wszystkie, dopuszczalne w tego rodzaju postępowaniu, czynności wyjaśniające dla ustalenia okoliczności istotnych z punktu widzenia treści zaświadczenia żądanego przez skarżącego. Przeprowadzone przez Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 K.p.a., zostało dokonane w sposób wyczerpujący i wszechstronny. Organ dokładnie podał jakie materiały były przez organ badane, przedstawił wyniki tych badań, jak również wskazał dlaczego inne dowody nie mogły być w sprawie przeprowadzone. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.