II SA/Wa 574/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, Protokolant referent Marta Stec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2025 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Telewizji Polskiej S.A. w likwidacji z siedzibą w [...] z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Telewizji Polskiej S.A. w likwidacji z siedzibą w [...] na rzecz skarżącego M. J. kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 8 stycznia 2025 r. M. J. (dalej jako: skarżący) zwrócił się do Telewizji [...] S.A. w likwidacji (dalej jako: organ) z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w postaci "stawki oprocentowania środków znajdujących się na rachunku T[...] S.A. o nr [...] w okresie od stycznia 2023 r. do sierpnia 2024 r. lub o nadesłanie informacji o braku oprocentowania tego rachunku bankowego." oraz o nadesłanie kopii umowy dotyczącej rachunku bankowego o ww. numerze. Ponadto, skarżący we wniosku wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako: u.d.i.p.), nie jest on zobligowany do wykazania interesu prawnego w uzyskaniu przedmiotowej informacji publicznej iż w jego ocenie zawnioskowana informacja publiczna nie stanowi tzw. informacji przetworzonej gdyż ich udzielenie nie jest nazbyt skomplikowane czy czasochłonne a wymaga jedynie sięgnięcia do odpowiednich rejestrów, które zapewne prowadzone są w odpowiednich systemach teleinformatycznych. Organ po rozpoznaniu wniosku skarżącego działając na podstawie art. 16 w zw. z art. 5 ust. 2 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p., art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm., dalej jako: k.p.a.) i art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1233 z późn. zm., dalej jako: u.z.n.k.) decyzją z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...], odmówił udzielenia informacji publicznej w powyższym zakresie. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że pomimo że Telewizja [...] S.A. w likwidacji jest spółką Skarbu Państwa dysponującą majątkiem publicznym i wykonującą zadania publiczne, to jako spółka prawa handlowego działa w warunkach wolnego rynku, co niesie szereg zagrożeń dla jej właściwego funkcjonowania. Ponadto organ wskazał, że umowa rachunku bankowego, w tym stawki oprocentowania tego rachunku posiadają dla organu na tyle istotną wartość gospodarczą, iż ich udostępnienie, z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy, nastąpić nie może, a jedyną przesłanką ku utajnianiu wytwarzanych przez przedsiębiorcę informacji jest istnienie chociażby minimalnego, potencjalnego ryzyka zagrożenia działalności i w ocenie organu takie ryzyko w niniejszym przypadku występuje. Organ wyjaśnił, że podjął działania w celu zachowania informacji w przedmiotowym zakresie w poufności nadając im klauzulę "tajemnica przedsiębiorstwa" zgodnie z wewnętrznym aktem prawnym spółki, tj. Instrukcją Ochrony Tajemnicy Przedsiębiorstwa stanowiącą Dział II Polityki Bezpieczeństwa Informacji organu. Pismem z dnia [...] marca 2025 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję organu z dnia [...] lutego 2025 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: 1) przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj: a. art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p poprzez zaniechanie wskazania przez Organ w uzasadnieniu decyzji okoliczności spełnienia w sprawie przesłanek formalnych i materialnych odmowy udostępnienia informacji publicznej przez co pozbawiono skarżącego możliwości zapoznania się z motywami rozstrzygnięcia sprawy, w konsekwencji czego niemożliwe jest adekwatne skontrolowanie poprawności wydanego rozstrzygnięcia. b. art. 107 § 1 pkt 7 i 9 k.p.a. poprzez zaniechanie przez Organ pouczenia skarżącego o przysługujących mu środkach odwoławczych, w konsekwencji czego należało stwierdzić, że naruszone zostało prawo skarżącego do ochrony praw procesowych w postępowaniu. c. art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 § 1 w zw. z art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji rozpoznanie sprawy wbrew podstawowym zasadom postępowania administracyjnego, a w szczególności zasadzie obowiązku organu do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. 2) przepisów prawa materialnego, tj.: a. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na uznaniu, że udostępnienie żądanych przez skarżącego informacji naruszy tajemnicę przedsiębiorcy, podczas gdy Organ nie wykazał istnienia takiej tajemnicy, z czego wywodzi przesłankę odmowy i w czym znajduje ona uzasadnienie, w konsekwencji czego należało uznać, że skarżący miał prawo do uzyskania informacji publicznej w zakresie swojego żądania. b. art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji w zw. z art. 111 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe poprzez błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że żądane przez skarżącego informacje objęte są przedmiotowym zakresem zastosowania, podczas gdy żądana informacja nie stanowi informacji technicznej, technologicznej, organizacyjnej przedsiębiorstwa lub innej informacji posiadającej wartość gospodarczą, w konsekwencji czego należało uznać, że w sprawie nie zaszły przesłanki do ograniczenia prawa skarżącego do uzyskania informacji publicznej. c. art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy w polskim porządku prawnym funkcjonuje zasada jawności gospodarki środkami publicznymi, której skutkiem jest prawo obywatela do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, w konsekwencji należało uznać, że skarżący miał prawo do uzyskania informacji publicznej w zakresie swojego żądania. W związku z przedstawionymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji organu z dnia [...] lutego 2025 r. oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ, a ponadto o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że organ jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, co wynika z treści art. 4 ust. 1 pkt 4 i 5 u.d.i.p., zaś informacja, której udostępnienia zażądał skarżący jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a zatem podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie w ustawie określonym. Ponadto skarżący wyjaśnił, że żądana informacja dotycząca stawki oprocentowania nie stanowi informacji objętej tajemnicą przedsiębiorstwa, gdyż informacja o stawkach oprocentowania rachunku bankowego jest powszechnie dostępna i dotyczy głównie warunków oferowanych przez banki, a nie specyficznych, wewnętrznych aspektów działalności przedsiębiorstwa. Banki udostępniają te stawki w swoich ofertach, a przedsiębiorstwa mogą porównywać je w zależności od swoich potrzeb. Zatem informacja o stawkach oprocentowania nie spełnia w ocenie skarżącego przesłanki formalnej do objęcia jej tajemnicą przedsiębiorcy, a mianowicie jej charakter nie stanowi obiektywnie wartości gospodarczej, wykluczającej możliwość udostępnienia informacji i przeważającą nad zasadą jawności. W związku z powyższym, skoro stawka oprocentowania rachunku bankowego jest informacją publiczną, zaś organ nie wykazał zarówno zaistnienia przesłanek zastosowania ograniczenia wyłączenia prawa do udostępnienia informacji publicznej, to organ nieprawidłowo zastosował normę z art. 11 ust. 2 u.z.n.k. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art.1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego jako wadliwa. Przed przystąpieniem do wyjaśnienia merytorycznych powodów wydanego rozstrzygnięcia podkreślenia wymagało to, iż Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że każdy ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych. Wskazuje też w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu, i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. W niniejszej sprawie było okolicznością niesporną, że spełniony został zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej. Adresat wniosku był bowiem co do zasady podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udostępnienia posiadanej informacji, mającej walor informacji publicznej, jak również wnioskowane przez stronę informacje mieściły się generalnie w pojęciu informacji publicznej. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się więc do oceny tego, czy spółka zasadnie przyjęła, że objęta decyzją informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa. Istotą sporu w niniejszej sprawie była więc kwestia zasadności odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej z uwagi na objęcie jej tajemnicą przedsiębiorcy w rozumieniu art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U Nr. 112, poz. 1198 ze zm.) oraz art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. Nr. 153, poz. 1503 ze zm.). W myśl art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Stosownie natomiast do ust. 2 wymienionego przepisu prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Definicja legalna tajemnicy przedsiębiorstwa zawarta została w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Tajemnicę przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa o której stanowi art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią więc informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich w poufności. Informacje utajnione muszą więc posiadać określoną wartość dla przedsiębiorcy (w przeciwnym razie logicznym jest że nie utajniałby ich). Nie musi to jednak być wyłącznie wartość gospodarcza, lecz może to być szerzej rozumiana wartość, określona w każdej wymiernej postaci. Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga więc podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań. Ustawodawca nie przesądził przy tym, jakie to mają być działania. Istotne jest w każdym razie to, aby działania te były podejmowane z uwagi na charakter danych informacji, a nie dopiero w wyniku otrzymania przez przedsiębiorcę wniosku o ich ujawnienie. Informacja poufna nie nabywa bowiem cech poufności z uwagi na żądanie jej udostępnienia. Cecha ta winna istnieć już w samej informacji od momentu jej pozyskania przez przedsiębiorcę. Bliższa analiza wskazanych powyżej elementów uprawnia do twierdzenia, że w zasadzie powyższe przesłanki da się sprowadzić do jednego wspólnego mianownika, tj. poufności. Jeżeli bowiem przedsiębiorca nie podjął działań w celu zabezpieczenia poufności, to informacja nie jest poufna, skoro każdy może mieć do niej dostęp. Nie może być bowiem poufną informacja, co do której nie podjęto żadnych środków w celu zabezpieczenia jej poufności. Informacja "ujawniona do wiadomości publicznej" nie może być poufna, nawet gdyby podjęto środki dla zabezpieczenia jej poufności na podstawie mylnego przekonania, że jest chroniona przez ustawę jako tajemnica przedsiębiorstwa. Jeżeli informacja jest powszechnie dostępna i w żaden sposób niezabezpieczona, to takiej kontroli nie ma, ergo - informacja nie ma charakteru tajemnicy przedsiębiorstwa. Daje się zatem zauważyć, iż informację można uznać za chronioną na podstawie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji tylko wówczas, jeśli jest ona poufna. Pozostałe przesłanki w postaci braku ujawnienia informacji i podjęcia działań zabezpieczających są jedynie konsekwencją przesłanki poufności. W rezultacie, interpretując cytowany art. 11, można powiedzieć, że tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi poufna informacja posiadająca wartość gospodarczą dla danego przedsiębiorcy, a w szczególności informacja techniczna, technologiczna lub organizacyjna (por. A. Michalak "Komentarz do art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji" w: M. Zdyb (red.), A. Michalak, M. Mioduszewski, J. Raglewski, J. Rasiewicz, M. Sieradzka, J. Sroczyński, M. Szydło Marek, M. Wyrwiński "Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz.", publ. LEX nr 93420). Podobnie w tej kwestii wypowiedział się również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 marca 2003 r. sygn. I CKN 89/01, (publ. LEX nr 583717). Natomiast w orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis sposobu wykonania usługi, jej koszt) oraz formalny - wola utajnienia danych informacji. Tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy, jak to już wyżej podkreślano, w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. W doktrynie przyjmuje się, że ze stanem poufności będziemy mieli do czynienia tylko wtedy, gdy przedsiębiorca kontroluje liczbę i charakter osób mających dostęp do określonych informacji (E. Nowińska, M. Du Vail, Komentarz do ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, Warszawa 2013 r.). Z informacją poufną mamy zatem do czynienia wtedy, kiedy przedsiębiorca ma wolę, by pozostała ona tajemnicą dla pewnych kół odbiorców, konkurentów. Wola ta dla innych osób musi być rozpoznawalna. Ustawodawca nie przesądził przy tym, jakie to mianowicie mają być działania. Wydaje się więc, że każdy sposób działania, który wskazuje, że określone informacje są traktowane jako poufne, będzie stanowić realizację omawianego zalecenia ustawowego. Z tego względu ustawowe wymaganie podjęcia niezbędnych działań spełni także podjęcie pewnych czynności konkludentnych, jak np. dopuszczenie do informacji jedynie wąskiego kręgu pracowników. Dla zrealizowania przesłanki "niezbędne działania" należy podjąć fizyczne środki ochrony (nawet najskromniejsze zabezpieczenie techniczne) (...). W konkretnych okolicznościach o obowiązku dochowania tajemnicy może przesądzać sam charakter informacji w powiązaniu z poziomem wiedzy zawodowej osób, które weszły w ich posiadanie (tamże). Niezależnie od powyższych dywagacji, w realiach faktycznych niniejszej sprawy skupić się należało przede wszystkim na materii informacji posiadających wartość gospodarczą. Spółka w skarżonej decyzji podnosiła bowiem istnienie tej okoliczności. W ocenie tut. Sądu wartość gospodarczą posiadają dla przedsiębiorcy te dane, które świadczą o prowadzonej przez firmę polityce finansowej, obrazują jej zobowiązania względem kontrahentów, dotyczą wierzytelności, odnoszą się do inwestycji, oszczędności czy też sposobu realizowania zobowiązań umownych. Wartość gospodarczą mają też wszelkie informacje, jakie dotyczą szeroko rozumianego gospodarowania przez firmę jej mieniem, jak i szczegółów organizacyjnych, technicznych czy technologicznych dotyczących prowadzonej działalności gospodarczej, czy pozostających choćby w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Istotne przy tym jest to, ze w/w informacje winny być na tyle szczegółowe, aby istniał bezpośredni związek pomiędzy nimi a prowadzoną działalnością gospodarczą czy choćby profilem działania firmy. Innymi słowy, ważne jest, aby określone dane w sposób obiektywny obrazowały szczegóły prowadzonej działalności gospodarczej i przekładały się na istnienie interesu przedsiębiorcy w ich utajnieniu. Nadto podkreślenia wymagało to, że ustawodawca tworząc omawiany przepis, odnosił się do pojęcia wartości gospodarczej istniejącej dla danego przedsiębiorcy. Wartość ta musi więc oczywiście mieść charakter obiektywny. Nie musi ona mieć zaś znaczenia dla wszystkich uczestników obrotu gospodarczego, czy tez choćby znacznej jej ilości. Wystarczającą przesłanką dla uznania pewnych danych za objętych tajemnicą przedsiębiorstwa jest to, że mają one wartość gospodarczą dla indagowanego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej przedsiębiorcy, który podjął kroki w celu utajnienia tych danych. Ważne przy tym jest to, aby strona powołująca się na wartość gospodarczą określonych danych udowodniła istnienie tej okoliczności i sporządzając motywy decyzji przedstawiła w nich swoją argumentację w sposób wyczerpujący. Przechodząc do meritum niniejszej sprawy wskazać należało, iż skarżona decyzja a zwłaszcza jej uzasadnienie nie spełniała wymogów o jakich wspomniano wyżej. Przede wszystkim spółka nie wyjaśnia w sposób wyczerpujący istnienia przesłanki materialnej. W uzasadnieniu decyzji przywołała jedynie wielce ogólnikową okoliczność zagrożeń związanych z jej funkcjonowaniem w warunkach gospodarki wolnorynkowej i ryzyka zagrożenia działalności spółki. Tych okoliczności nie odniosła jednak w żaden sposób do przedmiotu niniejszej sprawy. Nie podjęła nawet próby wyjaśnienia tego, z jakich powodów uznała, że udostępnienie żądanej informacji spowoduje wystąpienie po jej stronie powyższych zagrożeń. Tym samym pozbawiła Sąd administracyjny możliwości weryfikacji poprawności wydanego rozstrzygnięcia. Sąd nie znając szczegółów odzwierciedlających tok rozumowania spółki przy podejmowaniu omawianej decyzji, nie może tym samym wypowiedzieć się co do trafności wniosków wyciągniętych przez spółkę. W tym miejscu nadmienić należy, iż próba uzupełnienia powyższych braków uzasadnienia decyzji na etapie odpowiedzi na skargę, nie może przynieść zamierzonego przez stronę rezultatu. Odpowiedz na skargę stanowi jedynie rodzaj pisma procesowego, nie będąc integralną częścią skażonego rozstrzygnięcia. W związku z powyższym, uznając że skarżona decyzja narusza prawo, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt. 1 wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt.1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024r. poz.935). O kosztach orzeczono stosownie do dyspozycji art.200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024r. poz.935). Ponownie rozpoznając sprawę spółka będzie zobowiązana do tego, by uwzględniając uwagi poczynione w przedmiotowym uzasadnieniu, przedstawić w sposób wyczerpujący motywy swojego postępowania i wnioskowania.