II SA/Wa 575/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska - Matusiak po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 575/11 w sprawie ze skargi J. S. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego postanawia - przywrócić termin do wniesienia skargi kasacyjnej- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 28 marca 2011 r. odrzucił skargę J. S. (dalej jako skarżący) na uchwałę Rady Miasta [...] z [...] lutego 2011 r. w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego, z uwagi na wniesienie skargi po terminie. Postanowienie to zostało odebrane przez skarżącego 4 kwietnia 2011 r. Pismem z 2 maja 2011 r., złożonym w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie 4 maja 2010 r., skarżący reprezentowany przez adwokata, na podstawie pełnomocnictwa z 2 maja 2011 r., złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej na postanowienie Sądu z 28 marca 2011 r. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że bez własnej winy uchybił terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej, bowiem zastosował się do błędnego pouczenia co do sposobu i trybu wniesienia skargi kasacyjnej. Wskazał, że wraz z odpisem postanowienia odrzucającego skargę zostało mu doręczone pismo informujące o możliwości zaskarżenia postanowienia, w drodze skargi kasacyjnej, w terminie 30 dni od daty doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 191 ust. 2 zdanie drugie ustawy z dnia 16 lipca 1998 r. Ordynacja wyborcza do rad gmin, rad powiatów i sejmików województw (Dz. U. z 2010 r. Nr 176, poz. 1190) skargę kasacyjną wnosi się w terminie 14 dni. Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwaną dalej "ppsa") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do treści przepisu art. 87 § 1, § 2 i § 4 ppsa, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Z treści powyższego artykułu wynikają cztery przesłanki przywrócenia terminu do dokonania określonych czynności procesowych, które muszą wystąpić łącznie. Do przesłanek tych zaliczyć należy wniesienie wniosku o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, uprawdopodobnienie braku winy strony oraz dokonanie czynności, której uchybiono. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić kwestię terminowości wniesienia skargi kasacyjnej, od niej bowiem zależy rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu, jako że jest on dopuszczalny jedynie wówczas, gdy skarga kasacyjna uchybia 14-dniowemu terminowi do jej wniesienia zgodnie z treścią art. 191 ust. 2 ordynacji. Z akt sprawy wynika, że postanowienie odrzucające skargę zostało doręczone skarżącemu 4 kwietnia 2011 r. Z powyższego wynika, że termin do złożenia skargi kasacyjnej upłynął 18 kwietnia 2011 r., a zatem wniesienie skargi kasacyjnej 4 maja 2011 r. nastąpiło z uchybieniem czternastodniowego terminu określonego w art. 191 ust. 2 zdanie drugie ordynacji. W tym stanie rzeczy należało rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wniosek ten odpowiada wymaganiom formalnym. Kolejną przesłanką podlegającą wyjaśnieniu jest, czy został zachowany siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Warunkiem koniecznym do przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest wskazanie kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu. Z dołączonego do wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnictwa wynika, że skarżący 2 maja 2011 r. upoważnił pełnomocnika z wyboru do sporządzenia i wniesienia w jego imieniu skargi kasacyjnej. Wobec ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, od tej daty, zaistniała dopiero możliwość stwierdzenia przez skarżącego, że został błędnie pouczony o terminie do wniesienia skargi kasacyjnej. Z tym też dniem zaczął biec skarżącemu 7 dniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. W związku z powyższym, należy zatem uznać, że 2 maja 2011 r. ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, którą pełnomocnik skarżącego złożył do Sądu 4 maja 2011 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Przyjąć zatem należy, że został zachowany siedmiodniowy termin określony w art. 87 § 1 ppsa. Następną przesłanką, która powinna być w sprawie wyjaśniona jest, czy pełnomocnik skarżącego uprawdopodobnił brak swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego wskazał, że uchybienie terminu do złożenia skargi kasacyjnej nastąpiło z powodu błędnego pouczenia skarżącego, co do terminu wniesienia skargi kasacyjnej, do którego to pouczenia skarżący zastosował się. Z akt sądowych wynika, że Sąd przy piśmie z 30 marca 2011 r., doręczając skarżącemu odpis postanowienia z 28 marca 2011 r., w sposób nieprawidłowy pouczył go, że na powyższe postanowienie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w terminie 30 dni od daty doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem, za pośrednictwem tutejszego Sądu, w sytuacji gdy powinien być pouczony o możliwości złożenia skargi kasacyjnej w terminie 14 dni, na podstawie art. 191 ust. 2 zdanie 2 ordynacji. W związku z powyższym należy uznać, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej został złożony w siedmiodniowym terminie i jest uzasadniony, albowiem uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Wraz z wnioskiem została złożona skarga kasacyjna, co wyczerpuje wszystkie przesłanki z art. 87 § 1, § 2 i § 4 ppsa. W tym stanie rzeczy na mocy art. 86 § 3 ppsa, należało postanowić jak w sentencji.