II SA/Wa 576/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędziowie WSA Maria Werpachowska (spr.), Iwona Maciejuk, , Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2017 r. sprawy ze skargi Banku [...] z siedzibą w [...] na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych - oddala skargę - Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] nakazał Bankowi [...] S.A. z siedzibą w B. - dalej "Bank", usunięcie uchybienia w procesie przetwarzania danych osobowych poprzez zapewnienie swobody w przedmiocie złożenia przez jego klientów zgody na przetwarzanie danych osobowych w celach marketingu produktów Banku, w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. W dniu [...] stycznia 2017 r. do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wpłynął wniosek Banku, reprezentowanego przez pełnomocnika, o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...]. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona zwróciła się o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Podtrzymała stanowisko, iż dopuszczalne jest połączenie w jednej klauzuli zgody na przetwarzanie danych w celach marketingu produktów Banku oraz zgody na używanie telekomunikacyjnych urządzeń końcowych w celu prowadzenia marketingu bezpośredniego, o której mowa w art. 172 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2014 r. poz. 243 ze zm.). W ocenie Banku dopiero wyrażenie wszystkich zgód zamieszczonych w klauzulach zgody znajdujących się we "Wniosku z danymi kontaktowymi Klienta zainteresowanego otwarciem [...] Konta" oraz "Formularzu kontaktowym kredytowanie dla Mikroprzedsiębiorstw" umożliwia przeprocesowanie niniejszych formularzy. Skoro wyrażenie wszystkich zgód jest konieczne do przeprocesowania niniejszych formularzy niecelowe - z uwagi na wyłącznie techniczny charakter i mogące wprowadzić w błąd - byłoby umożliwienie odniesienia się odrębnie do każdej z tych zgód. Strona powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych, dopuszczające łączenie w jedną klauzulę zgody na przetwarzanie danych osobowych w celach marketingowych z art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie danych osobowych ze zgodą marketingową z innej ustawy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 269/11 i wyrok z dnia 27 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 301/11). Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) - dalej także "k.p.a", oraz art. 12 pkt 2, art. 18 ust. 1 pkt 1 oraz art. 22 w związku z art. 7 pkt 5 i art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 922) - dalej "ustawa", utrzymał w mocy zaskarżoną własną decyzję z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy, przetwarzanie danych jest dopuszczalne wtedy, gdy osoba, której dane dotyczą, wyrazi na to zgodę, chyba że chodzi o usunięcie dotyczących jej danych. Jak precyzuje art. 7 pkt 5 ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o zgodzie osoby, której dane dotyczą - rozumie się przez to oświadczenie woli, którego treścią jest zgoda na przetwarzanie danych osobowych tego, kto składa oświadczenie; zgoda nie może być domniemana lub dorozumiana z oświadczenia woli o innej treści. We "Wniosku z danymi kontaktowymi Klienta zainteresowanego otwarciem [...] Konta", stosowanym wobec osób wyrażających potencjalne zainteresowanie produktami oferowanymi przez Bank, znajduje się klauzula zgody na przetwarzanie danych osobowych o treści: "Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Bank w celu marketingu bezpośredniego własnych produktów lub usług poprzez jednokrotne telefoniczne złożenie mi propozycji zawarcia umowy wskazanego powyżej przeze mnie produktu." Z treści klauzuli wynika, iż dotyczy ona zgody na przetwarzanie w celach marketingu bezpośredniego produktów Banku oraz zgody na używanie telekomunikacyjnych urządzeń końcowych w celu prowadzenia marketingu bezpośredniego, o której mowa w art. 172 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne. W "Formularzu kontaktowym kredytowanie dla Mikroprzedsiębiorstw" znajduje się klauzula dotycząca przetwarzania danych osobowych o treści: "Na potrzeby telefonicznego złożenia mi propozycji zawarcia umowy produktu kredytowego Banku: wyrażam zgodę na przekazanie przez Bank do BIK S.A. oraz Związku Banków Polskich z siedzibą w W. przy ul. [...], jak również uzyskanie od tych podmiotów przez Bank moich danych osobowych w celu i zakresie niezbędnym do oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego; upoważniam Bank do wystąpienia do Krajowego Rejestru Długów Biura Informacji Gospodarczej S.A. z siedzibą we W. przy [...], Rejestru Dłużników ERIF Biura Informacji Gospodarczej S.A. z siedzibą w W. przy [...] oraz za pośrednictwem BIK S.A. do biur informacji gospodarczej o ujawnienie informacji gospodarczych dotyczących moich zobowiązań; wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez Bank w celu marketingu bezpośredniego własnych produktów lub usług". Z treści klauzuli wynika, że dotyczy ona zgody na przekazanie przez Bank danych do wskazanych w niej podmiotów oraz uzyskanie informacji zwrotnej w celu oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego, zgody na przetwarzanie w celach marketingu produktów Banku, zgody na używanie telekomunikacyjnych urządzeń końcowych w celu prowadzenia marketingu bezpośredniego, o której mowa w art. 172 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne. W ocenie GIODO, zawarcie kilku zgód w treści jednego oświadczenia skutkujące brakiem możliwości wyboru zgody, którą zamierza się wyrazić, oznacza, że osoba, której dane dotyczą, nie ma swobody w dysponowaniu swoimi danymi osobowymi. Zgoda ta musi być sformułowana w sposób wyraźny i jednoznaczny i wyróżniać się spośród innych pochodzących od tej osoby informacji i oświadczeń woli. Jednocześnie niezbędne jest umożliwienie osobie swobodnego wyrażenia woli w przedmiocie zgody na przetwarzanie jej danych, np. poprzez zapewnienie możliwości wyrażenia tej zgody niezależnie od innych oświadczeń woli. GIODO odnosząc się do twierdzenia strony, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych dopuszcza się łączenie w jednej klauzuli zgody na przetwarzanie danych osobowych w celach marketingowych ze zgodą marketingową z innej ustawy, wskazał że w uzasadnieniu wyroku z dnia 31 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 1317/11 i wyroku z dnia 31 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 1318/11 (na które powołuje się strona) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż ustawa o ochronie danych osobowych nie zakazuje dopuszczenia w jednym oświadczeniu woli zgody na dwa rodzaje przesyłania danych osobowych. Zaznaczył, iż zgoda, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy, nie dotyczy sposobu, w jaki dane w celach marketingowych będą przesyłane, a stanowi przesłankę legalności przetwarzania danych osobowych przez ich administratora. Podał, że jak wskazano w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], zgoda na przetwarzanie danych osobowych w celach marketingowych jest niezależna od sposobu, w jaki jest kierowany marketing (pocztą tradycyjną, pocztą elektroniczną, telefonicznie). Zgoda ta powinna być wyodrębniona od innych klauzul, również tych, które dotyczą używania telekomunikacyjnych urządzeń końcowych w celu prowadzenia marketingu bezpośredniego, którą regulują przepisy odrębne od przepisów ustawy o ochronie danych osobowych, tj. Prawo telekomunikacyjne. Fakt podnoszony przez stronę, że kontakt z klientem będzie się odbywał jedynie drogą telefoniczną, nie uzasadnia łączenia w jednym oświadczeniu zgody na przetwarzanie danych osobowych i zgody, o której mowa w art. 172 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2029/11 wyraził stanowisko, że sposób pozyskiwania zgody na przetwarzanie danych umożliwiać powinien świadome i swobodne wyrażenie woli. Podkreślił, że zgoda na przetwarzanie danych winna odnosić się do skonkretyzowanego stanu faktycznego, obejmując tylko określone dane oraz sprecyzowany sposób i cel ich przetwarzania. Mając na uwadze powyższe GIODO stwierdził, że zastosowana przez Bank forma pozyskiwania zgody od klientów Banku na przetwarzanie ich danych osobowych w celach marketingu narusza przepisy ustawy o ochronie danych, bowiem decyzja w sprawie wyrażenia wskazanej zgody nie może zostać podjęta swobodnie i nie ma charakteru samodzielnego. Decyzja Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji Bank zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. poprzez brak zajęcia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowiska dotyczącego tego, czy również w przypadku jeżeli dopiero wyrażenie wszystkich zgód zawartych w klauzulach zamieszczonych we "Wniosku z danymi kontaktowymi Klienta zainteresowanego otwarciem [...] Konta" oraz "Formularzu kontaktowym kredytowanie dla Mikroprzedsiębiorstw" umożliwia przeprocesowanie tych formularzy, to osoba, której dane dotyczą powinna mieć możliwość w ww. klauzulach wyboru zgody, którą zamierza wyrazić, co skutkowało brakiem wszechstronnego wyjaśnienia dlaczego GIODO przyjął odmienną wykładnię art. 7 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych od przedstawionej przez skarżącego; 2. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji GIODO z dnia [...] grudnia 2016 r. pomimo, że prawidłowe było uchylenie tej decyzji w całości i umorzenie w całości postępowania na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1. art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że zgoda na przetwarzanie danych osobowych w celach marketingu produktów własnych nie obejmuje kierowania takiego marketingu tzw. "pocztą tradycyjną", co skutkowało błędnym przyjęciem, że przetwarzanie danych osobowych w ww. celach na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy nie dotyczy sposobu kierowania marketingu, a w konsekwencji uznaniem, że nie ma zastosowania w niniejszej sprawie stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wyroku z dnia 27 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 269/11 i wyroku z dnia 27 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 301/11, którego prawidłowość została potwierdzona przez Naczelny Sąd Administracyjny odpowiednio w wyroku z dnia 31 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 1317/11 i wyroku z dnia 31 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 1318/11 dotyczące dopuszczalności i warunków łączenia w jednej klauzuli zgody na przetwarzanie danych osobowych w celach marketingowych z art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy ze zgodą marketingową z innej ustawy; 2. art. 7 pkt 5 ustawy, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że nie jest dopuszczalne łączenie w klauzulach zamieszczonych we "Wniosku z danymi kontaktowymi Klienta zainteresowanego otwarciem [...] Konta" oraz "Formularzu kontaktowym kredytowanie dla Mikroprzedsiębiorstw" zgody na przetwarzanie danych osobowych w celach marketingu produktów skarżącego z art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy ze zgodą na używanie telekomunikacyjnych urządzeń końcowych w tych celach z art. 172 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne, pomimo spełnienia warunków połączenia tych zgód określonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 269/11 i wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 301/11, których prawidłowość została potwierdzona przez Naczelny Sąd Administracyjny odpowiednio w wyroku z dnia 31 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 1317/11 i wyroku z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 1318/11, co skutkowało błędnym przyjęciem, że w klauzulach zamieszczonych w ww. formularzach połączenie niniejszych zgód nie jest dopuszczalne. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. oraz o rozważenie uchylenia w całości na podstawie art. 135 P.p.s.a. również decyzji GIODO z dnia 30 grudnia 2016 r., nadto o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skarżącego podkreślił, że przepisy o ochronie danych osobowych określając podstawy prawne przetwarzania danych osobowych, w żaden sposób nie odnoszą się do kwestii, w jaki sposób będą przesyłane oferty marketingowe – czy oferty będą przesyłane pocztą tzw. tradycyjną, pocztą elektroniczną, czy też składane w trakcie rozmowy telefonicznej. Połączenie w jednej klauzuli: zgody na przetwarzanie danych osobowych ze zgodą na używanie telekomunikacyjnych urządzeń końcowych w celu prowadzenia marketingu bezpośredniego, o której mowa w art. 172 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne, jak również - w przypadku "Formularzu kontaktowym kredytowanie dla Mikroprzedsiębiorstw" - zgody na przekazanie przez Bank danych do wskazanych w klauzuli podmiotów oraz uzyskanie informacji zwrotnej w celu oceny zdolności kredytowej i analiza ryzyka kredytowego, uniemożliwia osobie wyrażającej zgodę swobodę w dysponowaniu swoimi danymi osobowymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz.1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. W świetle powyżej określonych kryteriów skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych odpowiada prawu. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie danych osobowych, który stanowi, że przetwarzanie danych osobowych jest dopuszczalne wtedy gdy osoba, której dane dotyczą, wyrazi na to zgodę, chyba że chodzi o usunięcie dotyczących jej danych. Wyrażenie zgody osoby, której dane dotyczą, oznacza złożenie oświadczenia woli, którego treścią jest zgoda na przetwarzanie danych osobowych tego, kto składa oświadczenie; zgoda nie może być domniemana lub dorozumiana z oświadczenia woli o innej treści; zgoda może być odwołana w każdym czasie - art. 7 pkt 5 powołanej ustawy. Podkreślenia wymaga, iż podmiot zwracający się do osoby fizycznej o wyrażenie takiej zgody musi to uczynić w sposób wyraźny, jednoznaczny, wyróżniający się spośród innych pochodzących od tego podmiotu informacji i oświadczeń. Osoba wyrażająca zgodę musi zrozumieć istotę zgody, jej cel i skutki, a zatem musi posiadać pełne rozeznanie, konkretnie przez kogo i w jakim ściśle określonym celu jej dane będą przetwarzane. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt. I OSK 2029/11 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych https://cbois.nsa.gov.pl) zgodnie z dyrektywą 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 12 lipca 2002 r. dotyczącą przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej, podstawową wartością jest zapewnienie praw i wolności w zakresie przetwarzania danych osobowych, w szczególności prawa do prywatności, gwarantowanego w Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz w konstytucjach Państw Członkowskich. W dyrektywie przyjmuje się, że zgoda użytkownika lub abonenta, niezależnie od tego, czy abonentem jest osoba fizyczna czy prawna powinna mieć to samo znaczenie co zgoda podmiotu danych opisana i szerzej określona w dyrektywie 94/46/WE. Zgoda może być udzielona w jakikolwiek sposób umożliwiający swobodne i świadome wyrażenie woli użytkownika, włączając zaznaczenie okna wyboru podczas przeglądania witryny internetowej. Z omówionych już względów szczególnie wtedy, gdy dane podlegać mają przetwarzaniu w celach marketingowych, prawodawca unijny przywiązuje dużą wagę, by zgoda sformułowana była w sposób jasny i wyraźny. Ta szczególna ochrona uzasadniona jest gwarancją ochrony bezpieczeństwa w publicznych sieciach łączności, pewności użytkowników, że ich prywatność nie zostanie zagrożona. W przedmiotowej sprawie istota sporu sprowadza się do tego, czy na gruncie obowiązujących przepisów jest dopuszczalne wyrażenie jednej zgody na dokonywanie przetwarzania danych osobowych w celu marketingu bezpośredniego produktów Banku, oraz na używanie telekomunikacyjnych urządzeń końcowych w celu prowadzenia marketingu bezpośredniego, o której mowa w art. 172 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne (wniosek z danymi kontaktowymi klienta zainteresowanego otwarciem [...] Konta), a w formularzu kontaktowym kredytowanie dla Mikroprzedsiębiorstw dodatkowo jeszcze na przekazanie przez Bank danych do wskazanych w klauzuli podmiotów oraz uzyskanie informacji zwrotnej w celu oceny zdolności kredytowej i analizy ryzyka kredytowego. Z treści przytoczonego powyżej oświadczenia wynika, że zgoda klienta Banku obejmuje różne cele przetwarzania jego danych. Sąd podziela stanowisko GIODO wyrażone w zaskarżonej decyzji, że zawarcie kilku zgód w treści jednego oświadczenia skutkuje brakiem możliwości wyboru zgody, którą zamierza się wyrazić. Oznacza to, że osoba, której dane dotyczą nie ma pełnej swobody w dysponowaniu swoimi danymi osobowymi. Zwrócić należy też uwagę, że wyrażenie zgody na przetwarzanie danych w celach marketingowych, zgodnie a art. 23 ust. 1 pkt. 1 ustawy o ochronie danych osobowych stanowi przesłankę legalności przetwarzania danych osobowych przez administratora. Zgoda ta jest niezależna od środków w jaki sposób jest kierowany ten marketing. Dlatego zgoda na przetwarzanie danych w celach marketingowych powinna być wyodrębniona od sposobu realizacji marketingu bezpośredniego. Jak wynika z treści art. 172 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne zakazane jest używanie telekomunikacyjnych urządzeń końcowych i automatycznych systemów wywołujących dla celów marketingu bezpośredniego, chyba że abonent lub użytkownik końcowy uprzednio wyraził na to zgodę. Ze wskazanego przepisu jednoznacznie wynika, że na ten sposób marketingu bezpośredniego konieczne jest uprzednie wyrażenie zgody, przy czym zgoda ta jest niezależna od zgody legalizującej przetwarzanie danych. Wyrażenie jednej zgody odnośnie dwóch niezależnych podstaw prawnych i celów przetwarzania danych niewątpliwie może wprowadzać w błąd osobę. Zgoda taka powinna być wyrażona odrębnie co do każdego z celów przetwarzania danych. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 11 kwietnia 2003 r., sygn. akt II SA 3942/02 (pub. Baza Lex nr 1148407), który to pogląd Sąd orzekający w sprawie w pełni podziela, że zgoda na przetwarzanie danych nie może mieć charakteru abstrakcyjnego, lecz winna odnosić się do skonkretyzowanego stanu faktycznego, obejmującego tylko określone dane oraz skonkretyzowany sposób i cel ich przetworzenia. Strona nie może być przy tym wprowadzana w błąd. Jeżeli jak w niniejszej sprawie oświadczenie woli dotyczyć ma istotnie różniących się celów przetwarzania, wynikających z innych podstaw prawnych, zgoda powinna być wyrażona wyraźnie pod każdym z tych celów. Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić w świetle powyższych rozważań, że nieuprawniony jest zarzut naruszenia przez organ art. 23 ust. 1 pkt 1 i art. 7 pkt 5 ustawy o ochronie danych osobowych. Jak trafnie wskazał organ w odpowiedzi na skargę przepisy o ochronie danych osobowych określając podstawy prawne przetwarzania danych osobowych w żaden sposób nie odnoszą się do kwestii, w jaki sposób będą przesyłane oferty marketingowe – pocztą tradycyjną, pocztą elektroniczną czy też składane w trakcie rozmowy telefonicznej. Zgoda, o której mowa w art. 23 ust. 1 pkt 1 ustawy obejmuje każdy rodzaj przetwarzania danych osobowych, natomiast nie odnosi się do sposobu kierowania marketingu. Łączenie zgody na przetwarzanie danych osobowych z innymi oświadczeniami woli jest niedopuszczalne. Nietrafny jest też zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Organ zarówno w zaskarżonej jaki i utrzymanej nią w mocy decyzji przedstawił stanowisko dlaczego nie jest możliwe łączenie kilku zgód w treści jednego oświadczenia, oraz jakie wymogi winna spełniać zgoda ,o której mowa w art. 7 pkt 5 ustawy. Tym samy skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, to zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. jest nieuprawniony. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.