II SA/Wa 576/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Arkadiusz Koziarski (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Marcin Rusinowicz-Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2025 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania uposażenia oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie oddala skargę Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2024 r. B. K. (dalej "skarżący") zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej "KWP) o wyrównanie uposażenia za miesiąc styczeń 2023 r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, a także o przekazanie do Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji informacji o wysokości ostatniego wynagrodzenia stanowiącego podstawę do wyliczenia wymiaru emerytury. Decyzją z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] odmówił skarżącemu wypłaty wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń 2023 r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. W podstawie prawnej organ podał art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U z 2024 r. poz. 572 ze zm.), dalej "k.p.a.", art. 41 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok2023 (Dz. U. z 2022 r. poz. 2666), dalej "ustawa o szczególnych rozwiązaniach", w związku z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 r. (Dz. U. z 2023 poz. 256) oraz w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. 2022 poz. 270). W uzasadnieniu KWP wyjaśnił, że skarżący został zwolniony ze służby z dniem [...] stycznia 2023 r. Skarżący otrzymał uposażenie za miesiąc styczeń 2023 r. oraz otrzymał świadczenia pieniężne przysługujące w związku ze zwolnieniem ze służby, naliczone zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w terminie jego wypłaty. KWP podniósł, że tym samym należne uposażenie wykazane w zaświadczeniu przekazanym do Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji zostało wskazane w prawidłowej wysokości. Dalej KWP wyjaśnił, że podstawę prawną rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy stanowią następujące przepisy prawa: - art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 r.; 1) zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 1533) ustala się: 2) kwoty bazowe dla: d) żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy w wysokości 1 740,64 zł; - art. 41 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 01 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach: 1) Kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. - art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 poz. 270): 1) zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1658) ustala się: 2) kwoty bazowe dla: d) żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy - w wysokości 1 614,69 zł; KWP podniósł, że w związku z powyższym problematykę związaną z uprawnieniem funkcjonariusza policji do wypłaty podwyżek wprowadzonych w roku 2023 reguluje ustawa budżetowa na rok 2023 oraz ustawa o szczególnych rozwiązaniach. Powyższe przepisy wprowadzają nową kwotę bazową w wysokości 1 740,64 zł dla funkcjonariuszy Policji, która obowiązuje do obliczenia ich uposażeń w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Jednocześnie od 1 stycznia 2023 od dnia 28 lutego 2023 r. utrzymanow mocy kwotę bazową w wysokości 1 614,69 zł. ustaloną w ustawie budżetowej na rok 2022. Zdaniem KWP brzmienie powołanych przepisów oraz czas wejścia w życie ustaw, nie pozostawiają wątpliwości co do wysokości uposażenia za styczeń 2023 r. Uposażenie strony wypłacone za miesiąc styczeń 2023 r. zostało naliczone oraz wypłacone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a także w terminie określonym i zgodnym z ustawą o Policji. Z uwagi na ten fakt również inne należności wypłacone funkcjonariuszowi na dzień zwolnienia ze służby nie podlegają wnioskowanemu wyrównaniu. Wobec tego KWP wskazał, że odmawia wypłaty wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń 2023 r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Od powyższej decyzji skarżący niósł odwołanie. W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł, że za ostatni miesiąc służby, tj. styczeń 2023 r., wypłacone zostały mu środki finansowe bez uwzględnienia podwyżki wynikającej z waloryzacji kwoty bazowej uposażeń żołnierzy i funkcjonariuszy za 2023 r. Zgodnie z art. 43 ust 3 ustawy o szczególnych rozwiązaniach wynagrodzenie za miesiąc styczeń powinno ulec zwiększeniu o l/5 kwoty różnicy pomiędzy uposażeniem z uwzględnieniem kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej na rok 2023 r. a uposażeniem należnym na dzień 1 stycznia 2023 r. (uposażeniem dotychczasowym). Ponadto art. 8 ust. 1 ustawy o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw stanowi, iż podwyższenie wynagrodzeń dla pracowników państwowej sfery budżetowej następuje w ciągu 3 miesięcy po ogłoszeniu ustawy budżetowej, z wyrównaniem od dnia 1 stycznia danego roku. Skarżący wskazał, że brak uwzględnienia podwyżki wynagrodzenia skutkował zaniżeniem świadczeń pieniężnych należnych funkcjonariuszowi przechodzącemu na emeryturę, a wyliczanych na podstawie wysokości ostatniego wynagrodzenia. Decyzją z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] Komendant Główny Policji (dalej "KGP") uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy wypłaty ustawowych odsetek za opóźnienie i umorzył decyzję w tym zakresie oraz utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałym zakresie. W uzasadnieniu decyzji KGP wskazał, że w myśl art. 99 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 r. poz. 145, z późn. zm.), przeciętne uposażenie policjantów stanowi wielokrotność kwoty bazowej, której wysokość ustaloną według odrębnych zasad określa ustawa budżetowa. Zatem przy obliczaniu uposażenia funkcjonariuszy Policji na rok 2023 r. sięgnąć należy do przepisu art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023 z dnia 15 grudnia 2022 r., wskazującego "Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 1533) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy w wysokości 1740,64 zł." KGP podniósł, że nie należy tracić z pola widzenia ustawy o szczególnych rozwiązaniach, która to ma charakter komplementarny wobec samej ustawy budżetowej. W myśl art. 41 przytoczonej ustawy: - ust. 1: "Kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. - ust. 2: Do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 270). - ust. 3 Uposażenie żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno- Skarbowej wypłacane w okresie od dnia 1 marca 2023 do dnia 31 grudnia 2023 r. podlega każdorazowemu zwiększeniu o 1/5 kwoty różnicy pomiędzy uposażeniem należnym na dzień 1 marca 2023 r. obliczonym na podstawie kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej na rok 2023 odpowiednio dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej a uposażeniem należnym na dzień 1 stycznia 2023 r. obliczonym zgodnie z ust. 2. - ust. 4 Do podwyższania uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej nie stosuje się przepisu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustawy. - ust. 5 Podwyższenie uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej wraz ze zwiększeniem, o którym mowa w ust. 3, następuje w ciągu 3 miesięcy po dniu ogłoszenia ustawy budżetowej na rok 2023, z wyrównaniem od dnia 1 marca 2023 r." KGP zwrócił uwagę, że ww. przepisy wskazują wprost sposób obliczania uposażenia należnego w okresie od 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r., tj. że w tym okresie stosuje się do obliczenia uposażenia kwoty bazowej ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 r, z dnia 17 grudnia 2021 r. Powyższe sformułowanie nie pozostawia miejsca do dowolnej interpretacji, zatem należy zastosować się wprost do wskazanego brzmienia przepisu. KGP podniósł, że w związku z tym podtrzymuje stanowisko organu I instancji co do odmowy wyrównania wynagrodzenia oraz jego wypłaty, bowiem organ Policji związany jest istniejącymi i obowiązującymi przepisami prawa, z których jasno wynika, iż wypłacone uposażenie jest właściwym, prawidłowo obliczonym oraz należnym uposażeniem. Ponadto KGP wyjaśnił, że wskazywany przez skarżącego art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw, nie ma zastosowania do podwyższenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej w myśl art. 41 ust. 4 ustawy o szczególnych rozwiązaniach. KGP podniósł, że z uwagi na fakt, iż skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2023 r., przewidziane ustawą budżetową na 2023 rok wyrównanie uposażenia go nie obowiązywało. Dalej KGP zwrócił uwagę, że żądanie skarżącego obejmowało również wyrównanie oraz wypłatę świadczeń należnych przy zwalnianiu funkcjonariusza ze służby w Policji w postaci: ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, odprawy oraz nagrody rocznej wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Wymienione świadczenia należne funkcjonariuszowi w związku ze zwolnieniem ze służby, obliczane są na podstawie uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku. Zgodnie z dokumentacją przedmiotowego postępowania ww. należności zostały wypłacone w oparciu w kwotę ostatniego uposażenia, liczoną na podstawie kwoty bazowej w wysokości 1 614,69 zł ustalonej ustawą budżetową na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. KGP wskazał, że podtrzymuje także stanowisko organu I instancji co do odmowy wyrównania oraz wypłaty ww. świadczeń pieniężnych należnych w związku ze zwolnieniem ze służby, bowiem ich wysokość zależy od uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku, które nie uległo waloryzacji ani wyrównaniu. Ponadto KGP podniósł, że, mając na uwadze argumentację skarżącego zawartą w odwołaniu, dotyczącą wyrównania uposażenia za miesiąc styczeń 2023 r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby, w aktualnym stanie faktycznym i prawnym stronie nie przysługuje prawo do wypłaty omawianych świadczeń w wyższej niż dotychczas wysokości. Przytaczane przez skarżącego przepisy nie mają zastosowania w niniejszym stanie faktycznym. Dodatkowo KGP zauważył, że dokonywanie wydatkowania środków publicznych wymaga istnienia podstawy prawnej w tej mierze. Ustawodawca nie przewidział jakiegokolwiek rozwiązania prawnego do wypłaty wyrównania dla funkcjonariuszy, którzy odeszli ze służby przed 1 marca 2023 r. Brak takiej regulacji uniemożliwia organowi dokonywania naliczeń a następnie wyrównania uposażeń i innych świadczeń pieniężnych. Końcowo KGP wyjaśnił, że sprawa o odsetki nie jest sprawą administracyjną, której rozpoznanie należy do właściwości organów administracji publicznej. Tym samym rozpoznanie sprawy o odsetki, nawet w przypadku ich przyznania, nie może nastąpić poprzez wydanie decyzji administracyjnej, natomiast dochodzenie omawianych roszczeń możliwe jest na drodze cywilnoprawnej. KGP stwierdził, że decyzja organu I instancji rozstrzygała sprawę w części dotyczącej odmowy wypłaty odsetek, zatem wykraczała poza kompetencje ustawowe tego organu. Decyzja w tej części winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, a postępowanie w tym przedmiocie należy umorzyć na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. jako bezprzedmiotowe. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. nieusprawiedliwione zastosowanie art. 41 ustawy o szczególnych rozwiązaniach w zw. z art. 8 ust. 1 ustawy o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz zmianie niektórych ustaw do obliczania wysokości jego: - uposażenia miesięcznego otrzymanego za styczeń 2023 r., - nagrody rocznej za 2023 r., - odprawy w wysokości 6 - miesięcznego uposażenia z dodatkiem rodzinnym bez dodatku specjalnego, - uposażenia za 122 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego, - pomimo, że przepis ten jest rażąco sprzeczny z art. 2 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji RP i nie powinien w ogóle być stosowany, co skutkowało przyznaniem mu opisanych powyżej świadczeń w nieprawidłowej i zbyt niskiej wysokości. W oparciu o powyższe skarżący wniósł o: 1. uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania; 2. dokonanie przez Sąd tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności wskazanego przepisu art 41 ustawy o szczególnych i następczo o stwierdzenie niekonstytucyjności całego art. 41 wskazanej ustawy, 3. zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że wprowadzony przez ustawodawcę art. 41 ustawy okołobudżetowej niewątpliwie dyskryminuje 3 grupy zawodowe, tj. żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej, którzy w styczniu albo lutym 2023 roku przeszli na emeryturę bądź rentę, pozbawiając ich podwyżki wynikającej z podwyższenia kwoty bazowej z kwoty 1.614,69 zł do kwoty 1.740,64 zł, tj. podwyżki o 7,8%. Skarżący podkreślił, że podwyżki uposażenia funkcjonariuszy Policji następowały zawsze z wyrównaniem od dnia 1 stycznia danego roku. Art. 8 ust. 1 ustawy o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw stanowi, że podwyższenie wynagrodzeń dla pracowników państwowej sfery budżetowej następuje w ciągu 3 miesięcy po ogłoszeniu ustawy budżetowej, z wyrównaniem od dnia 1 stycznia danego roku. Skarżący wyjaśnił, że mając na uwadze tę okoliczność, pozostając w usprawiedliwionym przekonaniu, iż za styczeń 2023 r. otrzyma uposażenie wraz z podwyżką, a tym samym otrzyma później wyższą emeryturę, zdecydował się złożyć raport o odejście ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2023 r. Wobec opisanego powyżej działania ustawodawcy, którego skutkiem było wejście w życie niekonstytucyjnego przepisu, tj. art. 41 ustawy okołobudżetowej, skarżący otrzymał w styczniu 2023 roku uposażenie zasadnicze w kwocie 4 990,00 zł (wraz z wysługą 6 287,00 zł) zamiast kwoty 5 378,00 zł ( z wysługą 6 776,00 zł). Skarżący wskazał, że czuje się pokrzywdzony i uważa, że art. 41 ustawy okołobudżetowej, który miał wpływ na treść zaskarżonej decyzji jest niezgodny z Konstytucją. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozkazie personalnym. W piśmie procesowym z dnia 7 października 2025 r. pełnomocnik skarżącego wskazała, że podtrzymuje co do zasady, skargę na decyzję KGP z dnia [...] lutego 2025 r. w całości. Pełnomocnik skarżącego wskazała również, że rozpoznanie zgłoszonych w skardze wniosków dowodowych pozostawiam do uznania Sądu. Ponadto pełnomocnik skarżącego podniosła dodatkowe zarzuty w postaci naruszenia: 1. art. 138 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 61 ust. 1 i 3 oraz art. k.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji KWP o odmowie wypłaty wyrównania uposażenia w związku z waloryzacją za okres służby w 2023 r., w sytuacji kiedy skarżący nie występował z wnioskiem do organu o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie wyrównania uposażenia za 2023 r. i mimo to wydania decyzji merytorycznej w sprawie, 2. art. 138 § 1 pkt. 2 w zw. z art. 105 par. 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieuchylenie decyzji KWP oraz nieumorzenie postępowania w pierwszej instancji, w sytuacji brak podstaw podmiotowych do nawiązania przez organ ze skarżącym relacji materialnoprawnej dotyczącej wysokości uposażenia wobec faktu, iż nie był on w dacie wydania rozstrzygnięcia w sprawie już od 2 lat funkcjonariuszem, 3. art. 64 § 2 k.p.a. w. zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i niewystąpienie do strony o sprecyzowania żądania zawartego w wezwaniu do zapłaty, o ile organ miał wątpliwości, co do jego treści, co doprowadziło do nieuprawnionego wszczęcia postępowania administracyjnego, wbrew woli strony i wydania decyzji merytorycznej przez organ. Na rozprawie w dniu 20 października 2025 r. pełnomocnik skarżącego oświadczyła, że zawarty w piśmie z dnia 7 października 2025 r. wniosek dowodowy jest nieaktualny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącymi mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani też przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja KGP z [...] lutego 2025 r. uchylająca decyzję KWP z [...] lipca 2024 r. w części dotyczącej odmowy wypłaty odsetek za opóźnienie i w tej części umarzająca postępowanie w sprawie oraz utrzymująca w mocy powyższą decyzję KWP w pozostałej części, tj. w zakresie odmowy podwyższenia skarżącemu uposażenia za styczeń 2023 r. oraz wyrównania świadczeń pieniężnych wypłaconych w związku ze zwolnieniem ze służby. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy budżetowej na rok 2023 oraz ustawy o szczególnych rozwiązaniach. W myśl art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2023, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 2022 r. poz. 1533) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy - w wysokości 1 740,64 zł. Zgodnie z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy o szczególnych rozwiązaniach, kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2023 dla żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej stosuje się do obliczenia ich uposażeń w okresie od dnia 1 marca 2023 r. do dnia 31 grudnia 2023 r. Do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od dnia 1 stycznia 2023 r. do dnia 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 z dnia 17 grudnia 2021 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 270). Stosownie natomiast do treści art. 9 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy budżetowej na rok 2022, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1658) ustala się kwoty bazowe dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy - w wysokości 1 614,69 zł. Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że nowa kwota bazowa w wysokości 1 740,64 zł dla funkcjonariuszy Policji, obowiązywała do obliczenia uposażeń w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. natomiast w okresie od 1 stycznia 2023 do 28 lutego 2023 r. do obliczenia uposażeń obowiązywała kwota bazowa w wysokości 1 614,69 zł ustalona w ustawie budżetowej na rok 2022. Wobec tego, zdaniem Sądu, organy Policji prawidłowo uznały, że na podstawie cyt. powyżej przepisów brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia żądania skarżącego i przyznania mu podwyżki uposażenia za styczeń 2023 r., w sytuacji gdy z dniem [...] stycznia 2023 r. został on zwolniony ze służby w Policji, a nowa podwyższona kwota bazowa obowiązywała do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy od 1 marca 2023 r. Stan faktyczny sprawy w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia, tak jak wskazał organ, nie budzi wątpliwości i wynika z załączonych dokumentów. Skarżący pełnił służbę w Policji od [...] września 1996 r. Raportem z [....] października 2022 r. zwrócił się do KWP o zwolnienie ze służby z dniem [...] stycznia 2023 r. Rozkazem personalnym z [...] grudnia 2022 r. KWP uwzględnił wniosek skarżącego. W dniu [...] stycznia 2023 r. skarżący otrzymał ostatnią wypłatę uposażenia. W świetle przedstawionych powyżej okoliczności faktycznych organy Policji prawidłowo zastosowały cyt. powyżej przepisy i odmówiły podwyższenia wysokości uposażenia za styczeń 2023 r., ponieważ zgodnie z cyt. powyżej art. 41 ust. 2 ustawy z o szczególnych rozwiązaniach, do obliczenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej należnych od 1 stycznia 2023 r. do 28 lutego 2023 r. stosuje się kwoty bazowe ustalone w ustawie budżetowej na rok 2022 (tj. w wysokości 1 614,69 zł). Nowa kwota bazowa w wysokości 1 740,64 zł obowiązuje do obliczenia uposażeń funkcjonariuszy Policji, ale w okresie od 1 marca 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Skarżący natomiast został zwolniony ze służby w Policji z dniem 9 stycznia 2023 r., a ostatnie uposażenie otrzymał 2 stycznia 2023 r. Słusznie wskazały organy Policji, że nie mogły pominąć przepisów ustawy o szczególnych rozwiązaniach i przyznać podwyżkę uposażenia funkcjonariuszom Policji, którzy tą ustawą nie zostali objęci. Zauważyć przy tym należ, że zgodnie z art. 41 ust. 4 ustawy o szczególnych rozwiązaniach do podwyższenia uposażeń żołnierzy zawodowych, funkcjonariuszy oraz funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej nie stosuje się przepisu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1999 r. o kształtowaniu wynagrodzeń w państwowej sferze budżetowej oraz o zmianie niektórych ustaw, który stanowi, że podwyższenie wynagrodzeń dla pracowników państwowej sfery budżetowej następuje w ciągu 3 miesięcy po ogłoszeniu ustawy budżetowej, z wyrównaniem od dnia 1 stycznia danego roku. W ocenie Sądu, zasadnie KGP odmówił wyrównania świadczeń należnych w związku ze zwolnieniem ze służby (art. 114 ust. 1 pkt 2, art. 115a, art. 114 ust. 1 pkt 1, art. 115 ust. 1 oraz art. 110 ust. 1 ustawy o Policji), które zależne są od uposażenia należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku, w sytuacji gdy nie uległo ono waloryzacji ani wyrównaniu. Sąd podziela również stanowisko KGP, że kwestia odsetek za opóźnienie wykracza poza kompetencje organu i w tym zakresie właściwie wyeliminowano decyzję z obrotu prawnego, a postępowanie w tym przedmiocie umorzono jako bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 k.p.a.). Odnośnie zarzutów skargi wyjaśnić należy, że sądy administracyjne nie są powołane do oceny zgodności ustaw z Konstytucją RP oraz ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi, których ratyfikacja wymagała uprzedniej zgody wyrażonej w ustawie (por. np. wyroki NSA: z 9 lipca 2024 r., sygn. akt II OSK 172/24, z 30 października 2024 r. sygn. akt II OSK 1085/24, z 10 stycznia 2025 r. sygn. akt II OSK 1341/24, z 21 stycznia 2025 r. sygn. akt II OSK 1123/24). Z uwagi na precyzyjne określenie kompetencji TK i sądów administracyjnych, w świetle zasady legalizmu (art. 7 Konstytucji RP), związania sędziów sądów administracyjnych Konstytucją oraz ustawami (art. 178 ust. 1 Konstytucji RP), a także konieczności dążenia przez sądy do zapewnienia pewności co do treści obowiązujących norm prawnych (art. 2 Konstytucji RP), ewentualne pominięcie określonego przepisu ustawy przez sąd administracyjny, w ramach tzw. rozproszonej kontroli konstytucyjności ustaw (art. 8 ust. 2 Konstytucji RP – przepisy Konstytucji RP stosuje się bezpośrednio), musi być ograniczone do sytuacji wyjątkowych i niebudzących wątpliwości interpretacyjnych co do naruszenia norm Konstytucji RP (por. np. wyrok NSA z 21 sierpnia 2024 r., sygn. akt II OSK 174/24). Z uwagi na bezpieczeństwo obrotu prawnego kształtowanego również przez indywidualne akty stosowania prawa, jakimi są orzeczenia sądowe – odmowa zastosowania przepisu ustawy może nastąpić wyłącznie w wypadku, gdy sąd rozpoznający sprawę nie ma wątpliwości co do niezgodności tego przepisu z Konstytucją RP, a sprzeczność ma charakter oczywisty. Sytuacja taka może zachodzić szczególnie wówczas, gdy porównywane przepisy ustawy i Konstytucji RP dotyczą regulacji tej samej materii i są ze sobą sprzeczne, a norma konstytucyjna jest skonkretyzowana w stopniu pozwalającym na jej samoistne zastosowanie. Zaznaczyć przy tym należy, że nie jest możliwe odmówienie zastosowania przepisu w danej sprawie bez uprzedniego generalnego stwierdzenia, że przepis ten jest sprzeczny w Konstytucją RP. Niezbędne jest też dodanie, że odmowa zastosowania przepisu w sprawie ma takie znaczenie, że sąd, stwierdziwszy niekonstytucyjność danego przepisu, uwzględnia ten fakt przy orzekaniu o indywidualnym stosunku prawnym będącym przedmiotem oceny jedynie w konkretnej rozpoznawanej sprawie. Dzięki temu takie uprawnienie sądu nie uchybia kompetencji TK, którego orzeczenie jest powszechnie obowiązujące i ostateczne (art. 188 pkt 1 Konstytucji RP). Zdaniem Sądu tak sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie. Art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach nie ma charakteru dyskryminującego. Ustawodawca ma bowiem prawo wykorzystywania dostępnych mu instrumentów finansowych aby zachęcić funkcjonariuszy do pozostania w służbie, jeżeli takie są aktualne potrzeby Państwa. Wprowadzenie podwyżki uposażeń dla wszystkich funkcjonariuszy pozostających w dniu 1 marca 2023 r. w służbie nie narusza zasady równości. Wbrew wywodom zawartym w piśmie procesowym z 7 października 2025 r. nie sposób przyjąć, by organ uchybił wskazanym w nim przepisom postępowania. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami judykatury, w sytuacji gdy strona żąda od organu dokonania czynności materialno-technicznej (np. wypłaty danej należności), organ uwzględniając takie żądanie może poprzestać na dokonaniu owej czynności, tj. na wypłacie dochodzonej kwoty. W sytuacji jednak, gdy organ nie znajduje podstaw do uwzględnienia wniosku, musi swój pogląd wyartykułować w formie stanowczego rozstrzygnięcia przybierającego zwykle postać decyzji administracyjnej. Gdyby bowiem tego nie uczynił, pozbawiłby de facto stronę prawa do sądu. Nie sposób pomijać też tego, że niezależnie od sposobu załatwienia żądania strony (czy to w formie czynności materialno-technicznej czy w formie decyzji), działania organu podejmowane są zawsze w ramach konkretnego postępowania administracyjnego. Wbrew twierdzeniom zawartym w powyższym piśmie procesowym z 7 października 2025 r. organ miał możliwość procedowania w sprawie zainicjowanej przez skarżącego. Wniosek z 24 czerwca 2024 r. zawierał bowiem żądanie wypłaty należności przyznawanych funkcjonariuszowi w związku ze zwolnieniem ze służby i wyrównania wynagrodzenia, a nie ustalania nowej wysokości uposażenia funkcjonariusza Policji. Brak jest podstaw do uznania, że w tej sytuacji organ winien postanowieniem odmówić wszczęcia postępowania. Pamiętać należy, że stosunek służbowy funkcjonariusza Policji jest stosunkiem administracyjnoprawnym. Niezależnie od tego, że skarżący składając wniosek z [...] czerwca 2024 r. nie był już funkcjonariuszem Policji, wniosek ten zainicjował postępowanie w sprawie dotyczącej wypłaconego mu uposażenia za styczeń 2023 r. oraz innych należności związanych ze zwolnieniem ze służby. W świetle powyższego bez znaczenia pozostaje więc okoliczność, czy skarżący składając wniosek w dniu [...] czerwca 2024 r. domagał się wszczęcia postępowania administracyjnego, czy też jego intencją było wyłącznie otrzymanie dochodzonych należności. Wniosek ten zainicjował bowiem konkretne postępowanie administracyjne, którego dotyczyło żądanie strony. Owo zaś postępowanie mogło zakończyć się albo w drodze dokonania przez organ wypłaty dochodzonej kwoty, alby – razie negatywnego stanowiska organu wobec żądania – w drodze decyzji odmawiającej uwzględnienia wniosku. Stąd też, w ocenie Sądu, w realiach faktycznych niniejszej sprawy istniały podstawy formalno-prawne do wydania skarżonego rozstrzygnięcia. Wobec oczywistości żądania wyartykułowanego we wniosku inicjującym postępowanie, nie zachodziła zaś konieczność wzywania strony do jego doprecyzowania. Na marginesie wyjaśnienia wymagała też okoliczność, iż przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy nie sposób było stosować w drodze analogii argumentacji prezentowanej przy rozstrzyganiu żądań byłych funkcjonariuszy CBA o ustalenie nowej wysokości uposażenia. Przedmiotem rozstrzyganej w niniejszym postępowaniu sprawy były bowiem kwestie należności wypłacanych funkcjonariuszowi w związku ze zwolnieniem ze służby a nie materia nowego ustalenia uposażenia policjanta. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.