II SA/Wa 579/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung, Sędziowie WSA Adam Lipiński, Andrzej Kołodziej (spr.), Protokolant Małgorzata Kukielewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi D. B. na orzeczenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby oddala skargę. Komendant Główny Straży Granicznej orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 136 ust. 1 pkt 9 i art. 136b ust. 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997 ze zm.) oraz § 7 pkt 1, § 25 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 118, poz. 1015 ze zm.), uznał [...] D.B. – [...] grupy służby granicznej Placówki SG w W. [...] Oddziału Straży Granicznej – winnym tego, że wprowadził się w stan uniemożliwiający wykonywanie w dniu [...] października 2009 r. zadań służbowych, tj. stawił się do służby będąc w stanie nietrzeźwości, tj. za czyn z art. 135 ust. 2 pkt 9 powołanej ustawy o Straży Granicznej i wymierzył mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. Organ stwierdził, że bezspornym jest, iż wyżej wymieniony w dniu [...] października 2009 r. dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. przybył na miejsce pełnienia służby będąc nietrzeźwym, czyli w stanie uniemożliwiającym mu wykonywanie czynności służbowych. Tak więc wina obwinionego, jak i okoliczności popełnienia czynu nie budzą wątpliwości. Wskazał również, iż swoim zachowaniem naruszył on zasady etyki zawodowej, które zobowiązują każdego funkcjonariusza do postępowania w sposób niegodzący w dobre imię Straży Granicznej i jej funkcjonariuszy. Ponadto Komendant Główny Straży Granicznej podkreślił, że w dniu [...] listopada 2009 r. zostało wszczęte śledztwo w sprawie kierowania przez D.B. w dniu [...] października 2009 r. samochodem osobowym w stanie nietrzeźwości, tj. o czyn z art. 178a § 1 k.k., a z informacji otrzymanej od Komendanta Komisariatu Policji w K. wynika także, że funkcjonariusz w dniu [...] listopada 2009 r. kierując samochodem osobowym, został zatrzymany, będąc w stanie nietrzeźwości (1,54 mg/l i 1,33 mg/l) po tym jak najechał na znak drogowy, a następnie wjechał do rowu. Zdaniem organu powyższe okoliczności wskazują, że obwiniony mimo ciążących na nim zarzutów dyscyplinarnych oraz karnych ponownie dopuścił się popełnienia podobnego czynu godzącego w dobro służby oraz naruszającego porządek prawny. W takiej sytuacji wymierzenie mu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby podyktowane jest charakterem oraz wagą naruszenia dyscypliny służbowej, a także zachowaniem obwinionego po popełnieniu zarzucanego mu czynu, a w szczególności faktem, iż pozostaje pod zarzutem popełnienia przestępstwa drogowego w stanie nietrzeźwości. Rażące naruszenie przez funkcjonariusza dyscypliny służbowej powinno zostać jak najsurowiej napiętnowane. W dniu 6 stycznia 2010 r. D.B. złożył odwołanie od powyższego orzeczenia dyscyplinarnego, w którym wniósł o niewydalanie go ze służby. Podał, że w dniu 3 grudnia 2009 r. zwrócił się do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej o zwolnienie go ze służby na własną prośbę. Nadmienił, że posiada pozytywną opinię służbową, kilkakrotnie był wyróżniany nagrodami uznaniowymi przez komendanta oddziału za wzorowe wywiązywanie się z obowiązków służbowych oraz za zaangażowanie i inicjatywę w służbie, a także nie był karany dyscyplinarnie. Po rozpatrzeniu odwołania D.B., Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji orzeczeniem dyscyplinarnym z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], wydanym na podstawie § 33 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy Straży Granicznej, utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej, funkcjonariusz podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie dyscypliny służbowej, nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej, zwłaszcza honoru, godności i dobrego imienia służby oraz w innych przypadkach określonych w ustawie. Stosownie do art. 135 ust. 2 pkt 9 tej ustawy, naruszeniem dyscypliny służbowej jest wprowadzenie się w stan ograniczający zdolność wykonywania zadania służbowego albo uniemożliwiający jego wykonanie. Tryb prowadzenia postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy Straży Granicznej, wymierzania kar, a także właściwość przełożonych w tych sprawach określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy Straży Granicznej. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie postępowanie dyscyplinarne zostało przeprowadzone zgodnie z procedurą określoną w powołanym rozporządzeniu. Ustalony w toku postępowania stan faktyczny znajduje pełne oparcie w zebranym materiale dowodowym, a ocena mocy i wiarygodności dowodów jest zgodna z regułami procedury dyscyplinarnej i została przeprowadzona w sposób rzetelny w ramach swobodnej oceny dowodów. Podkreślił, że wina D.B. w zakresie przypisanego mu czynu została w całości udowodniona, a charakter i ciężar tego czynu w pełni uzasadnia wymiar orzeczonej w stosunku do niego kary dyscyplinarnej. Przy wymierzaniu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby wzięto pod uwagę m.in.: dotychczasowy przebieg służby obwinionego, jego zachowanie po popełnieniu zarzucanego mu czynu w szczególności fakt, że pozostaje pod zarzutem popełnienia przestępstwa drogowego w stanie nietrzeźwości. Wskazane okoliczności nie dają żadnych podstaw do złagodzenia wymiaru kary, wręcz przeciwnie mają wpływ na zaostrzenie wymiaru tej kary. Wskazał, że funkcjonariusz w dniu [...] października 2009 r. został wyznaczony do pełnienia służby granicznej – jako kierowca pojazdu służbowego – spożywał alkohol i wprowadził się w stan uniemożliwiający jej pełnienie, co spowodowało zakłócenie normalnego toku służby. W ocenie organu powyższe postępowanie D.B. należy uznać za wielce naganne, zwłaszcza że funkcjonariusz Straży Granicznej składając ślubowanie zobowiązuje się między innymi do przestrzegania obowiązującego porządku prawnego, dyscypliny służbowej, strzec dobrego imienia służby, honoru i godności. Wymierzona zaś kara dyscyplinarna wydalenia ze służby jest współmierna do wagi popełnionego czynu, dolegliwa dla sprawcy oraz pełni rolę prewencyjną wobec innych funkcjonariuszy Straży Granicznej. Powyższe orzeczenie dyscyplinarne stało się przedmiotem skargi D.B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania dotyczących zwolnienia go ze służby w Straży Granicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd przeprowadzając kontrolę zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego nie stwierdził, aby Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymując w mocy orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Głównego Straży Granicznej o wymierzeniu D.B. kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby naruszył przepisy prawa materialnego, ewentualnie przepisy postępowania administracyjnego, w stopniu w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga zatem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997 ze zm.), funkcjonariusz podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej za naruszenie dyscypliny służbowej, nieprzestrzeganie zasad etyki zawodowej, zwłaszcza honoru, godności i dobrego imienia służby oraz w innych przypadkach określonych w ustawie. Naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności wprowadzenie się w stan ograniczający zdolność wykonywania zadania służbowego albo uniemożliwiający jego wykonanie (art. 135 ust. 2 pkt 9 tej ustawy). Nie budzą wątpliwości ustalenia organu, że skarżący w dniu [...] października 2009 r. stawił się do służby około godziny [...] w stanie po spożyciu alkoholu. Fakt ten potwierdził wynik badania stanu trzeźwości funkcjonariusza przeprowadzonego o godzinie [...], które wykazało zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu 0,58 mg/l, a o godzinie [...] – 0,54 mg/l. Bezsporne więc pozostaje, iż we wskazanym powyżej dniu D.B., spożywając, jak sam podał, poprzedniego dnia w godzinach [...] alkohol w ilości około 2-3 piw o pojemności 0,5 l, stawił się na służbę w charakterze kierowcy pojazdu służbowego, będąc w stanie nietrzeźwości. Podkreślić także należy, że z informacji uzyskanych z Prokuratury Rejonowej w W. wynika, że w dniu [...] listopada 2009 r. zostało wszczęte śledztwo w sprawie kierowania przez wyżej wymienionego w dniu [...] października 2009 r. samochodem osobowym w stanie nietrzeźwości, a z informacji otrzymanej od Komendanta Komisariatu Policji w K., że w dniu [...] listopada 2009 r. kierując samochodem osobowym został zatrzymany także w stanie nietrzeźwości, po tym jak najechał na znak drogowy, a następnie wjechał do rowu. W ocenie Sądu wskazane powyżej okoliczności wskazują zatem, że D.B. po raz kolejny dopuścił się popełnienia czynów godzących w dobro służby i obowiązujący porządek prawny. Wymierzona skarżącemu kara dyscyplinarna wydalenia ze służby mieści się w katalogu kar zawartych w art. 136 ust. 1 powołanej ustawy o Straży Granicznej. Niewątpliwie jest to kara najsurowsza z wymienionych w tym przepisie, lecz organy obu instancji prawidłowo wskazały w uzasadnieniach rozstrzygnięć wszystkie okoliczności, które miały wpływ na orzeczenie tego rodzaju kary. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu, że dotychczasowy przebieg służby funkcjonariusza, jego zachowanie po popełnieniu zarzucanego mu czynu i fakt, iż pozostaje pod zarzutem popełnienia przestępstwa drogowego w stanie nietrzeźwości nie dają żadnych podstaw do złagodzenia wymiaru kary, a wręcz przeciwnie, przemawiają za jej zaostrzeniem. Należy podkreślić, że Straż Graniczna stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację przeznaczoną do ochrony granicy państwowej na lądzie i na morzu oraz kontroli ruchu granicznego. Zdaniem Sądu, wobec doniosłej roli tej formacji organ prawidłowo uznał czyn skarżącego za dyskwalifikujący go jako jej funkcjonariusza. Zgodnie bowiem z art. 31 ust. 1 tej ustawy, funkcjonariusz Straży Granicznej podlega szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować. Stawiając się więc do służby pod wpływem alkoholu, D.B. w sposób rażący naruszył dyscyplinę służbową i nie daje on rękojmi prawidłowego wykonywania zadań spoczywających na Straży Granicznej. Okoliczność ta mogła stanowić wystarczającą podstawę do wymierzenia mu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.