II SA/Wa 58/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kruszewska-Grońska po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. N. na postanowienie Dowódcy Wojsk Obrony Terytorialnej z dnia [...] października 2024 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania p o s t a n a w i a: umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie Pismem z 26 listopada 2024 r. K. N. (dalej: "skarżący"), będący radcą prawym, wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dowódcy Wojsk Obrony Terytorialnej (dalej: "organ") z [...] października 2024 r. nr [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania od rozkazu dziennego Dowódcy [...] Brygady Obrony Terytorialnej z [...] lipca 2024 r. nr [...]. Wraz z wniesieniem skargi skarżący uiścił od niej opłatę w kwocie 100 zł (potwierdzenie wpłaty - vide karta nr 17 akt sądowych sprawy). W odpowiedzi na skargę organ (reprezentowany przez radcę prawnego D. K.) wniósł o umorzenie postępowania, wskazując, że [...] stycznia 2025 r. wydał postanowienie autokontrolne nr [...] uwzględniające w całości skargę. W piśmie z 3 lutego 2025 r. skarżący wniósł o umorzenie postępowania oraz zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W myśl art. 161 § 2 p.p.s.a. postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. ma miejsce wówczas, gdy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja istnieje w szczególności wówczas, gdy zaskarżony akt lub czynność z zakresu administracji publicznej zostanie pozbawiony bytu prawnego w postępowaniu kontrolnym (np. w wyniku stwierdzenia jej nieważności) lub w rezultacie skorzystania przez organ z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a., jak też na skutek wygaśnięcia decyzji obarczonej terminem ustawowym lub ustalonym w decyzji (vide T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2011 r., s. 793). Z taką sytuacją mamy właśnie do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem organ postanowieniem z [...] stycznia 2025 r. nr [...] uwzględnił skargę w całości w ten sposób, że: uchylił swoje postanowienie z [...] października 2024 r. nr [...] (w pkt 1); po rozpoznaniu odwołania od rozkazu dziennego Dowódcy [...] Brygady Obrony Terytorialnej z [...] lipca 2024 r. nr [...], uchylił ww. rozkaz w części dotyczącej wyznaczenia skarżącego na stanowisko służbowe dowódcy plutonu - dowódcy sekcji i umorzył postępowanie w sprawie wyznaczenia na stanowisko służbowe żołnierza terytorialnej służby wojskowej (w pkt 2); stwierdził, że prowadzone postępowanie w przedmiocie wyznaczenia na stanowisko służbowe żołnierza terytorialnej służby wojskowej miało miejsce bez podstawy prawnej (w pkt 3). Jak podał skarżący w ww. piśmie z [...] lutego 2025 r., decyzję tę, wydaną w ramach autokontroli, otrzymał 16 stycznia 2025 r. Nie została ona dotychczas zaskarżona do tutejszego Sądu. Zatem za zasadne należy uznać umorzenie postępowania sądowego, gdyż w następstwie wyeliminowania z obrotu prawnego objętego skargą postanowienia, dalsze postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 p.p.s.a. Sąd umorzył postępowanie, o czym orzekł w sentencji postanowienia. Natomiast nie zasługuje na uwzględnienie żądanie skarżącego odnośnie zasądzenia kosztów postępowania. Wnosząc skargę, skarżący uiścił od niej opłatę w wysokości 100 zł, tymczasem stosownie do treści art. 239 § 1 pkt 1 lit. d p.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach ze stosunków pracy i stosunków służbowych. Dlatego powyższa kwota została zwrócona skarżącemu zarządzeniem Przewodniczego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 stycznia 2025 r. w trybie art. 225 p.p.s.a. Według tego przepisu, opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. W kwestii wniosku skarżącego o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, dostrzec trzeba, iż skarżący występuje w przedmiotowej sprawie samodzielnie jako strona i nie korzysta z usług profesjonalnego pełnomocnika. Okoliczność, że skarżący posiada uprawnienia radcy prawnego nie zmienia jego roli procesowej jako strony w postępowaniu przed tutejszym Sądem. W konsekwencji nie jest on uprawniony do przyznania mu kosztów z tytułu zastępstwa procesowego na mocy art. 201 § 1 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.