II SA/Wa 581/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło, Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, Asesor WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Protokolant Monika Niewińska, po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi M.L. na pismo Zastępcy Dyrektora [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozpatrzenia sprawy zwolnienia ze służby w Milicji Obywatelskiej p o s t a n a w i a : odrzucić skargę Wnioskiem z dnia 23 listopada 2004 r. M.L. wystąpił do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji o ponowne rozpatrzenie, na podstawie art. 127 § 3 kpa, sprawy związanej ze zwolnieniem go ze służby w Policji decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych nr [...] z dnia [...] listopada 1989 r. Równocześnie wystąpił o przywrócenie terminu do złożenia powyższego "odwołania" w przypadku, gdyby organ uznał, że uchybił terminowi do jego złożenia. W dalszej części wniosku stwierdził, że w dniu [...] listopada 1988 r. został tymczasowo aresztowany do sprawy karnej prowadzonej przez Prokuraturę Wojewódzką w W., zaś decyzją Szefa [...] Urzędu Spraw Wewnętrznych z dnia [...] stycznia 1989 r. zostało wszczęte postępowanie dyscyplinarne w jego sprawie. Wnioskodawca został powiadomiony o zawieszeniu w czynnościach służbowych oraz o zawieszeniu postępowania dyscyplinarnego do czasu zakończenia sprawy karnej prawomocnym wyrokiem, co wstąpiło w października 2000 r. Po zgłoszeniu się do służby oświadczono M.L., że został z niej zwolniony, rozkazy są tajne i nie podlegają doręczeniu ani ogłoszeniu, a także zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak również, iż od "powyższych rozkazów" nie przysługują środki odwoławcze. Pismem z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] Zastępca Dyrektora ds. Kadrowych w Biurze Dyrektora Generalnego MSWiA poinformował wnioskodawcę, że w związku z brakiem podstaw prawnych, jego sprawa nie może być pozytywnie rozpatrzona. Powołując się na treść art. 58 kpa stwierdził, że termin 7-dniowy do złożenia wniosku zaczyna biec od dnia ustania przeszkody uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminu, zaś podane przez M.L. okoliczności istniały w dniu wydania decyzji przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] czerwca 2001 r. utrzymującej w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] maja 2001 r. w sprawie odmowy wznowienia postępowania w przedmiocie zwolnienia ze służby w MO z powodu uchybienia terminu do złożenia wniosku. We wniosku z dnia 20 stycznia 2005 r., skierowanym do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, M.L. zarzucił, że z treści pisma z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] wynika, że organ błędnie potraktował jego wniosek z dnia 23 listopada 2004 r. jako wniosek o wznowienie postępowania w przedmiocie zwolnienia ze służby w MO, zamiast jako odwołanie w trybie art. 127 § 3 kpa i wniósł, w związku z tym, o ponowne rozpatrzenie w tym trybie dowołanie od decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] listopada 1989 r. Pismem z dnia [...] stycznia 2005 r. nr [...] Zastępca Dyrektora ds. Kadrowych w Biurze Dyrektora Generalnego MSWiA, w odpowiedzi na powyższe, poinformował wnioskodawcę, że jego sprawa nie może być pozytywnie rozpatrzona, gdyż zgodnie z art. 129 § 2 kpa, odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji stronie. Już w 2001 r. w piśmie z dnia [...] czerwca 2001 r. wnioskodawca informował organ, że Komenda [...] Policji szczegółowo powiadomiła go o treści decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 1989r. w sprawie wydalenia ze służby, zaś termin 14-dniowy liczy się od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji stronie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na "(postanowienie) pismo nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] stycznia 2005 r." M.L. nie zgodził się ze sposobem załatwienia jego sprawy przez organ, a w uzasadnieniu ponowił swoje argumenty przedstawione we wniosku z dnia 20 stycznia 2005 r. W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej odrzucenie z uwagi na fakt, że przedmiotem skargi M. L. jest pismo informacyjne, podpisane przez Zastępcę Dyrektora ds. Kadrowych w Biurze Dyrektora Generalnego MSWiA, a zatem nie jest to decyzja administracyjna, ani też inny akt, o którym mowa w przepisie art. 3 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dodatkowo podniósł, że ww. Zastępca Dyrektora nie posiada upoważnienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji do wydawania w jego imieniu decyzji administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg, m.in. na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Kluczową kwestią w rozpatrywanej sprawie jest ocena, jaki charakter posiada skarżone pismo nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005 r., będące odpowiedzią na wniosek skarżącego z dnia 23 listopada 2004 r., w którym wystąpił on o ponowne rozpatrzenie sprawy wiązanej ze zwolnieniem go ze służby w Milicji Obywatelskiej oraz o przywrócenie terminu do złożenia tego wniosku w przypadku uznania przez organ, że uchybił on terminowi do jego wniesienia. Mając na względzie przepis art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, 1071 ze zm.), rozstrzygnięcie organu odwoławczego w przedmiocie niedopuszczalności odwołania, czy też uchybienia terminu do jego wniesienia, winno nastąpić w formie postanowienia, które jest ostateczne. Także do odmowy przywrócenia terminu zastrzeżona jest taka forma, a na postanowienie w tym przedmiocie służy zażalenie. W ocenie Sądu, zaskarżone pismo nie jest nawet postanowieniem wadliwym, ponieważ nie zawiera wszystkich koniecznych składników postanowienia. Zgodnie z utrwalonym poglądem doktryny brak jednego z tzw. istotnych składników postanowienia, do których zalicza się oznaczenie organu administracji publicznej wydającego postanowienie, wskazanie adresata postanowienia, rozstrzygnięcie oraz podpis osoby upoważnionej do wydania postanowienia, sprawia, że nie mamy w takim przypadku do czynienia z postanowieniem, lecz z aktem nieistniejącym (tak M. Jaśkowska A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Zakamycze 2000, str. 681). Nie ulega wątpliwości, że skarżone pismo podpisał Zastępca Dyrektora ds. Kadrowych w Biurze Dyrektora Generalnego MSWiA, który, jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy upoważnienia nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r., nie posiadał uprawnień do wydawania w imieniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji rozstrzygnięć władczych (decyzji lub postanowień). W takiej sytuacji, skarga na pismo – jako niedopuszczalna – podlega odrzuceniu. Wobec powyższego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 3 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.