II SA/Wa 584/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku granicznego oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] stycznia 2024 r. nr [...], Komendant Główny Straży Granicznej (dalej "KGSG"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; powoływanej dalej jako "K.p.a."), utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej (dalej "Komendant") z dnia [...] października 2023 r. nr [...] o odmowie przyznania [...] SG M. G. (skarżąca) dodatku granicznego od dnia [...] marca 2023 r. w wysokości 450 złotych miesięcznie. Stan faktyczny sprawy jest następujący: M. G., [...] SG rozkazem personalnym Komendanta nr [...] z dnia [...] października 2022 roku została mianowana na stanowisko [...] Zespołu Kontroli Specjalistycznych [...]. Zajmując powołane stanowisko służbowe, jej głównym zadaniem było sprawdzanie bagaży, ładunków i środków transportu w celu niedopuszczenia do przewozu przez granicę materiałów wybuchowych. Jak podano w uzasadnieniu powołanego rozkazu, Komendant Placówki SG w [...] wskazał, że w okresie od [...] marca 2023 roku do [...] października 2023 roku skarżąca była planowana do służby w [...] przejściu granicznym w [...] z zadaniem: "dokonywanie z zastosowaniem [...] odpowiedniej specjalności przeglądania oraz sprawdzania zawartości bagaży, ładunków i środków transportu w portach i na dworcach oraz w środkach komunikacji lotniczej, drogowej, kolejowej i wodnej w celu niedopuszczenia do przewozu przez granicę materiałów wybuchowych, broni oraz substancji psychotropowych i narkotyków, na które wymagane jest osobne zezwolenie". W konsekwencji stwierdzono, że we wnioskowanym okresie skarżąca nie wykonywała czasowo zadań w bezpośredniej ochronie granicy państwowej lub kontroli ruchu granicznego z uwagi na bieżące potrzeby służby, uprawniających do otrzymania dodatku granicznego. Wnioskiem z [...] czerwca 2023 r. M. G., wystąpiła do Komendanta o wypłatę dodatku granicznego, począwszy od dnia [...] marca 2023 r. Powołała się na § 11 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej. W uzasadnieniu wniosku podała, że jednym z głównych zadań starszego kontrolera [...] Zespołu Kontroli Specjalistycznych [...] SG w [...] jest zgodne z przepisami i terminowe realizowanie kontroli granicznej w celu ujawnienia i niedopuszczenia do nielegalnego obrotu substancji i materiałów zabronionych. [...] na co dzień pełni służbę w [...] przejściu granicznym realizując zadania w bezpośredniej ochronie granicy państwowej wykazując wymienione zadania. Wskazała, że jej argumenty i wykonywane zadania na stanowisku [...] dotyczą bezpośrednio ochrony granicy państwowej i wyczerpują znamiona § 11b ust. 1 powołanego rozporządzenia. Zaznaczyła również, że ustawodawca wskazując w katalogu stanowisk w placówkach Straży Granicznej przewidział, że nie wszystkie komórki wewnętrzne w placówkach Straży Granicznej realizujące swoje zadania w bezpośredniej ochronie granicy państwowej zostały w nim wymienione i dlatego w § 11b ust. 2 zawarto stwierdzenie, iż w przypadku pełnienia służby przez funkcjonariuszy w bezpośredniej ochronie granicy na stanowiskach innych niż określone w ust. 1, także otrzymują oni dodatek graniczny i tym samym spełnia ona przesłanki uprawniające go do otrzymania przedmiotowego dodatku. Komendant rozkazem personalnym z dnia [...] października 2023 r. odmówił przyznania skarżącej dodatku granicznego, na podstawie § 11b ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej, w brzmieniu nadanym rozporządzeniem z dnia 27 lutego 2023 r. (Dz.U. z 2022 r. poz. 2424). Stwierdzono, że skarżąca nie wykonywała oraz nie wykonuje zadań w bezpośredniej ochronie granicy państwowej lub kontroli ruchu granicznego na granicy państwowej z Federacją Rosyjską, Republiką Białorusi, Ukrainą oraz w lotniczych lub morskich przejściach granicznych, oraz nie zajmuje stanowiska ujętego w § 11b ust. 1 rozporządzenia. Jak również nie wykonywała czasowo zadań w bezpośredniej ochronie granicy państwowej lub kontroli ruchu granicznego na granicy państwowej z Federacją Rosyjską, Republiką Białorusi, Ukrainą oraz w lotniczych lub morskich przejściach granicznych, a zatem nie ma podstaw do przyznania jej dodatku granicznego na podstawie § 11b ust. 2 danego aktu. Skarżąca w odwołaniu od rozkazu personalnego Komendanta przywołała realizowane na zajmowanym stanowisku służbowym zadania podkreślając, że ich charakter wskazuje na realizację zadań w bezpośredniej ochronie granicy państwowej, a tym samym rodzi uprawnienie do objęcia jej dodatkiem granicznym. Odwołała się do brzmienia art. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz.U. z 2023 r. poz. 1080 ze zm.), zgodnie z którym Straż Graniczna jest jednolitą, umundurowaną i uzbrojoną formacją przeznaczoną do ochrony granicy państwowej, kontroli ruchu granicznego oraz przeciwdziałania nielegalnej migracji. Rozporządzenie płacowe nie zawiera definicji wykonywania zadań w bezpośredniej ochronie granicy państwowej, od której spełnienia uzależnione byłoby przyznanie dodatku granicznego. Niezależnie od powyższego skarżąca wskazała, iż Komendant błędnie przywołał pismo Biura Kadr i Szkolenia Komendy Głównej Straży Granicznej z [...] maja 2023 r., albowiem przedłożony wniosek, inicjujący przedmiotowe postępowanie nie dotyczy przyznania dodatku granicznego w oparciu o § 11b ust. 1 rozporządzenia, lecz w oparciu o § 11b ust. 2 tego aktu. W uzasadnieniu wskazanego na wstępie rozstrzygnięcia KGSG przytoczył treść art. 103 ust. 2, art. 104 i art. 108 ust. 3 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej, a także § 11b ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 marca 2023 r. oraz § 11b ust. 1 i ust. 2 w brzmieniu nadanym przez rozporządzenie z dnia 9 listopada 2023 r., a nadto § 2 i § 3 tego rozporządzenia nowelizującego. KGSG wyjaśnił, że zarówno Grupa [...], jak i wchodzący w jej skład Zespół Kontroli Specjalistycznych, w strukturze których skarżąca zajmuje stanowisko służbowe, nie są komórkami wewnętrznymi Placówki Straży Granicznej w [...], spełniającymi wymogi, o których mowa w § 11b ust. 1 rozporządzenia. Zamieszczony w powołanym przepisie enumeratywny katalog komórek wewnętrznych ma charakter zamknięty i nie podlega rozszerzeniu. W konsekwencji pełnienie służby na stanowisku służbowym w komórce wewnętrznej innej, aniżeli wskazana w danym przepisie, uniemożliwia przyznanie dodatku granicznego w wysokości miesięcznej wynoszącej 450 złotych. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżąca spełniła dyspozycję § 11b ust. 1 rozporządzenia, albowiem pełni służbę na stanowisku w komórce wewnętrznej placówki Straży Granicznej, innej aniżeli wskazane w powołanym przepisie. Powyższe koresponduje również z aktami wewnętrznymi KGSG regulującymi strukturę organizacyjną Straży Granicznej. Z zarządzeń KGSG nie wynika, aby w strukturze Placówki Straży Granicznej w [...] funkcjonowała komórka (zespół bądź referat) wsparcia specjalistycznego, w odróżnieniu od innych placówek Straży Granicznej. Wyjaśniono również, że na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2023 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz.U. z 2023 r. poz. 2459), § 11b ust. 1 otrzymał nowe brzmienie. Zgodnie z aktualnie obowiązującym brzmieniem § 11b ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia płacowego funkcjonariusze pełniący służbę na stanowiskach w placówkach Straży Granicznej obejmujących zasięgiem działania lotnicze i morskie przejścia graniczne – w komórkach wewnętrznych właściwych do kontroli ruchu granicznego, służby dyżurnej operacyjnej, postępowań granicznych, spraw migracji oraz na stanowisku kierownika grupy w komórkach właściwych do służby granicznej oraz cudzoziemców – otrzymują dodatek graniczny w wysokości 450 złotych miesięcznie. Przywołane powyżej brzmienie przepisu weszło w życie 14 listopada 2023 r. Wprawdzie w § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2023 r., zawarto przepis przejściowy wskazujący na stosowanie w określonych w nim przypadkach znowelizowanego brzmienia § 11b ust. 1, ze skutkiem od 1 marca 2023 r., niemniej jednak dyspozycja powołanego przepisu nie znajduje zastosowania do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Ponadto zgodnie z § 11b ust. 2 znowelizowanego rozporządzenia płacowego, funkcjonariusze pełniący służbę na stanowiskach, na których nie przysługuje dodatek graniczny, którzy ze względu na bieżące potrzeby służby czasowo wykonują w placówkach Straży Granicznej albo dywizjonach Straży Granicznej wymienionych w ust. 1 zadania właściwe dla komórek lub stanowisk, o których mowa w ust. 1, otrzymują dodatek graniczny w wysokości proporcjonalnej do liczby dni wykonywania tych zadań. Skarżąca nie pełni służby na stanowisku służbowym, na którym przysługuje prawo do dodatku granicznego, co jest konsekwencją faktu, że stanowiska służbowe w zespole kontroli specjalistycznych nie zostały przez prawodawcę wykazane w katalogu § 11b ust. 1 danego rozporządzenia. Tym samym realizacja zadań na stanowiskach służbowych w strukturze Zespołu Kontroli Specjalistycznych Placówki Straży Granicznej w [...] lub zadań należących do właściwości ww. zespołu, nie wypełnia przesłanek uzasadniających przyznanie dodatku granicznego, również w wysokości proporcjonalnej. Jak wskazano, w wyniku dokonanej subsumpcji zaistniałego stanu faktycznego i obowiązującego stanu prawnego, skarżąca w świetle znowelizowanych przepisów płacowych, nie spełnia wymogu do ustalenia prawa do dodatku granicznego. Jej stanowisko służbowe – starszy kontroler – [...] Zespołu Kontroli Specjalistycznych [...] Straży Granicznej w [...], nie jest umiejscowione w jakiejkolwiek z komórek wewnętrznych, o których mowa w § 11b ust. 1 pkt 1 rozporządzenia płacowego w obowiązującym brzmieniu. Zarówno Grupa [...], jak i funkcjonujący w jej ramach Zespół Kontroli Specjalistycznych, w którym skarżąca pełni służbę są komórkami wewnętrznymi Placówki Straży Granicznej w [...]. Niemniej jednak nie są to komórki enumeratywnie wymienione w § 11b ust. 1 rozporządzenia płacowego - zarówno według brzmienia powołanego przepisu, obowiązującego w okresie pomiędzy 1 marca 2023 r. a 13 listopada 2023 r., jak również obowiązującego od 14 listopada 2023 r. Ustawodawca uzależnił bowiem prawo do dodatku granicznego, o którym mowa w § 11b ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, nie tylko od faktu pełnienia służby w komórce wewnętrznej placówki Straży Granicznej, ale przede wszystkim uprawnienie do wskazanego dodatku przyznał jedynie funkcjonariuszom pełniącym służbę w określonych komórkach tych placówek. W świetle powyższego powołana przez skarżącą argumentacja pozostaje nieuzasadniona. Skarżąca, reprezentowana przez adwokata, wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję KGSG z [...] stycznia 2024 r. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, w postaci § 11b ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej w zw. z art. 108 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej, poprzez nieprawidłowe zdekodowanie normy wynikającej z przedmiotowych zapisów w odniesieniu do warunków przyznania tzw. dodatku granicznego, a tym samym poprzez bezpodstawne uznanie, że skarżąca nie spełnia wymogów kwalifikujących ją do uzyskania rzeczonego dodatku, co doprowadziło do błędnego utrzymania w mocy rozkazu personalnego Komendanta z [...] października 2023 r. Podniosła ponadto zarzut naruszenie przepisów postępowania, które jej zdaniem mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 40 § 1 K.p.a., poprzez niedoręczenie skarżącej przed wydaniem zaskarżonej decyzji zawiadomienia o zebranym materiale dowodowym, a także informacji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; - art. 80 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, z jakich dokładnie powodów, na podstawie jakich okoliczności faktycznych i prawnych organ II instancji uznał, iż skarżąca, pełniąc służbę jako [...] – starszy kontroler w ramach komórki wewnętrznej Placówki Straży Granicznej w [...], nie spełnia jednocześnie ustawowych warunków do przyznania tzw. dodatku granicznego określonego w § 11b ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2424 ze zm.). Powołując się na przedstawione powyżej zarzuty, wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji KGSG z [...] stycznia 2024 r. w całości oraz decyzji ją poprzedzającej, zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi rozwinięto argumentację towarzyszącą postawionym w niej zarzutom. W odpowiedzi na skargę KGSG wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił § 11b ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej. Przepis ten przed zmianą dokonaną rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2023 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. z 2023 r., poz. 2459), a więc w brzmieniu obowiązującym w dniu wydawania zaskarżonej decyzji, stanowił, że funkcjonariusze wykonujący zadania w bezpośredniej ochronie granicy państwowej lub kontroli ruchu granicznego na granicy państwowej z Federacją Rosyjską, Republiką Białorusi, Ukrainą oraz w lotniczych lub morskich przejściach granicznych, pełniący służbę na stanowiskach w placówkach Straży Granicznej w komórkach wewnętrznych właściwych do: 1) kontroli ruchu granicznego, 2) służby granicznej, 3) służby dyżurnej operacyjnej, 4) wsparcia specjalistycznego, 5) postępowań granicznych - otrzymują dodatek graniczny w wysokości 450 zł miesięcznie. Nie jest sporne w tej sprawie, że skarżąca pełni służbę w Zespole Kontroli Specjalistycznych [...] w Placówce Straży Granicznej kat. [...]. Skarżąca kwestionuje natomiast ustalenia organu co do tego, że komórka, w której zajmuje stanowisko służbowe, nie jest właściwa do kontroli ruchu granicznego. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości podziela dokonane przez organ ustalenia w tym zakresie. W § 11b ust. 1 rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r. prawodawca wyraźnie ustanowił, że dodatek graniczny nie przysługuje wszystkim funkcjonariuszom Straży Granicznej pełniącym służbę w lotniczych przejściach granicznych, lecz jest on przyznawany jedynie tym funkcjonariuszom, którzy pełnią służbę w ściśle określonych w tym przepisie komórkach wewnętrznych. Omawiany przepis określa zamknięty katalog tych komórek poprzez odwołanie się do ich właściwości. Organ, rozpatrując sprawę przyznania dodatku granicznego, jest zatem zobowiązany do ustalenia, czy komórka wewnętrzna, w której funkcjonariusz pełni służbę, jest właściwa do wykonywania zadań określonych w § 11b ust. 1 rozporządzenia. Co ważne, w związku z powyższym bez istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje zakres zadań wykonywanych przez konkretnego funkcjonariusza, bowiem omawiany przepis uzależnia przyznanie dodatku od pełnienia służby w komórce właściwej do wykonywania określonych w § 11b ust. 1 zadań, nie zaś od zakresu obowiązków danego funkcjonariusza. Jak trafnie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 kwietnia 2023 r. sygn. akt II SA/Wa 1930/23 (dostępnym w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych), przyjęcie wykładni celowościowej tego przepisu, tj. wykładni odwołującej się do wykonywanych przez funkcjonariusza zadań, prowadziłaby do wniosku, że część tego przepisu określająca komórki wewnętrzne placówek Straży Granicznej, w których pełnienie służby uprawnia do dodatku granicznego, jest zbędna. Byłby to zabieg niedopuszczalny. W ocenie Sądu, organ prawidłowo ustalił, że zarówno Grupa [...], jak i wchodzący w jej skład Zespół Kontroli Specjalistycznych nie jest komórką wewnętrzną wymieniona w § 11b ust. 1 rozporządzenia. Użyty w tym przepisie zwrot: "komórki wewnętrzne właściwe" oznacza bowiem, że dotyczy on wyłącznie tych komórek wewnętrznych, których podstawowy (zasadniczy) cel działania został w nim wymieniony. Sam fakt, że funkcjonariusze danej komórki mogą wykonywać również inne zadania, np. związane z kontrolą ruchu granicznego nie oznacza, że komórka, której podstawowym zadaniem jest zapewnienie bezpieczeństwa ruchu lotniczego, m.in. poprzez uniemożliwienie wprowadzenia na pokład statków lotniczych substancji niebezpiecznych, jest komórką właściwą do kontroli ruchu granicznego. W tym miejscu należy wskazać na nowelizacje art.11b ust.1 rozporządzenia, która nastąpiła na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2023 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz.U. z 2023 r. poz. 2459), które znowelizowało również § 11b rozporządzenia. Rozporządzenie nowelizujące z dnia 9 listopada 2023 r. zwierało przepis przejściowy zgodnie z § 2 przepisy rozporządzenia zmienianego w § 1 w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem mają zastosowanie do przyznania dodatku granicznego od dnia 1 marca 2023 r. funkcjonariuszom pełniącym służbę na stanowiskach w placówkach Straży Granicznej, wymienionych w § 11b ust. 1 pkt 1 rozporządzenia zmienianego w § 1 w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem, którzy na podstawie dotychczasowych przepisów nie otrzymywali tego dodatku. Zgodnie natomiast z ust.2. funkcjonariusze wskazani w ust. 1, którzy od dnia 1 marca 2023 r. do dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia nabyli prawo do dodatku granicznego w wysokości proporcjonalnej do liczby dni wykonywania zadań, otrzymują wyrównanie dodatku granicznego do pełnej wysokości tego dodatku. Tak wiec obowiązkiem organu było rozważenie sytuacji skarżącej w kontekście nowego brzmienia § 11b ust.2 Z § 11b ust. 2 rozporządzenia wynika, że funkcjonariusze pełniący służbę na stanowiskach, na których nie przysługuje dodatek graniczny, którzy ze względu na bieżące potrzeby służby czasowo wykonują w placówkach Straży Granicznej albo dywizjonach Straży Granicznej wymienionych w ust. 1 zadania właściwe dla komórek lub stanowisk, o których mowa w ust. 1, otrzymują dodatek graniczny w wysokości proporcjonalnej do liczby dni wykonywania tych zadań. Jak wynika z akt sprawy skarżąca nie pełni służby na stanowisku służbowym, na którym przysługuje prawo do dodatku granicznego, co jest konsekwencją faktu, że stanowiska służbowe w Zespole Kontroli Specjalistycznych nie zostały przez prawodawcę wykazane w katalogu § 11b ust. 1 danego rozporządzenia. Reasumując realizacja zadań przez skarżąca nie następowała na stanowisku w określonej strukturze organizacyjnej SG: 1.placówkach Straży Granicznej, ochraniających odcinek granicy państwowej z Federacją Rosyjską, Republiką Białorusi lub Ukrainą, 2.określonych co do właściwości komórkach wewnętrznych placówek SG, obejmujących zasięgiem działania lotnicze przejścia graniczne, morskie przejścia lotnicze i lotnicze oraz morskie przejścia graniczne, 3.dywizjonach SG – komórce wewnętrznej właściwej do służby dyżurnej oraz na stanowisku szefa służb. Pojęcia "placówka", "dywizjon" mają na gruncie ustawy o Służbie Granicznej charakter normatywny (np. art. 5 i 6 ustawy o Straży Granicznej). Ich cechy zostały określone w przepisach prawnych. Oznaczają jednostki organizacyjne różniące się od siebie pod wieloma względami: m.in. organizacją, zakresem zadań i kompetencji i zakresem terytorialnego działania. Można dodać, że te okoliczności wpływają również na zróżnicowanie statusu prawnego funkcjonariuszy pełniących służbę w tych jednostkach. Przepisy rozporządzenia MSWiA z dnia 8 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia zasadniczego oraz dodatków do uposażenia funkcjonariuszy SG zarówno w brzmieniu obowiązującym od 1 marca 2003, jak i od 1 października 2023 r. wyjątkowo odstępują od tej zasady wiążącej prawo do dodatku granicznego i formalną pozycją funkcjonariusza (stanowiskiem w placówce, bądź komórce wewnętrznej placówki albo stanowiskiem w określonej komórce wewnętrznej dywizjonu SG). Przepisy § 11b ust. 2 rozporządzenia płacowego, w wersji obowiązującej od 1 marca 2023 r. jak i późniejszej, przyznają prawo do dodatku granicznego funkcjonariuszom, którzy pełnią służbę na stanowiskach, na których nie przysługuje dodatek graniczny, ale ze względu na bieżące potrzeby służby czasowo wykonują zadania właściwe dla komórek lub stanowisk, z którymi wiąże się prawo do dodatku granicznego. Prawo do tego dodatku ma charakter czasowy i jest uwarunkowane bieżącymi potrzebami służby, co wymaga oceny zaistnienia tych potrzeb, niewątpliwie należącej do władzy przełożonej, a nie pozostawionej samemu funkcjonariuszowi. Skoro więc skarżąca pełni służbę na stanowisku starszego kontrolera [...] Zespołu Kontroli Specjalistycznych Grupy [...], a zarówno Zespół Kontroli Specjalistycznych jak i wchodząca w jej skład Grupy [...], nie są komórkami wewnętrznymi Placówki Straży Granicznej w [...], spełniającymi wymogi, o których mowa w§ 11b ust. 1 i 2 rozporządzenia. W konsekwencji Sąd uznał, że organy obydwu instancji prawidłowo zebrały materiał dowodowy niezbędny do poczynienia istotnych z punktu widzenia rozpatrzenia tej sprawy ustaleń faktycznych i zasadnie oceniły, że wobec tego, iż skarżący nie pełni służby w komórkach wewnętrznych wymienionych w § 11b ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 8 lutego 2008 r., nie przysługuje skarżącej przewidziane w tym przepisie uprawnienie do dodatku granicznego. Powyższe ustalenia znalazły odzwierciedlenie w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu decyzji, które spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji