II SA/Wa 587/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.), Ewa Pisula-Dąbrowska, Protokolant referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie uznania za osobę bezrobotną oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku oddala skargę Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej: "k.p.a.", art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach runku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] o uznaniu M.O. za osobę bezrobotną z dniem [...] marca 2013 r. oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku. W uzasadnieniu powyższej decyzji Wojewoda [...] przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje: W dniu [...] marca 2013 r. M.O. została zarejestrowana w Urzędzie Pracy [...] jako osoba bezrobotna. Prezydent [...] decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2013 r., działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 104 k.p.a., orzekł o uznaniu wyżej wymienionej z dniem [...] marca 2013 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku. W dniu rejestracji M.O. złożyła w Urzędzie Pracy oświadczenie, że do dnia [...] marca 2013 r. nie otrzymała świadectwa pracy i dokumentów potwierdzających rozwiązanie umowy o pracę z firmy [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. oraz, że w dniu [...] stycznia 2013 r. skierowała sprawę do Sądu Pracy w W. Do powyższego oświadczenia załączyła kopię pisma z dnia [...] listopada 2012 r. Państwowej Inspekcji Pracy Okręgowy Inspektorat Pracy w G. oraz kopię umowy o pracę na czas nieokreślony zawartej w dniu [...] stycznia 2012 r. z [...] Sp. z o.o. W dniu [...] czerwca 2013 r. wyżej wymieniona wniosła do Urzędu Pracy [...] pismo zatytułowane "odwołanie", w którym zwróciła się o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją w związku z otrzymaniem zaświadczenia z Sądu Rejonowego [...][...]Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych o toczącym się postępowaniu przeciwko [...]Sp. z o.o. Prezydent [...] pismem z dnia [...] lipca 2013 r. wezwał wnioskodawczynię do sprecyzowania żądania poprzez wskazanie, czy pismo z dnia [...] czerwca 2013 r. należy traktować jako odwołanie od decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2013 r., czy też jako nowe podanie do Prezydenta[...]. W odpowiedzi na powyższe, wnioskodawczyni w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. poinformowała, że pismo z dnia [...] czerwca 2013 r. jest podaniem skierowanym do Urzędu Pracy i jednocześnie wniosła o wznowienie postępowania w sprawie przyznania prawa do zasiłku w związku ze złożeniem do organu zaświadczenia Sądu Rejonowego[...][...]Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] czerwca 2013 r. o toczącym się przed tym Sądem postępowaniu z powództwa M.O. (sygn. akt[...]) przeciwko [...] Sp. z o.o. w G. o wydanie świadectwa pracy, wynagrodzenie, ekwiwalent za urlop wypoczynkowy, wydanie dokumentów (PIT, ZUS RMUA). Prezydent [...] postanowieniem znak: [...] z dnia [...] lipca 2013 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 149 § 1 k.p.a., wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją ostateczną nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. Następnie, decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. Prezydent [...], powołując w podstawie prawnej art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] marca 2013 r. nr [...]. Na skutek odwołania M.O. od powyższej decyzji, Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] września 2013 r., działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż - jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego - organ I instancji postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], zaś już następnego dnia, tj. [...] lipca 2013 r., odmówił uchylenia ww. decyzji. Powyższe postanowienie wraz z decyzją zostało wysłane stronie w jednej przesyłce poleconej za zwrotnym potwierdzeniem odbioru i doręczone w dniu [...] sierpnia 2013 r. Powyższe oznacza, że organ I instancji, po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, nie przeprowadził stosownego postępowania wyjaśniającego co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.), a także uniemożliwił stronie czynny udział w postępowaniu oraz wypowiedzenie się co do zebranych materiałów i dowodów (art. 10 § 1 k.p.a.). Pismem z dnia [...] listopada 2013 r. Prezydent [...] poinformował M.O. o wznowieniu postępowania na wniosek oraz o prawie strony do zapoznania się z aktami sprawy i możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów (art. 10 § 1 k.p.a.). Pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. strona złożyła w urzędzie pracy oświadczenie, iż w okresie od [...] września 2012 r. do [...] lutego 2013 r. była zatrudniona na ¼ etatu w firmie [...] i otrzymywała wynagrodzenie zgodne z zatrudnieniem w wysokości ¼ minimalnego wynagrodzenia. Do oświadczenia załączyła świadectwo pracy z firmy [...] w J. wystawione w dniu [...] marca 2013 r. oraz potwierdzenie okresu ubezpieczenia z tytułu zatrudnienia w [...] Sp. z o.o. od dnia [...] stycznia 2012 r. Prezydent [...] decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., powołując w podstawie prawnej art. 145 § 1 pkt 5, art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] marca 2013 r. nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, iż jako okres uprawniający do zasiłku dla bezrobotnych zaliczono stronie okres zatrudnienia w [...] Sp. z o.o. w G. od dnia [...] stycznia 2012 r. do dnia [...] sierpnia 2012 r. (z wyłączeniem okresu od dnia [...] lipca 2012 r. do dnia [...] sierpnia 2012 r., ponieważ podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne w tych miesiącach wynosi 0,00 zł). Nie zaliczono natomiast jako okresu uprawniającego do zasiłku, okresu zatrudnienia w [...] od dnia [...] września 2012 r. do dnia [...] lutego 2013 r., ponieważ strona nie osiągała wówczas wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. W okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania strona udokumentowała 293 dni okresów uprawniających do zasiłku. Tym samym spełnia warunki do uznania jej za osobę bezrobotną, nie spełnia natomiast wymogów do przyznania prawa do zasiłku. Od powyższej decyzji M.O. wniosła odwołanie do Wojewody [...] podnosząc, iż w dalszym ciągu formalnie jest zatrudniona na pełen etat w [...] Sp. z o.o. w G., bowiem do chwili obecnej nie otrzymała wypowiedzenia stosunku pracy ani świadectwa pracy. Postępowanie w Sądzie Pracy o wydanie świadectwa pracy nie zostało jeszcze zakończone. Zaznaczyła, że nie mogła zatrudnić się w firmie [...] na pełen etat, ponieważ byłoby to niezgodne z prawem. Wojewoda [...] nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania. Wskazał, iż na podstawie art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy (...). W okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Organ zaznaczył, że przepisy powyższe mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Następnie wskazał, iż z okoliczności sprawy wynika, że M.O. na przestrzeni 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna (licząc od dnia [...] marca 2013 r. wstecz do dnia [...] września 2011 r.) nie legitymuje się wymaganym okresem 365 dni, o którym mowa w art. 71 ust. 1 ww. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W związku z powyższym nie spełnia warunków, określonych przepisami ww. ustawy. Nadto stwierdził, iż nie istnieją również przesłanki do zaliczenia stronie - do okresu uprawniającego do zasiłku - okresu zatrudnienia w firmie [...], ponieważ w okresie od [...] września 2012 r. do [...] lutego 2013 r. nie osiągała ona wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Argumenty wskazane przez stronę w odwołaniu nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, ponieważ strona nie spełnia warunków określonych w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Końcowo Wojewoda [...] wyjaśnił, że zgodnie z art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, jednak w okresie posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa na okres, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ww. ustawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M.O. zakwestionowała stanowisko Wojewody [...] zawarte w decyzji z dnia [...] stycznia 2014 r. Wniosła o przyznanie jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Podniosła, iż z uwagi na fakt, że jest zatrudniona w [...] Sp. z.o.o., mogła podjąć dodatkowe zatrudnienie w firmie [...] jedynie na ¼ etatu i w związku z tym nie nabyła prawa do zasiłku. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie zaznaczyć należy, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. została wydana w jednym z trybów nadzwyczajnych postępowania określonych w Kodeksie postepowania administracyjnego, tj. w trybie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. o uznaniu M.O. za osobę bezrobotną z dniem [...] marca 2013 r. oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku. Wznowienie postępowania jako instytucja procesowa stwarza prawną możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej już zakończonej decyzją ostateczną. Wznowienie postępowania, w następstwie którego dochodzi do rozstrzygnięcia sprawy już raz rozpatrzonej co do istoty, stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnych. Przewidziana przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego procedura wznowienia postępowania przewiduje dwa etapy. Zgodnie z art. 149 § 1 i 3 k.p.a. wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną, jak i odmowa wznowienia postępowania, następuje w drodze postanowienia. Oba rodzaje wskazanych wyżej rozstrzygnięć właściwe są dla etapu pierwszego, w którym organ właściwy, tj. zgodnie z art. 150 § 1 k.p.a. z zastrzeżeniem § 2 i 3 - organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji, bada czy istnieją przedmiotowe i podmiotowe przesłanki do wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia. Złożenie przez stronę żądania wznowienia postępowania, rodzi po stronie organu obowiązek wydania postanowienia o wznowieniu postępowania w sytuacji, gdy nie zachodzą przesłanki negatywne uzasadniające wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Do ww. przesłanek należą: wniesienie podania przez podmiot nie będący stroną, brak zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania (art. 148 § 1 i 2 k.p.a.) oraz wskazanie podstawy nieodpowiadającej co najmniej jednej z podstaw wznowienia wyczerpująco wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1-8 oraz art. 145a k.p.a. Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania stanowi dopiero podstawę do przeprowadzania przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Przedmiotem takiego postępowania jest po pierwsze, ustalenie czy postępowanie w którym zapadła decyzja ostateczna, było rzeczywiście dotknięte jedną z wad wyliczonych w przepisach art. 145 § 1 lub 145a k.p.a., a po drugie - przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Katalog przyczyn wznowienia postępowania, wymieniony w art. 145 § 1 lub 145a k.p.a., ma charakter zamknięty co oznacza, że wznowienie postępowania nie jest dozwolone z jakichkolwiek innych przyczyn. Zasadne jest zatem twierdzenie, że wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter zawężający. Przesłanki wznowienia postępowania można sprowadzić do dwóch zasadniczych, tj. braku obiektywności organu i braku dostatecznych informacji w sprawie. Wystąpienie tych przesłanek zobowiązuje organ do wznowienia postępowania bez względu na to, czy miały one wpływ na treść decyzji. Stopień, zakres, jak i skutki ewentualnego wpływu na treść danej decyzji podlegają bowiem ocenie organu dopiero po wznowieniu postępowania. Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r., wydanym na podstawie art. 149 § 1 k.p.a., Prezydent [...] wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. o uznaniu M.O. za osobę bezrobotną z dniem [...] marca 2013 r. oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku. Jako przesłankę wznowienia postępowania wskazał art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję. Wydanie przez Prezydenta [...] postanowienia opartego na przepisie art. 149 § 1 k.p.a., rozpoczęło drugi etap postępowania wznowieniowego. Stosownie bowiem do przepisu art. 151 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a., a więc co do przyczyn wznowienia oraz rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, organ wydaje merytoryczne rozstrzygnięcie dwojakiego rodzaju: odmawia uchylenia decyzji ostatecznej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.) albo uchyla decyzję ostateczną gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.). W sprawie niniejszej Prezydent [...] wydał decyzję z dnia [...] grudnia 2013 r. o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...] marca 2013 r., która następnie została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Organ uznał, iż wskazane przez skarżącą nowe okoliczności faktyczne, tj. po pierwsze, fakt zgłoszenia skarżącej do ubezpieczeń społecznych i do ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu zatrudnienia w postawie umowy o pracę przez płatnika składek [...] Sp. z o.o. w G. w okresie od dnia [...] stycznia 2012 r. do dnia [...] sierpnia 2012 r. (po raz ostatni skarżąca została wykazana w raporcie imiennym za miesiąc sierpień 2012 r.), po drugie fakt zatrudnienia skarżącej na ¼ etatu w firmie [...] od dnia [...] września 2012 r. do dnia [...] lutego 2013 r. oraz pobierania wynagrodzenia w tymże okresie w wysokości ¼ minimalnego wynagrodzenia za pracę, po trzecie fakt wniesienia przez skarżącą powództwa do Sądu Rejonowego [...][...]Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych przeciwko [...] Sp. z o.o. o wynagrodzenie, wydanie świadectwa pracy oraz dokumentów PIT, ZUS RMUA, nie mogą stanowić podstawy uchylenia ww. decyzji ostatecznej. Powyższe okoliczności faktyczne istniały w dniu wydania ww. decyzji ostatecznej i nie były znane organowi, który wydał tę decyzję. Przy czym należy zauważyć, iż nie jest istotne, czy ujawnione nowe okoliczności nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotne w wyniku niedopatrzenia strony, zaniedbań organu (np. niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy), czy z innych powodów (por. wyrok NSA z dnia 5 listopada 1998 r., sygn. akt III SA 1226/97 (publ. LEX nr 35503). Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach runku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.), zgodnie z którym prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: (1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz (2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a - 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Z powyższego wynika, że ustawodawca jednoznacznie i w sposób zupełny określił przesłanki wymagane do ustalenia uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych. Jak zasadnie wskazał organ, mają one charakter bezwzględnie obowiązujący i nie uprawniają organów administracji do uznaniowego przyznawania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Prawo to mogą otrzymać wyłącznie osoby spełniające kryteria przyjęte w ustawie. Biorąc powyższe pod uwagę organ stwierdził, iż skarżąca na przestrzeni 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna (licząc od dnia [...] marca 2013 r. wstecz do dnia [...] września 2011 r.), nie legitymuje się wymaganym okresem 365 dni, o którym mowa w art. 71 ust. 1 ww. ustawy. Organ prawidłowo wyliczył okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania. Skarżąca zarejestrowała się jako osoba bezrobotna w dniu [...] marca 2013 r. ("Karta rejestracyjna bezrobotnego"), zatem organ słusznie wskazał na okres od dnia [...] marca 2013 r. do dnia [...] września 2011 r. Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w wyroku z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1553/10 (publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia określa sytuacje, w których bezrobotnemu przysługuje prawo do zasiłku. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Musi być interpretowany i stosowany w sposób ścisły, nie dając administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie przedmiotowego świadczenia. W ww. wyroku NSA przyjął taki sposób liczenia okresu 18 miesięcy, że przedział czasowy kończył się w dniu poprzedzającym dzień zarejestrowania się danej osoby jako osoby bezrobotnej. Podobne stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 27 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 152/12 (publ.: j.w.) rozróżniając czas przypadający na okres "obrachunkowy", czyli brany pod uwagę okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania od czasokresu wykraczającego poza ten okres. Organ zasadnie stwierdził, iż w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna skarżąca udokumentowała 293 dni tych okresów uwzględniając okres zatrudnienia w Spółce [...] (gdzie skarżąca pracowała - jak wyjaśniła na rozprawie - od 1995 r. do końca grudnia 2011 r.), okres zatrudnienia w [...] Sp. z o.o. od dnia [...] stycznia 2013 r. do dnia [...] sierpnia 2012 r. (z wyłączeniem okresu od dnia [...] lipca 2012 r. do dnia [...] sierpnia 2012 r., w którym podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne wyniosła 0,00 zł). Organ stwierdził jednocześnie brak podstaw do zaliczenia - jako okresu uprawniającego do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych - okresu zatrudnienia w firmie [...] od dnia [...] września 2012 r. do dnia [...] lutego 2013 r. W tym bowiem okresie skarżąca nie osiągała wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Jak sama oświadczyła, w ww. okresie pobierała wynagrodzenie w wysokości ¼ minimalnego wynagrodzenia. Zaznaczyć przy tym należy, że pojęcie "minimalnego wynagrodzenia" do którego odwołuje się art. 71 ust. 1 pkt 2a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach runku pracy zostało zdefiniowane w jej art. 2 ust. 1 pkt 12a i oznacza kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę pracowników przysługującą za pracę w pełnym miesięcznym wymiarze czasu pracy ogłaszaną na podstawie ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (Dz. U. Nr 200, poz. 1679 ze zm.). Sformułowanie "osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę" wskazuje, że chodzi tu o wynagrodzenie jakie pracownik faktycznie otrzymał, a nie to, jakie pracownik mógłby otrzymywać będąc zatrudnionym w innym wyższym wymiarze czasu pracy (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2009 r., sygn. akt I OSK 330/09 (publ.: j.w.). W świetle powyższych ustaleń brak było podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. w trybie wznowienia postępowania. Organ bowiem zasadnie przyjął, że skarżąca spełniła warunki do uznania jej za osobę bezrobotną, nie spełniła jednak przesłanek do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Mając na względzie treść skargi Sąd zauważa dodatkowo, iż z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca formalnie składała wnioski (czy inne pisma) do Urzędu Pracy [...] w sprawie przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych wcześniej aniżeli w dniu [...] marca 2013 r. Z tego względu twierdzenia skarżącej, iż uzyskała ona błędne informacje od pracowników tego urzędu podczas jej wcześniejszej wizyty nie mogą podlegać weryfikacji, a nadto pozbawione są doniosłości prawnej dla oceny rozstrzygnięcia podjętego w przedmiotowej sprawie. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji wyroku.