II SA/Wa 59/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie : Przewodniczący: Sędzia WSA - Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.S. o sprostowanie oczywistej omyłki w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 59/12, wydanego w sprawie ze skargi M.S. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: odmówić sprostowania wyroku W dniu 17 grudnia 2012 r. skarżący M.S. wniósł o sprostowanie oczywistej omyłki w uzasadnieniu ww. wyroku WSA w Warszawie. Omyłka ta, zdaniem skarżącego, polegała na zamieszczeniu w uzasadnieniu tego wyroku sformułowania "orzecznictwo ETS-u", podczas gdy Europejski Trybunał Sprawiedliwości nie wydał żadnego wyroku, do którego Sąd Administracyjny mógłby odwołać się wydając wyrok w tej właśnie sprawie. Skarżący wystąpił o wykreślenie opisanego sformułowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r. poz. 270), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Z kolei, jak stanowi § 2 tego przepisu, sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu. Z powyższego przepisu wynika, że wniosek o sprostowanie może dotyczyć ujawnionych w orzeczeniu niedokładności, błędów pisarskich lub rachunkowych lub innych oczywistych omyłek, czyli wadliwości polegających na nadaniu określonej części wyroku oczywiście nieprawidłowego brzmienia. Natomiast skarżący, we wniosku o sprostowanie, wywodzi w istocie wadliwość uzasadnienia wyroku w opisanej powyżej części wskazując na jego niezgodność z kierunkiem rozstrzygnięcia sprawy. Stwierdza bowiem, że Sąd rozstrzygając wyrokiem tę konkretną sprawę nie mógł oprzeć się na "orzecznictwie ETS-u". Taki zaś zarzut, wobec wydanego przez Sąd I instancji wyroku, skarżący mógłby jedynie postawić w skardze kasacyjnej wnoszonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W konsekwencji, złożony wniosek o sprostowanie jest niezasadny. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało postanowić, jak w sentencji.