II SA/Wa 590/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu [...] czerwca 2010 r. pełnomocnik skarżącego – radca prawny P. W. wystąpił z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji do chwili zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że skarżący jest utytułowanym zawodnikiem strzeleckim i w dotychczasowej karierze zdobył [...] medali na różnego rodzaju zawodach nie wyłączając zawodów na szczeblu ogólnokrajowym. Zaznaczył, że w obecnym sezonie skarżący rywalizuje o tytuł [...], a warunkiem koniecznym do zaklasyfikowania go w ramach tej rywalizacji jest udział w trzech kolejnych zawodach strzeleckich w dniu [...] czerwca 2010 r., w dniu [...] lipca 2010 r. oraz w dniu [...] sierpnia 2010 r. Zdaniem pełnomocnika, wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozstrzygnięciem sprawy przez Sąd w sposób nieodwołalny uniemożliwiłoby skarżącemu wzięcie udziału w zawodach, a w istocie oznaczałoby wycofanie się z czynnego uprawiania sportu. Nadto, pełnomocnik zauważył, że nawet w przypadku uwzględnienia skargi przez Sąd powrót skarżącego do uprawiania sportu na obecnym poziomie byłby, z uwagi na dłuższą przerwę w treningach, niemożliwy. Uznał zatem, że wykonanie decyzji wywoła co najmniej trudne, o ile w ogóle możliwe do odwrócenia skutki. Do wniosku pełnomocnik załączył harmonogram zawodów w strzelectwie [...] na rok 2010. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. Analiza powołanych przez skarżącego we wniosku okoliczności nie daje podstaw do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 powołanej ustawy, umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazuje, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje utratę przez niego możliwości ubiegania się o tytuł [...] r. Jednocześnie skarżący wskazuje, że wykonanie decyzji uniemożliwi mu odbudowanie dotychczas osiągniętej formy sportowej i powrót na poprzedni poziom sportowy. Jednakże, mając na względzie powyżej poczynione uwagi co do instytucji ochrony tymczasowej, z przedstawioną przez skarżącego argumentacją nie można się zgodzić. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącego, przytoczone okoliczności choć są dla skarżącego uciążliwe, to nie powodują dla niego skutków trudnych do odwrócenia w rozumieniu art. 61 § 2 ustawy. Po pierwsze, konkurs o tytuł [...], o który ubiega się skarżący, ma charakter powtarzalny, a niemożność udziału w zawodach w bieżącym roku nie oznacza, że skarżący nie będzie mógł ubiegać się o ten tytuł w kolejnym roku kalendarzowym. Oczywiście, zależnie od wyniku postępowania przed sądem administracyjnym. W przeciwnym razie, instytucja ochrony tymczasowej pełniłaby, a tak zdaje się ją rozumieć skarżący, funkcję czasowego (na okres postępowania sądowoadministracyjnego) przywrócenia prawa do posiadania broni palnej sportowej. Jak już zaznaczono, ustawodawca zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej powiązał z sytuacjami wyjątkowymi i instytucja ta nie może pełnić funkcji każdorazowego niwelowania dla strony niekorzystnych skutków zaskarżonej, ostatecznej decyzji administracyjnej. Po drugie, pozbawienie skarżącego – skutkiem wykonania zaskarżonej decyzji - prawa do posiadania broni palnej sportowej nie pozbawia go wcale możliwości używania broni w celach sportowym i szkoleniowym na strzelnicach działających na podstawie zezwolenia właściwego organu. Trafność takiego stanowiska znajduje bezpośrednie potwierdzenie w przepisie art. 11 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), a jedyna uciążliwość z którą łączy się ten sposób uprawiania strzelectwa to niemożność używania przez skarżącego broni dotychczas posiadanej. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.