II SA/Wa 593/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku G.O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego oraz rozkazu personalnego organu I instancji w sprawie ze skargi G.O. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego oraz rozkazu personalnego organu i instancji - G.O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia do dalszego pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, w której zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego oraz rozkazu personalnego organu I instancji. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że wykonanie zaskarżonych rozkazów personalnych doprowadzi do wyrządzenia mu znacznej szkody i spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Podkreślił, że ich wykonanie jest niemożliwe bez uszczerbku dla jego zdrowia, a także dobra służby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.); zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.). Wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył sądowi orzekającemu w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki orzeczenia zgodnego z roszczeniem wnioskującego, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jest bowiem stanem niepożądanym niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych, a prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to, że o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu sąd administracyjny może orzec tylko, gdy stwierdzi, że wykonanie go rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004, publ. Lex 281811). Dokonując pod tym względem oceny zasadności wniosku należy uznać, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Niewątpliwie każde rozstrzygnięcie pociąga za sobą określone skutki prawne, jednakże by możliwym było wydanie postanowienia o wstrzymaniu jego wykonania, wnioskodawca jest zobowiązany do wskazania niebezpieczeństwa wystąpienia szkody i wykazania, że szkoda, która powstanie na skutek wykonania aktu będzie znaczna. Oznacza to, że obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia leży po stronie skarżącego. Sąd ocenia jedynie, czy wskazana przez stronę szkoda ma rzeczywiście znaczny rozmiar. Z uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zatem jednoznacznie wynikać istnienie związku przyczynowego pomiędzy jego wykonaniem, a pojawieniem się jednej z okoliczności wymienionej w treści art. 61 § 3 tej ustawy. Podkreślić bowiem należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powołana została do tymczasowej ochrony skarżącego przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mógłby on wywołać zanim zostanie zbadany przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z rozstrzygnięcia, stąd poszczególne wnioski muszą być każdorazowo zbadane przez sąd pod względem wystąpienia uzasadnionych przesłanek umożliwiających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W przedmiotowej sprawie G.O., żądając wstrzymania wykonania zaskarżonych rozkazów personalnych, nie podał na czym miałaby polegać ewentualna znaczna szkoda, ani też, jakie trudne do odwrócenia skutki mogłoby spowodować ich wykonanie. Uzasadniając przedmiotowe żądanie podniósł wprawdzie, że wykonanie rozkazów personalnych spowoduje trudne do odwrócenia skutki i znaczną szkodę w postaci uszczerbku na zdrowiu wpływając na dobro służby, jednakże w żaden sposób nie wykazał, na czym te skutki miałyby polegać oraz w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znacząca. Również uzasadnienie skargi, w którym G.O., kwestionując legalność zaskarżonych rozstrzygnięć, uzasadnia postawione zarzuty, nie pozwala na przyjęcie, że uprawdopodobniono okoliczności warunkujące wstrzymanie ich wykonania. Rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd nie stwierdził, aby okoliczności sprawy dawały podstawę do ustalenia, że uzasadnione jest wstrzymanie wykonania zaskarżonych rozkazów personalnych. Wobec powyższego mając na uwadze rygorystyczne kryteria, jakie ustawodawca wyznaczył sądowi orzekającemu w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu oraz wszystkie okoliczności, które mogłyby zadecydować o jego wstrzymaniu, należy stwierdzić, że wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.