II SA/Wa 595/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Danuta Kania, Eugeniusz Wasilewski (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi E. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich - oddala skargę - Decyzją z dnia [...] lutego 2014r., Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 156 § 1 i art. 157 § 1 i art. 158 § 1 oraz art. 268 a Kodeksu postępowania administracyjnego, po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku E. W., wniesionego w związku z decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] października 2008 r., nr [...] cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona zarzuciła Komendantowi Głównemu Policji, iż nie odniósł się do jej sprawy należycie, gdy tymczasem decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] została wydana bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa. Uzasadniając swoje stanowisko, strona powołała się na argumenty podniesione wcześniej w pismach z dnia 9 kwietnia 2013 r. oraz 4 grudnia 2012 r. po raz kolejny podkreślając, iż w prowadzonym postępowaniu organ nie dowiódł, aby należała do kręgu osób wykazujących istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego, a tym samym, aby istniała podstawa do cofnięcia jej pozwolenia na broń. Ponadto zarzuciła organowi I instancji naruszenie art. 7 i 8 kpa, poprzez niewyjaśnienie, z jakich źródeł pochodziła informacja o widywaniu jej w stanie po użyciu alkoholu, zażądała też ich ujawnienia. Ponownie wniosła o uwzględnienie dowodu na nierzetelne i niekorzystne dla niej przeprowadzenie badań psychologicznych, jakim w jej ocenie jest orzeczenie Sądu Koleżeńskiego Polskiego Towarzystwa [...]. Ponadto strona powołała się na szereg pozytywnych dla niej opinii, prawidłowe przechowywanie broni oraz niekaralność, a także fakt przynależności do Polskiego Związku Łowieckiego. Rozpoznając sprawę ponownie Komendant Główny Policji stwierdził, iż przedstawione przez stronę argumenty nie tworzą podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ wyjaśnił, że decyzja Komendanta Głównego Policji zapadła w postępowaniu przeprowadzonym w trybie nadzwyczajnym, w toku którego organ ten badał czy zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] cofającej stronie pozwolenie na broń palną myśliwską. W jego toku ustalano zatem, czy stanowiące przedmiot postępowania rozstrzygnięcie tego organu nie było obarczone w dacie jego wydania którąkolwiek z wad kwalifikowanych, o których mowa w art. 156 § 1 kpa i czy nie zachodzą okoliczności wskazane w § 2 tego przepisu. Ustalony tym przepisem tryb nadzwyczajny wzruszenia decyzji nie dopuszcza natomiast badania jej celowości i słuszności, ani tym bardziej uzupełniania materiału dowodowego poprzez dołączania do niego nowych dokumentów, ma natomiast na celu jedynie sprawdzenie czy dana decyzja nie jest obarczona wadą o charakterze materialnoprawnym, wynikającą bądź z naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź też z naruszenia przepisów kpa, powodującą jej nieważność. W zaskarżonej decyzji Komendant Główny Policji nie stwierdził wymienionych w art. 156 § 1 kpa przesłanek do nieważności decyzji, czemu dał wyraz w jej uzasadnieniu. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ stanowisko to podtrzymuje. Stwierdził bowiem, iż Komendant Wojewódzki Policji [...] był organem właściwym miejscowo i rzeczowo do wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia stronie pozwolenia na broń (art. 156 § 1 pkt 1 kpa), w prawie materialnym istnieje podstawa prawna, którą wskazano w komparycji decyzji cofającej prawo do broni (art. 156 § 1 pkt 2 kpa, pierwsza część zdania). Stanowiący podstawę prawną decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji [...], przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. Z art. 15 ust. 1 pkt 3 znajduje się bowiem w ustawie o broni i amunicji, co oznacza, że zarzut wydania decyzji bez podstawy prawnej należy uznać za chybiony. Organ prowadzący sprawę prawidłowo przypisał również do tej normy prawnej ustalony stan faktyczny. W obrocie prawnym znajdowało się bowiem i znajduje negatywne orzeczenie psychologiczne wydane w II instancji (a więc ostateczne), z którego wynika, iż strona wykazuje istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego i nie może dysponować bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji. Podnoszona przez stronę kwestia nierzetelności przeprowadzonych w stosunku do niej badań oraz powołanie się przez nią na orzeczenie Sądu Koleżeńskiego Polskiego Towarzystwa [...], zawierające krytyczne uwagi do sposobu ich przeprowadzenia, nie może przy tym wpłynąć na sposób rozpatrzenia sprawy, bowiem sąd ten nie jest wskazany przez prawodawcę jako podmiot właściwy do weryfikowania orzeczeń psychologicznych. Jest nim wyłącznie właściwy miejscowo wojewoda, co wynika z przepisu § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898, ze zm.). Ten zaś podmiot w sprawie stanowiska nie zajmował, ponieważ strona się do niego nie zwracała. Odnosząc się do pozostałych przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 kpa organ wskazał, iż w obrocie prawnym nie ma innej decyzji ostatecznej rozstrzygającej sprawę (art. 156 § 1 pkt 3 kpa), skierowano ją do strony postępowania (art. 156 § 1 pkt 4 kpa), nie była niewykonalna w dniu jej wydania (art. 156 § 1 pkt 5 kpa), jej wykonanie nie wywołało czynu zagrożonego karą (art. 156 § pkt 6 kpa), nie zawiera też wady prawnej , o której mowa w art. 156 § 1 pkt 7 kpa. Argumentacja zawarta we wniosku strony dotycząca m. in. posiadania przez nią pozytywnych opinii, jej niekaralności i przynależności do PZŁ nie odnosi się do kwestii merytorycznego rozstrzygnięcia Komendanta Wojewódzkiego Policji [...]. Tymczasem w trybie nadzoru, wynikającym z art. 156 kpa, który ma zastosowanie w niniejszym postępowaniu, nie dokonuje się oceny zasadności (słuszności i celowości) decyzji stanowiącej przedmiot postępowania. Powyższa decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi E. W. do Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Warszawie. Skarżący powtórzył w skardze zarzuty podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie skargi zarzucając organowi, iż nie odniósł się do wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] należycie. Stwierdził, iż decyzja tego organu została wydana bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3 i art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący podkreślił, iż w prowadzonym postępowaniu Komendant wojewódzki Policji nie dowiódł, aby należał on do kręgu osób wykazujących istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego, a tym samym aby istniała podstawa do cofnięcia pozwolenia na broń. Ponadto skarżący zarzucił Komendantowi Wojewódzkiemu Policji [...] naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 i 8 kpa, poprzez niewyjaśnienie z jakich źródeł pochodziła informacja o widywaniu go w stanie po spożyciu alkoholu. Skarżący podkreślił, iż organy Policji winny wziąć pod uwagę dowód świadczący o nierzetelnym dla niego sposobie przeprowadzania badań psychologicznych, jakim jest orzeczenie Sądu Koleżeńskiego Polskiego Towarzystwa [...]. Ponadto powołał się na szereg pozytywnych opinii, prawidłowe przechowywanie broni oraz niekaralność, a także przynależność do Polskiego Związku Łowieckiego. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd bada, czy organ administracji w toku postępowania nie naruszył prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z kwalifikowanych wad, wymienionych w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267). Stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa wymaga wykazania, że decyzja ostateczna wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji, czego skutkiem jest naruszenie norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi zatem w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Podkreślenia wymaga również, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem w nowej sprawie, w której zadaniem organu jest wyłącznie wyjaśnienie kwestii, czy w sprawie wystąpiły określone enumeratywnie w przepisie art. 156 § 1 kpa przesłanki nieważności. Nie jest on natomiast władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy. We wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] października Nr [...] skarżący powołując się na podstawę wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa podniósł, iż wskazana decyzja została wydana bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem prawa. Organ nadzoru nie podzielił zasadności podniesionego zarzutu i wskazał, że kwestionowana decyzja znajduje podstawę prawną w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1989 r. o broni i amunicji i jest następstwem wydania niekorzystnego dla strony orzeczenia psychologicznego, z którego wynika, iż wykazuje ona istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego i nie może dysponować bronią w myśl art. 15 ustawy. Trafnie też wskazał, iż nie ma przy tym znaczenia podnoszona przez skarżącego okoliczność dotycząca warunków w jakich badania psychologiczne zostały przeprowadzone. Organ wskazał, iż kontrolę wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i psychologicznych przeprowadza w myśl § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badan lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń – Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.) właściwy miejscowo wojewoda, jednakże w tym trybie kwestionowane orzeczenie psychologiczne nie było oceniane. Wobec powyższego organy Policji nie miały podstaw, by nie uwzględnić wydanego przez psychologa ostatecznego orzeczenia wskazującego, że strona nie może dysponować bronią. Poza wskazaną podstawą, organy orzekające w sprawie dokonały analizy wszystkich przesłanek wymienionych w przepisie art. 156 § 1 kpa i nie stwierdziły, aby którakolwiek z nich wystąpiła w sprawie. Zasadnie wskazały, iż wyniki tej analizy nie dały podstaw do stwierdzenia nieważności kwestionowanej przez skarżącego decyzji. Została ona wydana przez właściwy organ, opiera się na istniejącej podstawie prawnej i nie zawiera wad powodujących jej nieważność z mocy prawa. W tym stanie sprawy zarzuty skargi należało uznać za bezpodstawne, przyznając w tym względzie za trafną argumentację organu zawartą w zaskarżonej decyzji. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na postawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.