II SA/Wa 598/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędzia WSA Bronisław Szydło (spr.), Asesor WSA Janusz Walawski, Protokolant Małgorzata Płodzicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 listopada 2006 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie nakazu opuszczenia lokalu mieszkalnego oddala skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia [...] września 2005 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w G. z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 13 ust. 6, art. 42 ust. 1, art. 41 ust. 2 pkt 2 i art. 87 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398), nakazującą J. B., wraz ze wszystkimi wspólnie zamieszkałymi osobami, opuszczenie, opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym do dyspozycji Oddziału Regionalnego WAM w G. lokalu mieszkalnego [...] w W. W uzasadnieniu podał, że lokal ten został przyznany decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 1979 r. [...] J. B. wraz z członkami jego rodziny, tj. dla żony K., syna M. oraz teściowej H. R. Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 1984 r. ówczesny Szef Wojskowego Rejonowego Zarządu Kwaterunkowo-Budowlanego w G. przyznał i przekazał J. B. pomoc finansową w wysokości [...],- zł na budowę domu jednorodzinnego na działce nr [...] w B. przy ul. [...]. Zgodnie z treścią art. 87 ust. 1 powołanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, pomoc finansowa przyznana na budownictwo mieszkaniowe na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów jest ekwiwalentem pieniężnym w zamian za rezygnację z kwatery. J. B., który z tego rodzaju pomocy skorzystał, jest więc zobowiązany, na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, bezwarunkowo przekazać do dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej dotychczas zajmowaną kwaterę w W., ul. [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik J. B. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 7, art. 77 kpa i art. 107 § 3 na skutek niezebrania i nierozważenia całego materiału dowodowego w sprawie oraz brakiem ustaleń dokładnego stanu faktycznego sprawy. Zarzucił ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 41 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 87 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398), polegające na przyjęciu, że powołane przepisy w niniejszej sprawie mają zastosowanie. Skarżący bowiem nie otrzymał pomocy finansowej w tzw. formie bezzwrotnej, o której mowa w art. 87 ust. 1 pkt 3 tej ustawy, a ponadto pomoc tę zwrócił w 1990 r., a zatem przed wejściem w życie tej ustawy. Brak więc było podstaw do żądania od skarżącego zwrotu kwatery stałej, na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 2 ustawy. W odpowiedzi na skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpatrując skargę J. B. pod tym kątem, Sąd uznał, że jej skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 41 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 87 ust. 3 powołanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Z treści powołanych przepisów wynika, że były żołnierz służby stałej, który nabył prawo do emerytury wojskowej jest obowiązany przekazać do dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej lokal mieszkalny, jeżeli skorzystał z pomocy finansowej wypłaconej w formie zaliczkowej lub bezzwrotnej do dnia [...] grudnia 1995 r. Bezspornym jest w sprawie, że w 1979 r. przyznano [...] J. B. wraz z rodziną kwaterę stałą, mieszkanie nr [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] w W. Poza sporem pozostaje również, że skarżący decyzją Szefa Wojskowego Zarządu Kwaterunkowo-Budowlanego w G. nr [...] z dnia [...] grudnia 1984 r. otrzymał pomoc finansową i celem tej pomocy było wsparcie na budowę własnego domu jednorodzinnego. Z dniem [...] marca 1984 r. sprawy pomocy finansowej przyznawanej na budownictwo mieszkaniowe osobom uprawnionym do kwatery stałej regulowały przepisy wydanego na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych (Dz. U. Nr 19, poz. 121 z późn. zm.), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 marca 1984 r. w sprawie wysokości i zasad przyznawania pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe osobom uprawnionym do osobnej kwatery stałej (Dz. U. Nr 17, poz. 80). Zgodnie z § 3 pkt 2 powołanego rozporządzenia, osoba, która skorzystała z pomocy finansowej, jest obowiązana opróżnić zajmowaną kwaterę najpóźniej w ciągu 2 miesięcy od dnia uzyskania lokalu mieszkalnego. Wprawdzie w decyzji o przyznaniu skarżącemu pomocy finansowej powołano przepisy uchylonej z dniem 28 marca 1984 r. uchwały Rady Ministrów nr 154 z dnia 6 lipca 1973 r. w sprawie pomocy Państwa dla żołnierzy zawodowych i funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej na budownictwo mieszkaniowe (M.P. Nr 32, poz. 93), uchybienie to jednak nie zmienia faktu, że skarżący pomoc finansową na budowę domu otrzymał z zastrzeżeniem zwrotu dotychczas zajmowanej kwatery stałej. Zaznaczyć należy, że skarżący obecnie nawet nie twierdzi, aby nie wybudował domu mieszkalnego w B. przy ul. [...], na działce nr [...]. Skoro więc bezspornym jest w sprawie, że skarżący, były żołnierz zawodowy, który nabył prawo do emerytury skorzystał z pomocy finansowej przed [...] grudnia 1995 r. na budowę domu, w świetle postanowień art. 41 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, jest zobowiązany do przekazania do dyspozycji Regionalnego Oddziału WAM w G., dotychczas zajmowanego lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku nr [...] przy ul. [...] w W. Nietrafny jest zarzut pełnomocnika skarżącego naruszenia przepisów postępowania przy wydawaniu zaskarżonych decyzji, a w szczególności art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 kpa, co zdaniem wnoszącego skargę, miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew bowiem zarzutowi, organy I i II instancji przy wydawaniu zaskarżonych decyzji przestrzegały dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 kpa), a więc podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Należycie i wyczerpująco informowały stronę o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 kpa). Wreszcie w sposób wyczerpujący zebrały rozpatrzyły i oceniły cały materiał dowodowy (art. 77 § 3 i art. 80 kpa) oraz uzasadniły swoje rozstrzygnięcie według wymogów określonych w art. 107 § 3 kpa. Organ I instancji i organ odwoławczy przestrzegały wszystkich tych reguł procesowych, czego dowodem są przede wszystkim uzasadnienia obu zaskarżonych decyzji. W uzasadnieniach tych decyzji powołano wszystkie okoliczności faktyczne w sprawie i na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego nakazano skarżącemu zwrot na rzecz Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, dotychczas zajmowanej kwatery stałej. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.