II SA/Wa 598/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.) Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia WSA Andrzej Góraj Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2011 r. sprawy ze skargi F.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - oddala skargę. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kpa oraz 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52. poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania F.S. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2010 r., cofającą skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, co następuje: Okręgowy Sąd Łowiecki Polskiego Związku Łowieckiego w O. orzeczeniem z dnia [...] maja 2008 r. zawiesił F.S. w prawach członka PZŁ na okres 3 lat. Orzeczenie to zapadło wskutek popełnienia przez niego przewinienia łowieckiego, tj. pozyskania zwierzyny innego gatunku, niż przewidywało upoważnienie, wydane przez Prezesa Koła Łowieckiego [...], tj. będącego pod ścisłą ochroną gatunkową byka łosia i wejście w posiadanie bezprawnie pozyskanej tuszy tej zwierzyny. Sąd Rejonowy w O. [...] wyrokiem z dnia [...]grudnia 2008 r., (prawomocnym od dnia [...] stycznia 2009 r.) sygn. akt [...] umorzył na okres 2 lat próby postępowanie karne wobec F.S. o popełnienie przez niego ww. przewinienia, które zostało sklasyfikowane w art. 52 pkt 2 i art. 52 pkt 6 Prawa Łowieckiego. Sąd dodatkowo zobowiązał winnego do naprawienia szkody w całości, poprzez uiszczenie na rzecz Skarbu Państwa reprezentowanego przez [...] Urząd Wojewódzki w W. kwoty 16.000 zł oraz zasądził od niego koszty sądowe. Na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego oraz treści przepisu art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji organ uznał, iż ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do wydania F.S. pozwolenia na broń palną myśliwską. Organ wskazał, że w art. 10 ust. 3 ustawy o broni i amunicji określono cele, w jakich może być wydane pozwolenie na dany rodzaj broni palnej. Przepis art. 10 ust. 3 pkt 2 stanowi o wydawaniu pozwoleń na broń w celach łowieckich. Broń myśliwską może posiadać - po spełnieniu określonych warunków - każda osoba, która udokumentuje swoje członkostwo w PZŁ i nie zostaną ujawnione inne przesłanki ujemne, dyskwalifikujące daną osobę do posiadania broni. Osoba taka zgodnie z dyspozycją art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo Łowieckie (t.j. z 2005 r. Dz. U. Nr 127, poz. 1066 ze zm.) może wykonywać polowania. W tym przypadku zawieszenie w prawach członka PZŁ jest jedną z okoliczności faktycznych, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. W przedmiotowej sprawie zważyć należy, że F.S.i uzyskał pozwolenie na broń palną myśliwską w 1992 r. ze względu na przynależność do PZŁ, co dawało mu prawo wykonywania polowań. Bezspornym jest, że Okręgowy Sąd Łowiecki PZŁ w O. orzeczeniem z dnia [...] maja 2008r. zawiesił F.S. w prawach członka PZŁ na okres 3 lat, co nie oznacza, że utracił on przynależność do PZŁ, ale niewątpliwie orzeczenie to uniemożliwia mu korzystanie z pełni praw wynikających z uczestnictwa w tym stowarzyszeniu, w tym także z prawa do polowania. Zatem w chwili obecnej nie zachodzą okoliczności faktyczne, które zdecydowały o wydaniu w przeszłości pozwolenia na broń, albowiem cel dla którego pozwolenie uzyskał, tj. łowiectwo, nie może być przez zainteresowanego aktualnie realizowany. Nie jest więc słuszne i zasadne z punktu widzenia interesu społecznego zachowanie przez F.S. takiego pozwolenia. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania, organ II Instancji stwierdził, iż w chwili wydawania decyzji trwało zawieszenie zainteresowanego w prawach członka PZŁ. Okoliczność, że kara zawieszenia w prawach członka PZŁ upłynie w maju 2011 r. nie ma znaczenia dla sposobu rozpatrzenia niniejszej sprawy, albowiem przepisy ustawy o broni i amunicji nie przewidują instytucji czasowego zawieszenia prawa do broni, a tylko jego cofnięcie w sytuacji, gdy ustaną okoliczności faktyczne, dla których pozwolenie na broń zostało wydane a w niniejszej sprawie taka sytuacja wystąpiła. Od decyzji Komendanta Głównego Policji F.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, której zarzucił naruszenie przepisów postępowania to jest art. 7 Kpa in fine, poprzez brak adekwatnego wyważenia interesu społecznego i słusznego interesu strony przy zastosowaniu przepisu uznaniowego (art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji) oraz art. 8 Kpa poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania; zarucił także naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, poprzez błędną wykładnię zwrotu "ustania okoliczności faktycznych". Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Badana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. Przepis ten ma charakter fakultatywny, co oznacza, że organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń na tej podstawie powinien ze szczególną starannością wyjaśnić okoliczności danej sprawy, biorąc pod uwagę i oceniając cały materiał dowodowy, a także dokładnie uzasadnić, z jakich powodów cofa pozwolenie, uwzględniając przy tym wzajemne relacje interesu społecznego oraz słusznego interesu obywatela. Natomiast, w art. 10 ust. 3 ustawy o broni i amunicji określono cele, w jakich może być wydane pozwolenie na dany rodzaj broni palnej. Przepis art. 10 ust. 3 pkt 2 stanowi o wydawaniu pozwoleń na broń w celach łowieckich. Broń myśliwską może posiadać - po spełnieniu określonych warunków - każda osoba, która udokumentuje swoje członkostwo w PZŁ i nie zostaną ujawnione inne przesłanki ujemne, dyskwalifikujące daną osobę do posiadania broni. Przynależność do PZŁ jest wymogiem uwarunkowanym ustawą z dnia 13 października 1995 r. Prawo Łowieckie (t.j. z 2005 r. Dz. U. Nr 127, poz. 1066 ze zm.). Z dyspozycją art. 42 ust. 1 Prawa Łowieckiego, polowanie może być wykonywane przez członków Polskiego Związku Łowieckiego lub cudzoziemców. W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż w okresie od dnia [...] maja 2008 roku do dnia [...] maja 2011 roku, a zatem w okresie wydawania decyzji zarówno przez organ I jak i II instancji skarżący był zawieszony w prawach członka Polskiego Związku Łowieckiego w związku z popełnieniem kłusownictwa. Zatem w okresie tym nie wolno mu wykonywać polowania, co stanowi, iż w okresie tym odpadła podstawa uzasadniająca celowość posiadania przez skarżącego broni palnej myśliwskiej, i dlatego zastosowanie przez organ art. 18 ust. 4 ustawy jest całkowicie trafne i prawidłowo uzasadnione materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w materiale niniejszej sprawy istnieje także inna, bardzo istotna dla oceny sprawy, przesłanka cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń myśliwską jaką stanowi prawomocne orzeczenie Sądu Rejonowego w O. umarzające wobec F.S. postępowanie karne na okres próby 2 lat, dotyczące popełnienia czynu sklasyfikowanego w art. 52 pkt 2 i art. 52 pkt 6 Prawa Łowieckiego. Orzeczeniem tym Sąd Karny orzekł winę skarżącego za popełnienie kłusownictwa - tj. pozyskania zwierzyny innego gatunku, niż przewidywało upoważnienie, wydane przez Prezesa Koła Łowieckiego [...] tj. pozyskanie będącego pod ścisłą ochroną gatunkową byka łosia i wejście w posiadanie bezprawnie pozyskanej tuszy tej zwierzyny. Zasadne jest zatem cofnięcie pozwolenia na broń takiemu myśliwemu, który dopuszcza się kłusownictwa, albowiem trudno pogodzić fakt uznania przez Sąd Karny winy za popełnienie kłusownictwa z posiadaniem przez sprawcę takiego czynu pozwolenia na broń palną myśliwską. W niniejszej sprawie, wcześniej niż Sąd Karny, zareagował właściwy sąd Polskiego Związku Łowieckiego, zawieszając skarżącego w prawach członka PZŁ. Nie można zatem w niniejszej sprawie abstrahować, jak to czyni skarżący, od faktu, iż zawieszenie w prawach członka PZŁ, nastąpiło w związku z przypisaniem skarżącemu kłusownictwa. To właśnie popełnienie tego czynu skutkowało zawieszeniem praw członkowskich i pociągnęło za sobą w konsekwencji cofnięciem pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, albowiem ustały okoliczności dla których skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską wydano. Zatem nieuprawniony jest tu pogląd nadmiernego wyeksponowania przez organ interesu społecznego nad prywatnym. Oczywiście samo zawieszenie w prawach członka PZŁ nie oznacza utraty przynależności do PZŁ, ale uniemożliwia wykonywanie praw członkowskich – tu przede wszystkim prawa do polowania, co w konsekwencji prowadzi do cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską, brak bowiem przyczyny uzasadniającej celowość posiadania broni. Okoliczność ustania okresu zawieszenia w tych prawach, w chwili wyrokowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, gdyż Sąd kontroluje legalność wydanej decyzji w chwili orzekania przez organ administracyjny, a w tym momencie, w dacie wydawania decyzji przez organ I jak i II instancji, zawieszenie skarżącego w prawach członka PZŁ jeszcze trwało. Z tych przyczyn zarzuty skargi są chybione. Organ I jak i II instancji nie naruszył zasad określonych w art. 7 i art. 8 Kpa oraz oba organy prawidłowo zastosowały przepis prawa materialnego – art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy obu instancji przy podejmowaniu powyższych decyzji, które to naruszenia mogłyby stanowić o stwierdzeniu nieważności decyzji bądź o ich uchyleniu i dlatego, na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.