II SA/Wa 599/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.) Sędziowie WSA Anna Mierzejewska Janusz Walawski Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi U. Z. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nagrody rocznej za 2006 r. – oddala skargę – Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej w B. rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. wydanym na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2011 r. Nr 116, poz. 675 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 i 2, § 3, § 4 ust. 1 pkt 3, § 5 pkt 1, § 7, § 11 ust. 1 i § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz.U. Nr 45, poz. 270) przyznał U. K. nagrodę roczną za rok 2006 w wysokości 6/12 miesięcznego uposażenia zasadniczego i 13/30 z 1/12 miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego funkcjonariuszowi w ostatnim dniu służby wliczanym do okresu, za który przysługuje nagroda. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu [...] lipca 2006 r. do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w B. wpłynęła informacja z Prokuratury Okręgowej w B., iż w dniu [...] lipca 2006 r. [...] SG U. K. został przedstawiony zarzut popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1 i 2 kk w zw. z art. 12 kk i art. 18 § 2 i 3 kk w zw. z art. 63 § 3 kks w zw. z art. 6 § 2 kks. W związku z powyższym, na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej, Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r., z dniem wydania decyzji, zawiesił wymienionego funkcjonariusza w czynnościach służbowych na okres 3 (trzech) miesięcy. Następnie decyzją nr [...] Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] października 2006 r., z dniem [...] października 2006 r. okres zawieszenia w czynnościach służbowych został przedłużony do czasu ukończenia postępowania karnego. W związku z przedstawieniem zarzutów popełnienia przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego, a co za tym idzie toczącego się przeciwko funkcjonariuszowi postępowania karnego i dyscyplinarnego, w myśl obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz.U. Nr 86, poz. 788), zgodnie z § 4 należało nie ustalić prawa do nagrody rocznej za rok 2006 – do czasu zakończenia tego postępowania. Sąd Rejonowy w B. [...] Wydział Karny w dniu [...] stycznia 2012 r. uznał U. K. za winną popełnienia czynu z art. 231 § 3 kk w zw. z art. 231 § 1 kk, i za to na mocy art. 231 § 3 kk w zw. z art. 231 § 1 kk skazał ją, a na mocy art. 231 § 3 kk wymierzył jej karę 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny ustalając stawkę dzienną na kwotę 20 (dwudziestu) złotych. Natomiast uniewinnił od popełnienia czynu z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 63 § 2 i 4 kks w zw. z art. 6 § 2 kks (sygn. akt [...]). Sąd Okręgowy w B. [...] Wydział Karny Odwoławczy, po rozpoznaniu sprawy U. K., na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej od wyroku Sądu Rejonowego w B., w dniu [...] lipca 2013 r. wydał prawomocny wyrok, w którym zaskarżony wyrok z dnia [...] stycznia 2012 r. utrzymał w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną (sygn.. akt [...]). Tym samym, zawieszenie w czynnościach służbowych ustało z mocy prawa z końcem dnia [...] lipca 2013 r. Zgodnie z § 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg funkcjonariuszy Straży Granicznej, utraciło moc rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz.U. Nr 86, poz. 788), które wówczas obowiązywało. Tym samym, przedmiotową sprawę należy rozpatrywać jedynie w oparciu o obecnie obowiązujące rozporządzenie. Organ podniósł, że żądanie z § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg funkcjonariuszy Straży Granicznej, postępowanie w sprawie ustalenia uprawnień do nagrody rocznej wszczyna się z urzędu. Na podstawie § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg funkcjonariuszy Straży Granicznej, funkcjonariuszowi Straży Granicznej pełniącemu służbę przez okres roku kalendarzowego przyznaje się nagrodę roczną w wysokości miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego funkcjonariuszowi w ostatnim dniu służby wliczanym do okresu, za który przysługuje nagroda. Natomiast zgodnie z § 2 ust. 2 i § 3 powyższego rozporządzenia, funkcjonariuszowi, który pełni służbę przez część roku kalendarzowego, nagrodę roczną przyznaje się proporcjonalnie do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda. Okres służby pełnionej w danym roku kalendarzowym ustala się w pełnych miesiącach i dniach, przyjmując, że każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc służby, dodając okresy służby krótsze od miesiąca. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 3 cytowanego rozporządzenia, do okresu służby, od którego zależy wysokości nagrody rocznej, nie wlicza się okresów, w których funkcjonariusz był tymczasowo aresztowany albo zawieszony w czynnościach służbowych, chyba że postępowanie karne lub dyscyplinarne będące przyczyną aresztowania lub zawieszenia zostało umorzone prawomocnym orzeczeniem bądź funkcjonariusz został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym. Z uwagi na fakt iż wyroki w sprawie U. K. nie są ani uniewinniające ani umarzające postępowanie karne, nie wystąpiły pozytywne przesłanki umożliwiające przyznanie nagrody rocznej za cały 2006 r. W kontekście przepisów powołanego rozporządzenia, funkcjonariusz w roku 2006, nie wliczając okresów zawieszenia w czynnościach służbowych (tj. od dnia [...] lipca 2006 r. do dnia [...] grudnia 2006 r.), pełnił służbę do dnia [...] lipca 2006 r., tj. przez okres – 6 miesięcy i 13 dni, w związku z czym nabył prawo do nagrody rocznej za rok 2006 w wysokości 6/12 miesięcznego uposażenia zasadniczego i 13/30 z 1/12 miesięcznego uposażenia zasadniczego, wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego funkcjonariuszowi w ostatnim dniu służby wliczanym do okresu, za który przysługuje nagroda. Jednocześnie organ wskazał, iż postępowanie dyscyplinarne zostało zakończone orzeczeniem nr [...] Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] sierpnia 2013 r., którym wyżej wymieniony funkcjonariusz został ukarany karą dyscyplinarną – nagany. Od powyższego rozkazu personalnego U. K. złożyła odwołanie, w którym zarzuciła organowi błędne zastosowanie § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz.U. Nr 45, poz. 270) poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że przyczyna zawieszenia skarżącej w czynnościach służbowych jest tożsama z podstawą wyroku karnego, podczas gdy skarżącej zarzucono czyn umyślny, a skazana została za nieumyślny. Komendant Główny Straży Granicznej decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu decyzji wskazał, iż zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 3 powołanego rozporządzenia, do okresu służby, od którego zależy wysokość nagrody rocznej nie wlicza się okresów, w których funkcjonariusz był tymczasowo aresztowany albo zawieszony w czynnościach służbowych, chyba że postępowanie karne lub dyscyplinarne będące przyczyną zawieszenia zostało umorzone prawomocnym orzeczeniem bądź funkcjonariusz został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym. W omawianym przypadku zatem wyłączenie powołane w akapicie powyższym nie znajduje zastosowania, bowiem nie zaistniała żadna z wskazanych w nim przesłanek, ponieważ skarżąca została uznana winną popełnienia czynu z art. 231 § 3 kk w zw. z art. 231 § 1 kk. Organ wyjaśnił, że zarzuty funkcjonariuszki dotyczące innej podstawy zawieszenia i rzeczywistego skazania były już przedmiotem analizy Komendanta Głównego Straży Granicznej dwukrotnie: 1) w decyzji nr [...] z dnia [...] października 2013 r., utrzymującej w mocy decyzję nr [...] Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej, w ramach której skarżącej odmówiono wypłaty zawieszonego uposażenia, 2) w decyzji nr [...] utrzymującej w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej, dotyczący zwolnienia skarżącej z dotychczasowego stanowiska służbowego i mianowania na nowe stanowisko służbowe oraz ustalenia składników uposażenia. W niniejszej sprawie organ odwoławczy podziela ocenę przedstawioną w powołanych wyżej decyzjach, odnoszącą się do zmiany kwalifikacji prawnej czynu będącego podstawą odpowiedzialności karnej, w szczególności dlaczego takiej zmiany nie można utożsamiać ze wszczęciem nowego postępowania karnego. Jak zostało to ujęte w uzasadnieniach wspomnianych decyzji: "nie ulega wątpliwości, że o ile kwalifikacja prawna uległa nieznacznej modyfikacji, to jednak przez cały czas trwania postępowania przedmiotem był jeden i ten sam czyn". Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącej dotyczących niekonsekwencji organu I instancji Komendant Główny Straży Granicznej stwierdził, iż nie mają one związku z przedmiotową sprawą bowiem postępowanie dyscyplinarne jest postępowaniem odrębnym od niniejszego i nie ma w przedmiotowym stanie faktycznym wpływu na nagrodę roczną. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję U. K. zarzuciła organowi rażące naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. - § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz.U. Nr 45, poz. 270) poprzez jego błędną, rozszerzającą wykładnię i uznanie, że podstawa zawieszenia skarżącej w czynnościach służbowych jest tożsama z podstawą wydania wobec niej wyroku karnego, podczas gdy przyczyną zawieszenia było postawienie skarżącej dwóch zarzutów popełnienia czynów umyślnego, a skazana została za jeden z nich w zmienionej w istotny sposób postaci, tj. za czyn z art.231 § 3 kk, a więc występek nieumyślny, przez co podstawa zwieszenia w czynnościach służbowych jako inna od podstawy skazania U. K. winna skutkować wliczeniem okresu zawieszenia do okresu służby, od którego zależy wysokość nagrody rocznej. Skarżąca zarzuciła również organowi naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 8 Kpa i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do § 2 art. 1 tej ustawy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje rozstrzygnięcie zapadłe w sprawie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 112 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (tekst jednolity Dz.U. z 2011 r. Nr 116, poz. 675 ze zm.) funkcjonariuszowi przysługuje nagroda roczna zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz.U. Nr 45, poz. 270) funkcjonariuszowi Straży Granicznej pełniącemu służbę przez okres roku kalendarzowego przyznaje się nagrodę roczną w wysokości miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego funkcjonariuszowi w ostatnim dniu służby wliczanym do okresu, za który przysługuje nagroda. Zgodnie z § 2 ust. 2 i § 3 powyższego rozporządzenia, funkcjonariuszowi, który pełni służbę przez część roku kalendarzowego, nagrodę roczną przyznaje się proporcjonalnie do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda. Okres służby pełnionej w danym roku kalendarzowym ustala się w pełnych miesiącach i dniach, przyjmując, że każde 30 dni służby stanowi pełny miesiąc służby, dodając okresy służby krótsze od miesiąca. Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 3 cytowanego rozporządzenia, do okresu służby, od którego zależy wysokość nagrody rocznej, nie wlicza się okresów, w których funkcjonariusz był tymczasowo aresztowany albo zawieszony w czynnościach służbowych, chyba że postępowanie karne lub dyscyplinarne będące przyczyną aresztowania lub zawieszenia zostało umorzone prawomocnym orzeczeniem bądź funkcjonariusz został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym. Bezspornym jest czego nie kwestionuje skarżąca, iż do Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w B. wpłynęła informacja z Prokuratury Okręgowej w B., iż w dniu [...] lipca 2006 r. [...] U. K. został przedstawiony zarzut popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1 i 2 kk w zw. z art. 12 kk i art. 18 § 2 i 3 kk w zw. z art. 63 § 3 kks w zw. z art. 6 § 2 kks. W związku z powyższym, na podstawie art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej, Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r., z dniem wydania decyzji, zawiesił wymienionego funkcjonariusza w czynnościach służbowych na okres 3 (trzech) miesięcy. Następnie decyzją nr [...] Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] października 2006 r., z dniem [...] października 2006 r. okres zawieszenia w czynnościach służbowych został przedłużony do czasu ukończenia postępowania karnego. Podstawą wydania tej decyzji był art. 43 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej. Sąd Rejonowy w B. [...] Wydział Karny w dniu [...] stycznia 2012 r. uznał U. K. za winną popełnienia czynu z art. 231 § 3 kk w zw. z art. 231 § 1 kk, i za to na mocy art. 231 § 3 kk w zw. z art. 231 § 1 kk skazał ją, a na mocy art. 231 § 3 kk wymierzył jej karę 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych grzywny ustalając stawkę dzienną na kwotę 20 (dwudziestu) złotych. Natomiast uniewinnił od popełnienia czynu z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 63 § 2 i 4 kks w zw. z art. 6 § 2 kks (sygn. akt [...]). Sąd Okręgowy w B. [...] Wydział Karny Odwoławczy, po rozpoznaniu sprawy U. K., na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej od wyroku Sądu Rejonowego w B., w dniu [...] lipca 2013 r. wydał prawomocny wyrok, w którym zaskarżony wyrok z dnia [...] stycznia 2012 r. utrzymał w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną (sygn. akt [...]). Tym samym, zawieszenie w czynnościach służbowych ustało z mocy prawa z końcem dnia [...] lipca 2013 r. W skardze U. K. zarzuciła organowi błędne zastosowanie § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 marca 2010 r. poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie że przyczyna zawieszenia w czynnościach służbowych jest tożsama z podstawą wyroku karnego podczas gdy przyczyną zawieszenia było przedstawienie jej dwóch zarzutów popełnienia czynów umyślnych a skazana została za jeden z nich w zmienionej w istotny sposób postaci tj. za czyn z art. 231 § 3 kk a więc występek nieumyślny przez co podstawa zawieszenia jej w czynnościach służbowych jest inna niż postawa skazania. Z tą argumentacją zdaniem Sądu nie można się zgodzić. Zawieszenie skarżącej w czynnościach służbowych było związane z przedstawieniem jej zarzutu popełnienia przestępstwa umyślnego z art. 231 § 1 i 2 kk w zw. z art. 12 kk i art. 18 § 2 i 3 kk w zw. z art. 63 § 3 kks w zw. z art. 6 § 2 kk. Okresów zawieszenia w czynnościach służbowych, zgodnie z przepisami przywołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji nie wlicza się do okresu służby, od którego zależy wysokość nagrody rocznej, chyba że funkcjonariusz został uniewinniony lub postępowanie zostało umorzone prawomocnym wyrokiem lub uniewinniony w postepowaniu dyscyplinarnym. W przypadku skarżącej nic takiego nie miało miejsca. Nastąpiła tylko zmiana kwalifikacji prawnej czynu i skazanie. Zmiana kwalifikacji prawnej czynu na łagodniejszą nie może stanowić przesłanki do wypłaty nagrody rocznej. Jest to przypadek tzw. kaskady kwalifikacji i zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania karnego może nastąpić w toku postępowania sądowego. Nie zmienia to jednak faktu, że skarżąca w okresie od dnia [...] lipca 2006 r. do [...] grudnia 2006 r. nie wykonywała żadnych czynności służbowych w związku z zawieszeniem jej w ich wykonywaniu, a postępowanie karne nie zakończyło się jego umorzeniem lub uniewinnieniem skarżącej. Odnosząc się do zarzutów związanych z postępowaniem dyscyplinarnym, należy zgodzić się z organem, iż postępowanie to nie miało wpływu na nagrodę roczną i nie było podstawą zawieszenia skarżącej w czynnościach służbowych. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku.