II SA/Wa 604/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Janusz Walawski (spr.), Andrzej Kołodziej, , Protokolant Elwira Sipak, specjalista, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2012 r. sprawy ze skargi P. P. na rozkaz personalny Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odwołania z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesienia na niższe stanowisko służbowe 1) uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz rozkaz go poprzedzający z dnia [...] października 2011 r., 2) określa, że zaskarżony rozkaz personalny nie podlega wykonaniu w całości. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, na podstawie art. 50, art. 57 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154 z późn. zm.) oraz § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 7 października 2002 r. w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 172, poz. 1408 z późn. zm.), w dniu [...] października 2011 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym z dniem [...] października 2001 r. odwołał P. P. z zajmowanego stanowiska Naczelnika [...] i przeniósł na stanowisko eksperta [...] bez zmiany składników uposażenia. Rozkazowi personalnemu, na podstawie art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Organ w uzasadnieniu rozkazu personalnego podał, że w związku ze zmianą koncepcji zarządzania Wydziałem [...], koniecznym stało się dokonanie zmian etatowych. Biorąc pod uwagę dotychczasowy przebieg służby ww., wiedzę merytoryczną, wieloletnie doświadczenie zawodowe oraz konieczność wsparcia kadrowego Wydział [...], a także brak możliwości mianowania funkcjonariusza na stanowisko równorzędne, uzasadnione jest przeniesienie go do powyżej określonej jednostki organizacyjnej. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy funkcjonariusz poprosił o przeniesienie na stanowisko eksperta w Wydziale [...]. W dniu [...] października 2011 r. funkcjonariusz złożył "dodatkowy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozkazu personalnego o numerze [...] z dnia [...] października", w którym zażądał stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozkazu personalnego (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa), usunięcie go z obrotu prawnego i wydanie rozkazu personalnego przywracającego go na dotychczasowe stanowisko służbowe lub rozkazu o przeniesieniu na stanowisko eksperta w Departamencie [...], po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego. Funkcjonariusz w piśmie z dnia [...] grudnia 2011 r. został wezwany do wskazania, czy domaga się weryfikacji rozkazu personalnego nr [...] Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] października 2011 r. na podstawie art. 127 Kpa, art. 157 § 2 Kpa, czy też w obu trybach określonych w tych przepisach. Odpowiadając na powyższe wezwanie, funkcjonariusz wniósł o kontrolę przedmiotowego rozkazu personalnego zarówno w trybie zwykłym, jak i nadzwyczajnym. Szef Agencji Bezpieczeństwa, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w dniu [...] stycznia 2012 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym utrzymał w mocy poprzedzający rozkaz personalny [...] z dnia [...] października 2011 r. Organ w uzasadnieniu rozkazu personalnego podał, m.in. że Szef Agencji nie miał obowiązku informowania podległych mu funkcjonariuszy o planowanych zmianach w zarządzaniu jednostkami organizacyjnymi ABW. Szef ABW, na podstawie posiadanych informacji dotyczących przebiegu służby funkcjonariusza, zdecydował, że będzie on właściwą osobą do pełnienia służby w [...]. Rozkaz personalny nr [...] Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] stycznia 2012 r. stał się przedmiotem skargi wniesionej przez P. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący w skardze zarzucił, że organ wydając zaskarżony rozkaz personalny naruszył następujące przepisy: 1) art. 57 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. Nr 74, poz. 676 z późn. zm.), poprzez fakt, iż została spełniona przesłanka likwidacji stanowiska służbowego, 2) art. 7, 10, 107 § 3 i art. 108 § 1 Kpa, poprzez ich naruszenie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i rozkazu go poprzedzającego oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Skarżący w piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2012 r. odniósł się do stanowiska organu przedstawionego w odpowiedzi na skargę i podtrzymał swoje żądanie zawarte w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżony rozkaz personalny został wydany z naruszeniem prawa, a podniesione w skardze zarzuty w części są zasadne. Na wstępie należy podać, że postępowanie w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza z zajmowanego stanowiska i przeniesienia na inne stanowisko służbowe jest sformalizowanym postępowaniem administracyjnym. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie zobowiązany jest prowadzić postępowanie z poszanowaniem zasad ogólnych określonych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z póżn. zm.). Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego prowadząc postępowanie administracyjne zakończone zaskarżonym rozkazem personalnym nie przestrzegał tych zasad. Podkreślić należy, że w aktach administracyjnych sprawy nie znalazł się ani jeden dokument lub przeprowadzony dowód przed wydaniem decyzji poprzedzającej. Zasada praworządności (art. 6 Kpa) i zasada dochodzenia do prawdy obiektywnej (art. 7 Kpa) nakładają na organ obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym. Zgodnie z art. 77 § 1 Kpa, organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Organ przed wydaniem rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] października 2011 r. nie zebrał żadnego materiału dowodowego, a tym samym nie miał co rozpatrzyć. W konsekwencji organ nie mógł dopełnić obowiązku wynikającego z art. 107 § 3 Kpa, tzn. należycie uzasadnić rozstrzygnięcia pod względem faktycznym i prawnym. Zgodnie z art. 15 Kpa, postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Przepisem tym ustawodawca zagwarantował stronie, że jego sprawa zostanie rozpoznana dwukrotnie, a uzasadnienie rozstrzygnięcia w pierwszej instancji pozwoli stronie poznać motywy rozstrzygnięcia, co pozwoli na dokonanie niezbędnej oceny zasadności (prawidłowości) działania organu. Uzasadnienie poprzedzającego rozkazu personalnego nie spełnia warunków określonych w art. 107 § 3 Kpa, to uchybienie organu pozbawiło skarżącego możliwości realizacji jego prawa wynikającego z art. 15 Kpa. Brak postępowania dowodowego, poprzedzającego wydanie rozkazu personalnego nr [....] z dnia [...] października 2011 r. czyni go dowolnym, niemającym potwierdzenia w postępowaniu, którego de facto organ nie przeprowadził. Utrzymanie w mocy rozkazu poprzedzającego wydaje się niezrozumiałe i błędne, czym organ wydając zaskarżony rozkaz personalny naruszył art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. Rozpoznając ponownie sprawę, organ zobowiązany jest uwzględnić powyżej opisane uchybienia. Usunięcie stwierdzonych uchybień umożliwi Sądowi kontrolę, czy zwolnienie skarżącego z zajmowanego stanowiska i przeniesienie na niższe stanowisko służbowe znajduje potwierdzenie w ustalonym stanie faktycznym i przy zastosowaniu właściwych przepisów. Jednocześnie Sąd podaje, że w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 23 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 1842/11. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (t. jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzekł, jak w sentencji wyroku.