II SA/Wa 604/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, , Bogumiła Kobierska, Protokolant starszy specjalista, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2019 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia i przekazania w stanie wolnym lokalu mieszkalnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 6 a, art. 95 ust. 3 pkt 3 oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r., poz. 2067) i § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2013 r. poz. 1170), po rozpatrzeniu odwołania A. R., utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. nakazującą A. R. opróżnienie i przekazanie w stanie wolnym lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu wskazał, że na podstawie przydziału z dnia [...] stycznia 1957 r. KMO [...] lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w [...] otrzymał M. R. do wspólnego zamieszkania z żoną A. i synami A. i J. Od 1959 r. w lokalu zamieszkiwała również córka głównego najemcy A. R. Organ podał, że obecnie w lokalu zamieszkuje wyłącznie A. R. Komendant Główny Policji podał, że zgodnie z art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ustawy (czyli pozostającego w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów) wydaje się w przypadku zajmowania takiego lokalu przez policjanta lub członków jego rodziny albo przez inne osoby - bez tytułu prawnego. Wskazał, że tytułem prawnym będzie decyzja o jego przydziale i jej brak świadczy o tym, że osoba zajmująca lokal nie posiada tytułu prawnego do jego zajmowania w rozumieniu ustawy o Policji. KGP podał, że okolicznością bezsporną pozostaje fakt, że lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w [...] został przydzielony ojcu strony – M. R. na podstawie decyzji z dnia [...] stycznia 1957 r. KMO [...]. Lokal ten znajduje się zatem dalej w dyspozycji MSWiA lub podległych mu organów. Po śmierci M. R., jego żona A. R., jako uprawniona do renty rodzinnej wdowa, mogła pozostawać w lokalu na podstawie art. 29 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2018 r., poz. 132). Organ ustalił, że A. R. zmarła w dniu [...] grudnia 2015 r., a w lokalu obecnie zamieszkuje jej córka A. R. KGP stwierdził, że lokal mieszkalny zajmowany przez stronę należy do zasobów mieszkaniowych, o których mowa w art. 90 ustawy o Policji i tym samym pozostaje obecnie w dyspozycji Komendanta [...] Policji. Organ powołał art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 1610). Wskazał, że wobec lokalu będącego w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów przepisami odrębnymi dotyczącymi lokali mieszkalnych jest rozdział 8 ustawy o Policji. Podał, że wskazane przepisy ustawy o Policji znajdują bezpośrednie zastosowanie do funkcjonariuszy Policji, a poprzez art. 29 ustawy emerytalnej w stosunku do emerytów i rencistów policyjnych oraz członków ich rodzin uprawnionych do renty rodzinnej po funkcjonariuszu, który w chwili śmierci spełniał warunki do uzyskania emerytury lub renty policyjnej, albo już był emerytem lub rencistą policyjnym. Organ wskazał, że regulacje prawne dotyczące policyjnych mieszkań służbowych, zawarte między innymi w ustawie o Policji stanowią rozwiązania szczególne wobec przepisów ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. oraz Kodeksu cywilnego. Komendant Główny Policji stwierdził, że A. R. nie posiada jakiegokolwiek tytułu prawnego do zajmowania lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...], gdyż nie spełnia warunków określonych w przepisach prawa. Wymieniona nie jest funkcjonariuszem Policji oraz nie spełnia przesłanek z art. 29 ustawy emerytalnej, gdyż nie jest emerytem lub rencistą policyjnym albo osobą uprawnioną do renty rodzinnej po funkcjonariuszu Policji, który w chwili śmierci spełniał warunki do uzyskania renty lub emerytury policyjnej. Organ powołując się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 1994 r. sygn. akt III ARN 62/93 stwierdził, że szczególna ochrona strony, nieuprawnionej do renty rodzinnej po zmarłym ojcu M. R., rozciągała się na okres, w którym najemcą lokalu była jego żona A. R. Jej śmierć, jako uprawnionej do renty rodzinnej, spowodowała zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego wygaśnięcie najmu przedmiotowego lokalu. Skutkiem tego, uprawnienia i obowiązki wynikające z umowy najmu nie przeszły na osobę wspólnie zamieszkałą z głównym najemcą, lecz wygasły. Komendant Główny Policji wskazał też, że omyłka we wskazanej w decyzji organu I instancji dacie przydziału M. R. lokalu mieszkalnego pozostaje bez wpływu na uprawnienia A. R. do lokalu mieszkalnego. Wskazał, że organ I instancji wydał postanowienie nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. w sprawie złożonych wniosków dowodowych. Podniósł, że z podnoszonych przez stronę okoliczności: złego stanu zdrowia, ciągłego zamieszkiwania w lokalu, zameldowania w lokalu jak również ponoszenia wszelkich opłat nie można wywieźć tytułu prawnego do jego zajmowania. Komendant Główny Policji wskazał też, że od wydania decyzji z dnia [...] stycznia 1957 r. KMO [...] o przydziale przedmiotowego mieszkania na rzecz M. R., nie wystąpiły jakiekolwiek zdarzenia prawne, które mogłyby stanowić podstawę do podważenia statusu wskazanego wyżej lokalu. Lokalem będącym w dyspozycji Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w rozumieniu art. 90 ust. 1 ustawy o Policji jest lokal, co do którego decyzja o jego przydziale lub o jego opróżnieniu należy do kompetencji jednostek podległych temu organowi. Skoro natomiast sporny lokal stanowił już w roku 1957 mieszkanie funkcyjne dla funkcjonariusza Milicji Obywatelskiej i tego rodzaju unormowanie było zgodne z ówcześnie obowiązującym i późniejszym ustawodawstwem, to brak jest podstaw prawnych do kwestionowania faktu, że przedmiotowy lokal pozostawał i pozostaje w dyspozycji resortu spraw wewnętrznych (por. wyrok NSA z 17 marca 2011 r., sygn. I OSK 1878/10). Komendant Główny Policji stwierdził, że właściciel mieszkania, którym jest Miasto [...], nie kwestionuje tej dyspozycyjności, co znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy. Wskazał na okoliczność uzależniania zawarcia umowy najmu z A. R. (po śmierci jej męża) od uzyskania zgody w tym zakresie od Komendanta [...] Policji - dysponenta mieszkania (karty nr 17-21 akt sprawy). Ponadto to właściciel mieszkania, po śmierci A. R. wystąpił do Komendanta [...] Policji o potwierdzenie prawa do zamieszkiwania w tym lokalu przez A. R. (karta nr 24 akt sprawy). Podał, że w piśmie tym Miasto [...] samo wskazuje na posiadane przez Komendanta [...] Policji prawo dyspozycji do lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. Organ wskazał, że skoro ustawodawca ograniczył prawo do otrzymania lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji organów Policji (zawężając je wyłącznie do policjantów, emerytów i rencistów policyjnych oraz członków rodzin uprawnionych do renty rodzinnej po funkcjonariuszu lub emerycie policyjnym), to takie ograniczenie nie stanowi naruszenie konstytucyjnej zasady równości. Organ przywołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 listopada 2017 r. sygn. akt SK 29/16, opub. w OTK-A 2017/75, wskazując, że Trybunał orzekł, że art. 90 w związku z art. 95 ust. 3 pkt 3, w związku z art. 95 ust. 4, w związku z art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067), w związku z art. 3 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1610 oraz z 2017 r. poz. 1442 i 1529) są zgodne z art. 30, art. 71 ust. 1 oraz art. 75 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi A. R., reprezentowanej przez adwokata, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7, art. 77 § 1 i art, 80 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie wbrew ciążącemu na organie II instancji na mocy art. 77 § 1 k.p.a. obowiązkowi w tym zakresie, prowadzące do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji i w konsekwencji: a) wadliwe uznanie, iż przeprowadzenie dowodów w postaci dokumentacji medycznej oraz przesłuchania skarżącej i J. R. zgłoszonych we wniosku pełnomocnika skarżącej z dnia [...] lipca 2018 r., nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i pozostaje bez wpływu na wynik postępowania, b) nieuwzględnienie bardzo złej sytuacji zdrowotnej i wieku skarżącej, co w niewątpliwy sposób rzutuje na jej sytuację życiową, a także jej złej sytuacji finansowej, co uniemożliwia jej wykonanie nakazu opróżnienia spornego lokalu mieszkalnego; - art. 8, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie wbrew ciążącemu na organie II instancji na mocy art. 77 § 1 k.p.a. obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji: a) niewykazanie czy sporny lokal faktycznie aktualnie pozostaje w dyspozycji organów Policji, poprzez nieprzedstawienie jakichkolwiek wiążących dowodów to potwierdzających, w szczególności zaś niewyjaśnienie czy sporny lokal nie był objęty porozumieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r. pomiędzy [...] a Komendantem Głównym Policji sprawie współpracy w zakresie dysponowania lokalami stanowiącymi własność [...] i pozostającymi w dyspozycji KGP z przeznaczeniem na tymczasowe kwatery dla funkcjonariuszy Policji oraz aneksem z dnia [...] lutego 2010 r. do ww. porozumienia, w których to Komendant Główny Policji zrzekł się posiadanej dyspozycji wszystkimi lokalami wymienionymi w ww. dokumentach, b) niewzięcie pod uwagę, iż pismem z dnia [...] stycznia 2008 r. matka skarżącej — A. R. (k. 23) została poinformowana, iż przysługują jej wszelkie uprawnienia najemcy wynikające z ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, i tym samym utwierdzenia skarżącej w przekonaniu, iż prawo do lokalu jej przysługuje również po śmierci matki skarżącej jako osobie uprawnionej do wstąpienia w stosunek najmu, w szczególności skarżąca dopełniła formalności związanych z lokalem i wystąpiła do przedstawiciela właściciela lokalu celem poinformowania go o zmianie osoby uprawnionej do korzystania z niego, a w konsekwencji naruszanie art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji poprzez błędne zastosowanie i nieuzasadnione przyjęcie, iż skarżąca zajmuje przedmiotowy lokal bez tytułu prawnego. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik przedstawił poglądy prezentowane w orzecznictwie sądowym w zakresie stosowania przepisów k.p.a. Podniósł nadto, że wbrew twierdzeniom organu II instancji, okoliczność związana ze stanem zdrowia skarżącej, a także okolicznościami dotyczącymi nabycia prawa do lokalu oraz podejmowanymi w związku z tym przez skarżącą czynnościami faktycznymi winna być wzięta przez organ II instancji pod uwagę. Pełnomocnik wskazał, że ma to szczególnie istotne znaczenie w kontekście wydanego przez Trybunał Konstytucyjny wyroku z 18 października 2017 r. (sygn. K 27/15). W ocenie pełnomocnika nie ulega wątpliwości, iż okoliczności związane ze stanem zdrowia skarżącej i jej wiekiem są istotnym elementem w zakresie postępowania w przedmiocie opróżnienia lokalu, którego to skutkiem będzie brak możliwości zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych skarżącej. Pełnomocnik raz jeszcze zarzucił, że organ nie uwzględnił sytuacji zdrowotnej, a także sytuacji finansowej skarżącej, która jak podał jest niezwykle trudna. Wskazał m.in., że skarżącej nie stać na zakup jakiegokolwiek lokalu mieszkalnego, prawa do innego lokalu również nie posiada. Pełnomocnik podkreślił też, że przesłanka faktyczna, przesłanka dalszego dysponowania musi zostać w sprawie wykazana, gdyż nie jest objęta domniemaniem prawnym, a pomiędzy dniem dzisiejszym, a dniem uzyskania do dyspozycji Milicji Obywatelskiej wskazanego lokalu mogły wystąpić zdarzenia prawnych, które mogłyby stanowić podstawę do podważenia statusu wskazanego wyżej lokalu (m.in. zawarte powyżej porozumienie). Organ II instancji nie poczynił w tym zakresie żadnych ustaleń, co uznać należy za nieprawidłowe. Pełnomocnik wskazał, że brak działań organów administracji jedynie utwierdzał skarżącą w przekonaniu, iż przysługuje jej prawo do lokalu. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę podtrzymał ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia w postępowaniu stanu zdrowia i wieku zainteresowanej wskazał, że skarżąca nie posiada tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu mieszkalnego, co jest bezsporne. Konsekwencją zajmowania lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji przez osobę, która nie posiada tytułu prawnego do tego lokalu jest wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu, a podstawą prawną takiej decyzji jest art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, który przewiduje wydanie decyzji związanej. Przy takiej zaś decyzji nie ma podstaw do stosowania zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, ze względu na jednoznaczne zdeterminowanie treści decyzji wolą ustawodawcy. Dlatego też okoliczności, na które skarżąca się powołała w skardze (stan zdrowia, sytuacja finansowa) nie stanowiły podstawy do odstąpienia od wydania decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego zajmowanego bez tytułu prawnego. Organ wskazał też, że bez znaczenia dla sprawy uprawnień skarżącej do przedmiotowego lokalu mieszkalnego jest powołane się w skardze porozumienie z dnia [...] sierpnia 2009 r. pomiędzy [...] a Komendantem Głównym Policji w sprawie współpracy w zakresie dysponowania lokalami stanowiącymi własność [...] i pozostającymi w dyspozycji Komendanta Głównego Policji. Faktem jest, że lokal nr [...] przy ul. [...] w [...] zajmowany przez A. R. stanowi własność [...], jednak pozostaje w dyspozycji Komendanta [...] Policji. Okoliczności tej nie kwestionuje zarówno właściciel mieszkania jak i jego dysponent. Na wezwanie Sądu organ nadesłał porozumienie z dnia [...] sierpnia 2009 r. zawarte pomiędzy [...] a Komendantem Głównym Policji w sprawie współpracy w zakresie dysponowania lokalami stanowiącymi własność [...] i pozostającymi w dyspozycji Komendanta Głównego Policji, z przeznaczeniem na tymczasowe kwatery dla funkcjonariuszy Policji, wraz z załącznikiem nr 1 i 2 oraz aneksem do porozumienia i załącznikiem nr 3 do Porozumienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie podlegała uwzględnieniu. W ocenie Sądu postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało zgodnie z wymogami k.p.a. Organ prawidłowo ustalił stan faktyczny, w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i wszechstronnie go rozpatrzył. Ocena dokonana na podstawie art. 80 k.p.a. nie była oceną dowolną. Organy nie naruszyły przepisów prawa procesowego, w tym art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 75, art. 78, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., a ustalenie, że A. R. nie posiada tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego, którego opróżnienie organ nakazał jest – w stanie faktycznym tej sprawy – prawidłowe. Zaskarżona decyzja nie narusza zatem prawa. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem, decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się w przypadku zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90, przez policjanta lub członków jego rodziny albo inne osoby - bez tytułu prawnego. Stosownie zaś do art. 90 ustawy o Policji, na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów. W sprawie jest bezsporne, że lokal mieszkalny nr [...] przy ul. [...] w [...] został przydzielony ojcu skarżącej – M. R. na podstawie decyzji z dnia [...] stycznia 1957 r. KMO [...]. Organ ustalił też, że po śmierci M. R., jego żona A. R., jako uprawniona do renty rodzinnej wdowa, mogła pozostawać w lokalu na podstawie art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...). Zdaniem Sądu prawidłowe jest ustalenie organu, że zajmująca obecnie wymieniony lokal mieszkalny skarżąca A. R., córka M. R., jako że nie jest funkcjonariuszem Policji, jak również nie spełnia przesłanek z art. 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) albowiem nie jest emerytem lub rencistą policyjnym albo osobą uprawnioną do renty rodzinnej po funkcjonariuszu Policji, który w chwili śmierci spełniał warunki do uzyskania renty lub emerytury policyjnej, nie posiada tytułu prawnego do zajmowania wskazanego wyżej lokalu mieszkalnego. Ustalenia tego nie zmieniają podnoszone w postępowaniu administracyjnym i w skardze kwestie dotyczące stanu zdrowia i wieku skarżącej a także sytuacji finansowej. Okoliczności te w świetle przepisów prawa nie mają znaczenia dla ustaleń w zakresie istnienia tytułu prawnego do zajmowania lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji organów Policji. Trafnie organ wskazał, że z okoliczności tych, a także faktu ciągłego zamieszkiwania w lokalu, zameldowania oraz ponoszenia wszelkich opłat, czy podejmowanych przez stronę czynności nie można wywieść tytułu prawnego do zajmowania wymienionego wyżej lokalu. Prawidłowo w świetle powyższego Komendant [...] Policji postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] nie uwzględnił wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z dokumentacji medycznej, jak również wniosku o przesłuchanie świadka i samej strony na okoliczność złego stanu zdrowia A. R. Zasadnie wskazał w tym postanowieniu, że sytuacja zdrowotna strony nie ma znaczenia dla postępowania toczącego się na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, a zatem postępowania, w którym ustaleniem istotnym jest stwierdzenie, czy lokal mieszkalny będący w dyspozycji organów Policji zajmowany jest przez osobę uprawnioną, tj. posiadającą do tego tytuł prawny. Sąd nie podziela tym samym twierdzenia skargi – opartego na wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 października 2017 r. sygn. K 27/15 – że okoliczności związane ze stanem zdrowia skarżącej oraz podejmowanymi przez nią działaniami są istotnym elementem w zakresie postępowania w przedmiocie opróżnienia lokalu. Podkreślić przy tym należy, że w powołanym wyroku z dnia 18 października 2017 r. sygn. akt K 27/15 TK orzekł, że art. 144 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 i 1475), dalej u.p.e.a., w zakresie, w jakim odnosi się do egzekucji z nieruchomości lub lokalu (pomieszczenia) służących zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych zobowiązanego, jest niezgodny z art. 30, art. 71 ust. 1 i art. 75 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez to, że nie zawiera regulacji gwarantujących minimalną ochronę przed bezdomnością osobom, które nie są w stanie we własnym zakresie zaspokoić swoich potrzeb mieszkaniowych. Trybunał Konstytucyjny wskazał, że konsekwencją wyroku K 27/15 jest utrata mocy obowiązującej art. 144 u.p.e.a. w zakresie, w jakim odnosi się do przeprowadzenia eksmisji "na bruk" z lokali mieszkalnych osób, które nie są w stanie we własnym zakresie zaspokoić swoich potrzeb mieszkaniowych. Wyrok ten nie dotyczył zatem przepisów ustawy o Policji, na podstawie których wydana została zaskarżona decyzja. Wskazania jednocześnie w związku z powyższym wymaga, że w wyroku o sygn. akt SK 29/16 z dnia 15 listopada 2017 r. (Dz. U. z 2017 r., poz. 2174) Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę na szczególny status mieszkań służbowych przydzielanych policjantom. Wskazał, że przepisy dotyczące wygaśnięcia prawa do lokalu i opróżnienia go są ściśle powiązane z samym prawem do lokalu, jakie przysługuje funkcjonariuszowi pozostającemu w służbie stałej. Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyroku orzekł, że art. 90 w związku z art. 95 ust. 3 pkt 3, w związku z art. 95 ust. 4, w związku z art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2017 r. poz. 2067), w związku z art. 3 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1610 oraz z 2017 r. poz. 1442 i 1529) są zgodne z art. 30, art. 71 ust. 1 oraz art. 75 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Nietrafny jest przy tym zarzut dotyczący niewykazania przez organ faktu pozostawania lokalu mieszkalnego, którego opróżnienie nakazano decyzją, w dyspozycji organów Policji. Jak wskazano to już wyżej, wymieniony lokal mieszkalny przydzielony został ojcu skarżącej jako mieszkanie służbowe dla funkcjonariusza Milicji Obywatelskiej. Lokal ten jest własnością [...] i pozostaje nadal w dyspozycji organów Policji. Powyższe ustalenie organów znajduje odzwierciedlenie w aktach administracyjnych i znalazło swój wyraz w zaskarżonej decyzji. Trafnie organ wskazał przy tym, że dla dysponowania lokalem mieszkalnym organ Policji nie musi wykazywać swojego prawa własności do tego lokalu mieszkalnego (art. 90 ustawy o Policji). Istotą dysponowania lokalem mieszkalnym jest uprawnienie organu Policji do przeznaczenia takiego lokalu dla policjanta lub innej uprawnionej na podstawie przepisów prawa osoby. Sprawy opróżniania lokali przydzielonych decyzją administracyjną regulują przepisy ustawy o Policji i aktów wykonawczych do tej ustawy. Przesłanka faktyczna w postaci dysponowania lokalem mieszkalnym przez organ Policji ma charakter niezależny od prawa własności (v. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. akt I OSK 81/08, orzeczenia.nsa.gov.pl). Kwestia powołanego w skardze porozumienia z dnia [...] sierpnia 2009 r. pomiędzy [...] a Komendantem Głównym Policji sprawie współpracy w zakresie dysponowania lokalami stanowiącymi własność [...] i pozostającymi w dyspozycji KGP z przeznaczeniem na tymczasowe kwatery dla funkcjonariuszy Policji oraz aneksem z dnia [...] lutego 2010 r. do w/w porozumienia, pozostaje bez wpływu na uprawnienie skarżącej do zajmowania lokalu mieszkalnego, o którym mowa w zaskarżonej decyzji. Za niezasadny w świetle powyższych ustaleń Sąd uznał zarzut naruszenia art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji. Organy należycie uzasadniły decyzje. Organ odwoławczy odniósł się przy tym do kwestii podniesionych w odwołaniu. Komendant Główny Policji nie naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), orzekł jak w wyroku.