II SA/Wa 605/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 605/10 w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w W. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego postanawia - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 września 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 605/10 oddalił skargę A. K. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w W. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego. Pismem z dnia 30 września 2010 r. pełnomocnik strony skarżącej – r. pr. P. R. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o uzasadnienie ww. wyroku. Odpis przedmiotowego wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi strony w dniu 26 października 2010 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy) przy piśmie Sądu z dnia 22 października 2010 r. Pismem z dnia 29 listopada 2010 r. (02 grudnia 2010 r. - data prezentaty Biura Podawczego WSA w Warszawie) A. K., reprezentowana przez r. pr. P. R., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 605/10, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Postanowieniem z dnia 09 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 605/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną A. K., wniesioną od ww. wyroku WSA w Warszawie. W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia Sąd wskazał, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej rozpoczął bieg w dniu 26 października 2010 r. – tj. w dacie doręczenia pełnomocnikowi strony skarżącej odpisu wyroku z uzasadnieniem i upłynął, uwzględniając to, że przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym nastąpiło doręczenie, w dniu 25 listopada 2010 r. (czwartek). Tym samym skargę kasacyjną wniesioną 02 grudnia 2010 r. Sąd uznał za wniesioną z uchybieniem terminu. Odpis przedmiotowego orzeczenia został doręczony pełnomocnikowi skarżącej w dniu 18 grudnia 2010 r. (dowód – zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sądowych sprawy). Pismem z dnia 22 grudnia 2010 r. (23 grudnia 2010 r. - data prezentaty Biura Podawczego WSA w Warszawie) pełnomocnik strony skarżącej - r. pr. P. R. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku. Do przedmiotowego wniosku pełnomocnik dołączył skargę kasacyjną wraz z dowodem uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej: ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do treści art. 87 § 1 ww. ustawy, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2 ww. art.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4 ww. art.). Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, iż przesyłka zawierająca odpis postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 09 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 605/10 odrzucającego skargę kasacyjną A. K. wniesioną od ww. wyroku WSA w Warszawie, została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 18 grudnia 2010 r. i to z tym dniem, jak wynika z wniosku pełnomocnika skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, strona powzięła wiadomość o powstałym uchybieniu. W takim przypadku za dzień ustania przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku należy uznać dzień doręczenia pełnomocnikowi skarżącej przedmiotowego postanowienia, tj. 18 grudnia 2010 r. Natomiast pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego wniósł do Sądu w dniu 23 grudnia 2010 r. (data prezentaty Biura Podawczego WSA w Warszawie). Zestawiając datę doręczenia pełnomocnikowi skarżącej przedmiotowego orzeczenia – 18 grudnia 2010 r., z datą wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej – 23 grudnia 2010 r., należy stwierdzić, że wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w terminie określonym w art. 87 § 1 ww. ustawy. Równocześnie z wnioskiem pełnomocnik strony skarżącej wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniosek o przywrócenie terminu powinien zawierać uzasadnienie, w którym strona uprawdopodobni brak winy w przekroczeniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje także swoim zakresem winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności. (Patrz: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, B. Dauter, B. Gruszczyński i inni, Wydanie II, Kantor Wydawniczy Zakamycze 2006, s. 205.) W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącej podniósł, iż przesyłkę Sądu zawierającą odpis wyroku nieprawomocnego odebrała, mieszkająca z nim, A. K., która potwierdziła odbiór pisma jego nazwiskiem i przekazała ją adresatowi dopiero 02 listopada 2010 r., jednocześnie informując go, że odebrała przesyłkę w dniu 02 listopada 2010 r. Do wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik skarżącej dołączył oświadczenie A. K., z którego wynika, że wymieniona – konkubina P. R., zamieszkuje razem z nim. Jako osobą niepracującą, która posiada uprawnienia do renty inwalidzkiej, głównie przebywa w mieszkaniu i odbiera korespondencję skierowaną również do P. R. A. K. oświadczyła, że pismo z WSA w Warszawie odebrała w dniu 26 października 2010 r., potwierdziła odbiór pisma nazwiskiem konkubenta, po czym przekazała je adresatowi dopiero 02 listopada 2010 r., nie informując go o tym kiedy faktycznie odebrała pismo, z obawy o pogorszenie się stosunków między nimi. W ocenie Sądu, okoliczność, że uchybienie terminu nastąpiło z powodu nieterminowego oddania przesyłki adresatowi przez dorosłego domownika – A. K. w świetle analizy akt sądowych rozpoznawanej sprawy, nie uzasadnia przywrócenia uchybionego terminu. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej odpisu nieprawomocnego wyroku z uzasadnieniem (karta 43 akt sądowych sprawy) przedmiotowa przesyłka została doręczona adresatowi, co potwierdził na oryginale zpo własnoręcznym podpisem doręczający. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru widnieje również data - 26 października 2010 r. i podpis – P. R., osoby, która potwierdziła własnoręcznym podpisem otrzymanie przesyłki. Z powyższego wynika, że doręczający wypełniając zwrotne potwierdzenie odbioru i zaznaczając na nim adresata, jako osobę której doręczono przesyłkę, uznał, że ma do czynienia z adresatem – P. R. (mężczyzną), a nie z dorosłym domownikiem – A. K. (kobietą). W świetle powyższego za mało wiarygodne Sąd uznał oświadczenie pełnomocnika skarżącej i jego konkubiny – A. K., z którego wynika, że przesyłkę odebrała A. K., potwierdzając jej odbiór nazwiskiem konkubenta. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.