II SA/Wa 605/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung Sędziowie WSA Anna Mierzejewska Janusz Walawski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi U. Z. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nagrody rocznej za 2012 r. – oddala skargę – U. Z., działając przez pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie skargę na decyzję nr [...] Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2014 r., utrzymującą w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] grudnia 2013 r. o odmowie przyznania ww. nagrody rocznej za rok 2012 r. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 45, poz. 270 z późn. zm.), do okresu służby, od którego zależy wysokość nagrody rocznej, nie wlicza się okresów, w których funkcjonariusz był tymczasowo aresztowany albo zawieszony w czynnościach służbowych, chyba że postępowanie karne lub dyscyplinarne będące przyczyną aresztowania lub zawieszenia zostało umorzone prawomocnym orzeczeniem bądź funkcjonariusz został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym. Skarżąca została uznana winną popełnienia czynu z art. 231 kk w zw. z art. 231 § 1 kk. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji wydał orzeczenie, które jest zgodne z dyspozycją powyżej przytoczonego przepisu i z tych względów należało utrzymać je w mocy. We wniesionej skardze skarżąca zarzuciła, że zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej została wydana z naruszeniem § 4 ust. 1 pkt 3 przedmiotowego rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że podstawa zawieszenia skarżącej w czynnościach służbowych jest tożsama z podstawą wydania wobec niej wyroku karnego, podczas gdy przyczyną zawieszenia było postawienie skarżącej dwóch zarzutów popełnienia czynów z winy umyślnej, a skazana została za jeden z nich, tj. za czyn z art. 231 § 3 kk, a więc za występek nieumyślny, przez co podstawa zawieszenia w czynnościach służbowych jako inna od podstawy skazania winna skutkować wliczeniem okresu zawieszenia do okresu służby, od którego zależy wysokość nagrody rocznej. Ponadto pełnomocnik skarżącej zarzucił organowi, że zaskarżoną decyzję wydał z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7 i 8 Kpa. Podnosząc powyższe zarzuty, pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Komendant Główny Straży Granicznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w zakresie ustaleń faktycznych i prawnych przedstawionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpatrując przedmiotową skargę pod tym kątem, Sąd nie stwierdził, aby organ podejmujący w badanej sprawie decyzję dopuścił się naruszenia prawa materialnego, ewentualnie przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 112 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2011 r. Nr 116, poz. 675 z poźn. zm.), funkcjonariuszowi przysługują następujące świadczenia pieniężne: nagrody roczne. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, wykonując delegację zawartą w art. 114 ust. 3 ustawy o Straży Granicznej, w dniu 5 marca 2010 r. wydał rozporządzenie w sprawie nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 45, poz. 270 z późn. zm.), w którym w § 4 ust. 1 pkt 3 określił, że do okresu służby, od którego zależy wysokość nagrody rocznej, nie wlicza się okresów, w których funkcjonariusz był tymczasowo aresztowany albo zawieszony w czynnościach służbowych, chyba że postępowanie karne lub dyscyplinarne będące przyczyną aresztowania lub zawieszenia zostało umorzone prawomocnym orzeczeniem bądź funkcjonariusz został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym. Z akt sprawy wynika, że Sąd Okręgowy w B. Wydział Karny wyrokiem z dnia [...] lipca 2013 r. sygn. akt [...] oddalił apelację skarżącej od wyroku Sądu Rejonowego w B. Wydział Karny sygn. akt [...], w którym uznana ona została winną popełnienia czynu z art. 231 § 3 kk w zw. z art. 231 § 1 kk i za popełnienie tego czynu wymierzył jej karę grzywny. Sąd pierwszej instancji uniewinnił skarżącą od popełnienia czynu z art.18 § 3 kk w zw. z art. 63 § 2 i 4 kks. W związku z tymi wyrokami stwierdzić należy, że wydane decyzje są zgodne z prawem, a organy Straży Granicznej dokonały prawidłowej interpretacji przepisów prawa materialnego i właściwie je zastosowały w ustalonym stanie faktycznym. Podnoszone przez pełnomocnika skarżącej argumenty dotyczące zmiany kwalifikacji prawnej zarzutów w postępowaniu karnym, w tym uznanie że czyn, za który została skazana został popełniony z winy nieumyślnej, w świetle § 4 ust. 1 pkt 3 przedmiotowego rozporządzenia, są nieuzasadnione. W przepisie tym brak jest bowiem rozróżnienia na wyroki skazujące za czyny z winy umyślnej, czy też nieumyślnej. Nie ma w nim również mowy o wyrokach w części skazujących, a w części uniewinniających. Skoro skarżąca nie spełnia warunków wymienionych w powyżej określonym przepisie, to organy zasadnie uznały że do okresu służby, od którego zależy wysokość nagrody rocznej, nie wlicza się okresu zawieszenia w czynnościach służbowych, a zatem nagroda roczna jej nie przysługuje. Sąd nie stwierdził również naruszenia przepisów postępowania administracyjnego zakończonego zaskarżoną decyzją. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.