II SA/Wa 607/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant referent stażysta Adrianna Siniarska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2019 r. sprawy ze skargi W.S. na orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku oddala skargę Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji, działając na podstawie art. 134i ust 1 pkt 1) lit. a) ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. (Dz. U. z 2019 r. poz. 161) w dniu 26 lipca 2018 r. wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko W.S., któremu przedstawiono następujące zarzuty: 1. w okresie od [...] lipca 2017 r. do [...] czerwca 2018 r. będąc policjantem Zarządu Centralnego Biura Śledczego Policji w [...], pomimo ciążącego na nim obowiązku przestrzegania zasad współżycia społecznego i postępowania w taki sposób, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębienia społecznego zaufania do Policji, naruszył te zasady w ten sposób, że po uprzednim niewyrażeniu zgody przez Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji na podjęcie kształcenia w ramach aplikacji radcowskiej, wykorzystał zwolnienie lekarskie niezgodnie z jego celem odbywając to kształcenie w postaci praktyk zawodowych w sądzie okręgowym, zajęć teoretycznych w postaci wykładów i ćwiczeń, praktyk zawodowych w kancelarii radcowskiej, szkolenia z symulacji rozpraw z prawa karnego, szkolenia wyjazdowego w [...]; 2. w dniu [...] marca 2018 r., w [...] pomimo zakazu wykorzystywania zawodu policjanta do celów prywatnych, wykorzystał informacje uzyskane w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych i próbował namówić innego policjanta na wpłynięcie na decyzję prokuratora nadzorującego postępowanie przygotowawcze [...] co do zastosowania środków zapobiegawczych w stosunku do podejrzanego, tj. o uchyleniu listu gończego oraz aby podejrzany w toczącym się postępowaniu przygotowawczym odpowiadał z wolnej stopy, celem uzyskania korzyści osobistej w postaci przychylności w przyjęciu do pracy w kancelarii adwokackiej. Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] października 2018 r. orzekł o uznaniu W. S. winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego określonego w pkt 2 i wymierzył mu karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Organ umorzył postępowanie dyscyplinarne z zakresie zarzutu określonego w pkt 1. Komendant Główny Policji orzeczeniem nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., po rozpatrzeniu odwołania od powyżej określonego orzeczenia dyscyplinarnego, utrzymał w mocy orzeczenie dyscyplinarne organu pierwszej instancji. W. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na orzeczenie dyscyplinarne nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2019 r. zarzucają, że do jego wydania doszło w warunkach naruszenia następujących przepisów: 1) obrazy art. 135 I ust. 1 Ustawy o Policji, która miała wpływ na treść podjętego rozstrzygnięcia, poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na: a) niewyczerpującym zabraniu i nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i załatwienia sprawy, w tym niepodjęcie żadnych kroków celem ustalenia: - czy istniał konflikt pomiędzy skarżącym a naczelnikiem Wydziału [...] w [...] CBŚP J.G., a jeżeli tak to jaki charakter miał ten konflikt; - okoliczności i czasu pełnienia obowiązków służbowych st. sierż. M. D. w okresie przed zwolnieniem lekarskim kom. W. S.; - okoliczności sporządzenia przez st. sierż. M.D. notatki służbowej z dnia [...] marca 2018r. celem ustalenia roli w tej kwestii J.G. zwłaszcza, że w okolicznościach sprawy kluczowym dowodem jest notata służbowa st. sierż. M. D. i jego zeznania, które stoją w oczywistej sprzeczności ze stanowiskiem skarżącego, a okoliczność ta z samej swojej istoty jest sytuacją potencjalnie konfliktową i oczywistym jest, że wynika z niej, że obie te osoby nie mogą wiarygodnie przekazywać treści tej samej rozmowy; b) dowolnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez uznanie, że: - skoro st. sierż. M.D. pełnił służbę w Wydziale [...] to nie utrzymywał kontaktów służbowych ze skarżącym, podczas gdy skarżący pełnił służbę w tym samym wydziale, a więc utrzymywał z nim zwyczajne kontakty służbowe; - skarżący chciał uzyskać korzyść osobistą w postaci przychylności w uzyskaniu zatrudnienia w kancelarii adwokackiej reprezentującej podejrzanego D. W., podczas gdy M.D. ani w notatce służbowej z [...] marca 2018 r. ani podczas jego przesłuchania w charakterze świadka nie mówił w ogóle o kancelarii adwokackiej, a tym bardziej o kancelarii reprezentującej podejrzanego; - skarżący "oskarżył" naczelnika J. G., że zaplanował cała sytuację będącą przedmiotem postępowania dyscyplinarnego, podczas gdy skarżący w odwołaniu od orzeczenia Komendanta CBŚP stwierdził, że J. G. mógł wykorzystać fakt spotkania się skarżącego z M.D. aby zaszkodzić kom. W.S.; - M.D. zeznał, że skarżący w trakcie rozmowy w lokalu "[...]" próbował "dowiedzieć się szczegółów" z prowadzonego przez niego postępowania przygotowawczego przeciwko D.W., podczas gdy z zeznań świadka M.D. wynika, że skarżący miał własną wiedzę na temat tego postępowania; - nie wskazał jakichkolwiek przyczyn, dla których st. sierż. M.D. mógłby zeznać nieprawdę, podczas gdy w odwołaniu skarżący wskazał jako powód takich zeznań konflikt skarżącego z naczelnikiem J.G. i prawdopodobieństwo wykorzystania przez niego sytuacji do zaszkodzenia skarżącemu; - skarżący próbował wywierać presję na st. sierż. M. D. celem wpłynięcia na prokuratora odnośnie zmiany środka zapobiegawczego, podczas gdy świadek w żadnym momencie nie mówił, że był pod jakąkolwiek presją; - skarżący próbował wykorzystać do celów prywatnych informacje z postępowania karnego toczącego się przeciwko D.W., podczas gdy skarżący nie posiadał i nie posiada żadnych informacji dotyczących tego postępowania, a przed spotkaniem przebywał na długotrwałym zwolnieniu lekarskim; 2) obrazy art. 135 j ust. 2 pkt. 6 ustawy o Policji, która miała wpływ na treść podjętego rozstrzygnięcia, poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na niewskazaniu przez organ II instancji dowodów, na których oparł swoje rozstrzygnięcie, użyciu w uzasadnieniu ogólnych stwierdzeń, niewyjaśnienie jakie konkretnie stwierdzenia świadków R. C. i T. S. potwierdzają popełnienie przewinienia przez skarżącego oraz przede wszystkim na ustaleniu stanu faktycznego nie mającego pokrycia w zebranym materiale dowodowym postępowania dyscyplinarnego, a często wręcz w sprzeczności z przeprowadzonymi dowodami; 3) obrazy art. 135n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji, która miała wpływ na treść podjętego rozstrzygnięcia, poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonego orzeczenia Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] października 2018 r. w sytuacji gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowego orzeczenia i umorzenie postępowania w I instancji, zwłaszcza, że tak wnioskował rzecznik dyscyplinarny stwierdzając, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził zaistnienia przewinienia dyscyplinarnego. Skarżący podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego i utrzymanego nim w mocy orzeczenia dyscyplinarnego organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania dyscyplinarnego oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i potrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego. Organ odniósł się również do zarzutów podniesionych w skardze odmawiając im zasadności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast art. 3 powołanej ustawy stanowi, że sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne. Natomiast zgodnie z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne zostało wydane zgodnie z prawem. Na wstępie podać należy, że dla oceny zdarzeń wynikających ze stosunku służbowego policjanta wykonującego czynności służbowe jest ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r. poz. 161). Ustawa ta w Rozdziale 10 reguluje kompleksowo procedurę związaną z wydawaniem orzeczeń dyscyplinarnych, zastrzegając wyjątek jedynie wobec instytucji prawnych, do których w sposób wyraźny odsyła się w treści art. 135p ust. 1 ustawy o Policji. Do postępowania dyscyplinarnego nie znajdują więc zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Kompetencja sądów administracyjnych do rozpoznawania skarg na orzeczenia wydane w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym przeciwko funkcjonariuszom Policji wynika natomiast z regulacji zamieszczonej w art. 138 ustawy o Policji. Dokonując kontroli orzeczenia dyscyplinarnego sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy stan faktyczny sprawy przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia został ustalony prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi przepisami i czy przeprowadzone postępowanie dyscyplinarne było niewadliwe. Następnie sąd administracyjny winien zbadać, czy do tak ustalonego stanu faktycznego organy orzekające zastosowały właściwe przepisy. Przeprowadzona w oparciu o wyżej wskazane kryterium kontrola zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego prowadzi do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Samo natomiast naruszenie dyscypliny służbowej, to czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (art. 132 ust. 2 ustawy o Policji). Powołany powyżej przepis norma wymienia "zawinienie", jako warunek uznania określonego zachowania za naruszające dyscyplinę służbową. Pojęcie to ma w przypadku odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów szczególne uregulowanie, bowiem z treści art. 132a ustawy o Policji wynika, że przewinienie dyscyplinarne jest zawinione wtedy, gdy policjant: 1) ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi; 2) nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł i powinien przewidzieć. Jednocześnie ustawodawca określił przykładowe naruszenia dyscypliny służbowej używając w art. 132 ust. 3 ustawy o Policji określenia "w szczególności", w tym między innymi uznał, że naruszeniem dyscypliny służbowej jest zaniechanie czynności służbowej albo wykonanie jej w sposób nieprawidłowy (art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji). Stopień winy powinien mieć wpływ na wymiar kary, albowiem zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji, wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Zwrócić uwagę należy, iż stosownie do art. 135g ust. 1 ustawy o Policji, przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego. Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego (ust. 2 ww. artykułu). Zgodnie z art. 134i ust. 1 i ust. 5 ustawy o Policji postępowanie dyscyplinarne wszczyna przełożony dyscyplinarny, wydając stosowne postanowienie o wszczęciu postępowania, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego. Uzasadnione przypuszczenie popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, to sytuacja, zawierająca taki zestaw okoliczności, który stwarza subiektywny osąd przełożonego dyscyplinarnego, że rzeczywiście dany funkcjonariusz dopuścił się określonego przewinienia dyscyplinarnego. Oprócz wskazanych powyżej pozytywnych przesłanek wszczęcia postępowania dyscyplinarnego ustawa o Policji zawiera również ujemne, a jedna z nich jest związana z upływem terminu. Mianowicie zgodnie z art. 135 ust. 3 ustawy o Policji - postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się po upływie 90 dni od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego. Wskazany przepis dotyczy tzw. przedawnienia odpowiedzialności dyscyplinarnej, które polega na tym, że po upływie czasu określanego w ustawie nie można zrealizować odpowiedzialności dyscyplinarnej. W aspekcie procesowym przedawnienie powoduje zakaz wszczęcia postępowania i konieczność umorzenia postępowania już wszczętego w sprawie dyscyplinarnej. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowe postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte postanowieniem nr [...] Komendanta Centralnego Biura Śledczego z dnia [...] lipca 2018 r. Z powołanych przepisów, w szczególności z art. 132 ust. 2 i art. 132a ustawy o Policji wynika, że niezbędną przesłanką do ukarania policjanta karą dyscyplinarną jest wykazanie jego winy. Przewinienie może mieć charakter umyślny lub nieumyślny. Realizacji przewinienia umyślnego towarzyszy zawsze zamiar, który może mieć postać zamiaru bezpośredniego lub zamiaru ewentualnego. Zamiar bezpośredni polega na chęci popełnienia przewinienia, zaś zamiar ewentualny polega na tym, że policjant nie chce popełnić określonego przewinienia, lecz mimo wszystko godzi się na jego popełnienie. Z kolei nieumyślność polega na tym, że policjant nie chce popełnić przewinienia, nie godzi się na jego popełnienie, lecz mimo to je popełnia. W takiej sytuacji popełnienie przewinienia ma charakter nieumyślności spowodowanej niezachowaniem ostrożności wymaganej w danych okolicznościach. Jednakże stwierdzenie, czy podmiot w toku czynności zachował, czy też nie zachował ostrożności, należy do organu orzekającego w ramach swobodnej oceny dowodów. Z tych względów najistotniejszą kwestią w kontekście wszczęcia postępowania dyscyplinarnego było ustalenie, czy skarżący, popełniając przewinienie, miał obiektywne możliwości przewidywania skutków swojego działania. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż stan faktyczny sprawy, w szczególności okoliczności popełnienia przez skarżącego przewinienia dyscyplinarnego nie budzą wątpliwość. Zgodnie z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, naruszeniem dyscypliny służbowej jest w szczególności niedopełnienie obowiązków służbowych albo przekroczenie uprawnień określonych w przepisach prawa. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwala bezsprzecznie stwierdzić, iż skarżący popełnił przewinie dyscyplinarne określone w pkt 2 postanowienia o przedstawieniu zarzutów. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie uzasadnia stanowisko organu dyscyplinarnego o wymierzeniu skarżącemu kary dyscyplinarnej, Skarżący dopuścił się czynu nie tylko nieakceptowanego społecznie, ale też szczególnie zwalczanego przez formację. Od policjantów, jako funkcjonariuszy publicznych stojących na straży porządku prawnego, wymaga się zachowania w służbie szczególnej dyscypliny i daleko idącej odpowiedzialności za siebie, innych funkcjonariuszy oraz obywateli. Wymogi stawiane funkcjonariuszom Policji w zakresie dyscypliny służby są dużo bardziej restrykcyjne niż w stosunku do pracowników zatrudnionych na umowę o pracę. Zatem w sytuacji, gdy Policja prowadzi politykę prewencyjną, zmierzającą do wyeliminowania patologicznych zachowań, tj. wpływania na tok postępowania przygotowawczego niedopuszczalne jest, pod żadnym pretekstem i w jakikolwiek okolicznościach wywieranie presji na innego funkcjonariusza. Policja jako instytucja publiczna stoi na straży bezpieczeństwa oraz porządku publicznego i winna podejmować skuteczne działania, adekwatne do okoliczności, także w sferze personalnej, niezależnie od tego, czy informacja o nagannym działaniu funkcjonariusza dotarła do opinii publicznej, czy też nie. Natomiast ustawodawca uznaje, w świetle art. 134h ust. 2 powołanej ustawy, iż na złagodzenie wymiaru kary mają wpływ następujące okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego: 1) nieumyślność jego popełnienia; 2) podjęcie przez policjanta starań o zmniejszenie jego skutków; 3) brak należytego doświadczenia zawodowego lub dostatecznych umiejętności zawodowych; 4) dobrowolne poinformowanie przełożonego dyscyplinarnego o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego przed wszczęciem postępowania dyscyplinarnego. Kary dyscyplinarne zostały określone w art. 134 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem karami dyscyplinarnymi są: 1) nagana; 2) zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania; 3) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku; 4) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe; 5) obniżenie stopnia; 6) wydalenie ze służby. Przedstawiona gradacja kar jest swego rodzaju stopniowaniem środków, jakie mogą być zastosowane w konkretnej sprawie. Ustawodawca nie określił jednak, jakiemu przewinieniu służbowemu odpowiada każdy z nich. W postępowaniu dyscyplinarnym dobór kary adekwatnej do przewinienia dyscyplinarnego należy do sfery uznania organów dyscyplinarnych. Sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w części dotyczącej kary sprowadza się wyłącznie do oceny czy organy przestrzegały reguł procedowania, w tym ustawowych dyrektyw wymiaru kar. Kontrola uznaniowości w tym zakresie sprowadza się w istocie do oceny, czy organ badał sprawę w zakresie dyrektyw ustawowych, jak również, czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy, w tym, czy uwzględnił dotychczasowy przebieg służby obwinionego funkcjonariusza. Sąd nie może natomiast ingerować w uprawnienia zastrzeżone wyłącznie dla organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne i oceniać celowości czy słuszności zastosowanych przezeń sankcji. Wymierzenie w postępowaniu dyscyplinarnym kary, musi być poprzedzone wnikliwą i obiektywną oceną, aby nie można było postawić zarzutu dowolności, co do zastosowanej sankcji. Organ ma obowiązek uwzględnienia i rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć wpływ na rozmiar kary (art. 134 h ust. 1 – 4 ustawy). Zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Stopień winy powinien więc mieć wpływ na wymiar kary. Organy obu instancji prawidłowo oceniły całokształt okoliczności mających miejsce w sprawie oraz zebrany materiał dowodowy. Orzekając o karze, uwzględniły ustawowe dyrektywy jej wymiaru oraz w sposób wnikliwy i przekonujący wyjaśniły przyczyny wymierzenia skarżącemu kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Kara ta oznacza wytknięcie ukaranemu niewłaściwego postępowania i uprzedzenie go, że jeżeli ponownie popełni przewinienie dyscyplinarne, może zostać wyznaczony na niższe stanowisko służbowe w trybie dyscyplinarnym lub ukarany surowszą karą dyscyplinarną (art. 134c ustawy o Policji). Skarżący dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego, które niewątpliwie naruszyło dobre imię Policji, o czym była już wyżej mowa. Nie ulega wątpliwości, że następstwa popełnionego przewinienia dla służby i wizerunku Policji jako formacji, są w tym wypadku znaczne tym bardziej, że skarżący pełni służbę na stanowisku w "elitarnej" jednostce Policji. Zgodnie z art. 134h ust. 2 pkt 3 ustawy o Policji naruszenie dobrego imienia Policji stanowi bezwzględną przesłankę wpływającą na zaostrzenie wymiaru kary. Powołany przepis żadnych wyjątków w tym zakresie nie przewiduje, a w związku z tym nie stwarza jakichkolwiek prawnych możliwości do niezastosowania przedmiotowych obostrzeń. O indywidualizacji odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów, stanowi chociażby treść art. 134h ust. 4 i art. 135b ust. 3 ustawy o Policji. I tak, w myśl art. 134h ust. 4 ustawy o Policji przełożony dyscyplinarny uwzględnia okoliczności, o których mowa w ust. 1 – 3 ustawy o Policji, wyłącznie w stosunku do policjanta, którego one dotyczą. Przepis art. 135b ust. 3 ustawy o Policji stanowi z kolei, że każdy z policjantów popełniających przewinienie samodzielnie albo wspólnie lub w porozumieniu z inną osobą, jak również w wypadku kierowania popełnieniem przez innego policjanta przewinienia dyscyplinarnego, nakłaniania innego policjanta do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego albo ułatwiania jego popełniania, odpowiada w granicach swojej winy, niezależnie od odpowiedzialności w pozostałych osób. Reasumując, Sąd nie dopatrzył się istotnych naruszeń przepisów procesowych w postępowaniu dyscyplinarnym. W świetle dowodów przedstawionych w postępowaniu dyscyplinarnym, organ miał podstawy, aby stwierdzić, iż skarżący dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej. Organ w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego, wystarczająco szczegółowo wyjaśnił, w oparciu o jakie dowody ustalono stan faktyczny w sprawie, wskazał dlaczego uznał winę skarżącego za udowodnioną, odniósł się także do zarzutów odwołania. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.