II SA/Wa 61/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi M. D. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego postanawia - odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym - W dniu 11 grudnia 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła, złożona bezpośrednio do Sądu, skarga M. D. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W dniu 16 grudnia 2008 r. Sąd przekazał powyższą skargę do organu administracji. W dniu 16 lutego 2009 r. skarżąca, wykonując wezwanie Sądu, nadesłała wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Ponadto zgodnie z art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi w rozumieniu powołanego art. 247 ustawy oznacza także oczywistą niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r. sygn. akt OZ 377/04, niepubl.). Odmienna interpretacja obowiązujących w tym zakresie przepisów prowadziłaby do nieuzasadnionego przyznawania pomocy ze środków publicznych w przypadku oczywistej bezzasadności żądań podniesionych przez skarżącego. Ponadto przyznanie pełnomocnika na danym etapie postępowania nie prowadziłoby do usunięcia wad powodujących niedopuszczalność skargi. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 cyt. ustawy, Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. M. D. odebrała zaskarżone postanowienie w dniu 7 listopada 2008 r. (dowód – zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy), zaś jej skarga, złożona osobiście do Sądu w dniu 8 grudnia 2008 r., została przekazana organowi administracji w dniu 16 grudnia 2008 r. Wskazać należy, że zaskarżone postanowienie zawiera prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Organ wyraźnie wskazał bowiem, że skargę należy wnieść za jego pośrednictwem w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia. W związku z tym stwierdzić należy, że skarga została wniesiona niezgodnie z pouczeniem i przekazano ją Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji po upływie trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia. Z uwagi na niedopuszczalność skargi prawo pomocy nie przysługuje. W tym stanie rzeczy należy uznać, że spełnione zostały przesłanki uzasadniające odmowę przyznania prawa pomocy i Sąd, na podstawie art. 247 w związku z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.