II SA/Wa 610/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spraw.) Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia WSA Andrzej Góraj Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi C.S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania należności z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oddala skargę Dyrektor Departamentu Kadr Ministerstwa Obrony Narodowej, działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 94 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, art. 95 pkt 2, 3 i 5 w zw. z art. 97 i art. 83 ust. 1, 2 i 5, art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 z późn. zm.), w dniu [...] stycznia 2010 r. wydał decyzję nr [...], którą przyznał C. S. w ostatnim dniu pełnienia zawodowej służby wojskowej następujące należności pieniężne: 1) odprawę w wysokości 600% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, 2) ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop, 3) dodatkowe uposażenie roczne za 2009 r. w wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, 4) dodatkowe uposażenie roczne za 2010 r. w wysokości 1/12 jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, 5) gratyfikacja urlopowa niewykorzystana w 2010 r. C. S. w dniu [...] stycznia 2010 r. (data wpływu do organu – [...]) złożył wniosek o uzupełnienie powyżej określonej decyzji o pkt 6 o treści "6) nagrodę jubileuszową po 45 latach czynnej służby wojskowej w wysokości takiej jak po 40 latach służby wojskowej, to jest 300% miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym". Dyrektor Departamentu Kadr MON w piśmie z dnia [...] lutego 2010 r. poinformował wnioskodawcę, że art. 85 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej nie przewiduje możliwości przyznania żołnierzowi zawodowemu nagrody jubileuszowej z tytułu pełnienia przez okres 45 lat czynnej służby wojskowej. Ustawa przewiduje wypłatę tej należności po 20, 25, 30, 35, 40 latach pełnienia czynnej zawodowej służby wojskowej. C. S. w dniu [...] marca 2010 r. (data wpływu do organu – [...]) ponowił swoje żądanie określone we wniosku z dnia [...] stycznia 2010 r. i zażądał załatwienia sprawy w trybie Kpa i wydanie stosownego postanowienia. Dyrektor Departamentu Kadr MON, działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, art. 85, art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 z późn. zm.) w dniu [...] marca 2010 r. wydał decyzję nr [...] , w której stwierdził, że wnioskodawcy nie przysługuje prawo do nagrody jubileuszowej po 45 latach czynnej służby wojskowej. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż uwagi na jednoznaczną treść art. 85 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, brak jest podstaw do przyznania prawa do nagrody jubileuszowej w dniu zwolnienia żołnierza ze służby za 45 lat jej czynnego pełnienia. C. S. w dniu [...] kwietnia 2001 r. (data wpływu do organu – [...] ) wniósł do Ministra Obrony Narodowej odwołanie od decyzji Dyrektora Departamentu Kadr MON z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...]. Minister Obrony Narodowej, działając na podstawie art. 134 Kpa, w dniu [...] maja 2010 r. wydał postanowienie nr [...], w którym stwierdził, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia i pozostawia się je bez rozpoznania. Na powyższe postanowienie C. S., za pośrednictwem organu, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Minister Obrony Narodowej, na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), w dniu [...] sierpnia 2010 r. wydał postanowienie nr [...] , którym uwzględnił skargę i uchylił zaskarżone postanowienie. W tym samym dniu organ wydał postanowienie nr [...] o niedopuszczalności odwołania. Dyrektor Departamentu Kadr MON, działając na podstawie art. 111 § 1 Kpa, w dniu [...] listopada 2010 r. wydał postanowienie nr [...] , którym odmówił C. S. uzupełnienia decyzji Dyrektora Departamentu Kadr MON nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., poprzez wydanie rozstrzygnięcia w zakresie przyznania ww. nagrody jubileuszowej po 45 latach pełnienia czynnej służby wojskowej. Organ w uzasadnieniu podał m.in., że zgodnie z art. 111 § 1 Kpa, strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia. Decyzja, której uzupełnienia żąda C. S. została doręczona mu w dniu [...] stycznia 2010 r., a termin do jej uzupełnienia upłynął w dniu 28 stycznia 2010 r., co uniemożliwia merytoryczne odniesienie się do żądania uzupełnienia decyzji. C. S. w dniu [...] grudnia 2010 r. (data wpływu do organu – [...]) wniósł do Ministra Obrony Narodowej odwołanie od decyzji Dyrektora Departamentu Kadr MON nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. Minister Obrony Narodowej, działając na podstawie art. 127 § 1 i art. 138 § 1 Kpa, w dniu [...] stycznia 2011 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy powyżej określoną decyzję. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał m.in., że w postanowieniu z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] , którym odmówiono C. S. uzupełnienia decyzji Dyrektora Departamentu Kadr MON nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. stwierdzono, że wniosek został złożony po terminie. Jednakże z załączonego do odwołania dowodu nadania wynika, że wniosek został wniesiony w terminie. Należy jednak zwrócić uwagę, że organ odmówił uzupełnienia swojej decyzji o kwestię nagrody jubileuszowej i ta odmowa może być zaskarżona w postępowaniu odwoławczym, a nie okoliczność ustalenia daty złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji. Dyrektor Departamentu Kadr MON wydał decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. o odmowie przyznania C. S. przedmiotowej należności. Decyzja ta została mu doręczona i nie został od niej wniesiony środek zaskarżenia, tym samym stała się ona ostateczna, weszła do obrotu prawnego i jest wiążąca zarówno dla strony jak i dla organu. Wydanie tej decyzji zamknęło organowi możliwość wydania kolejnego orzeczenia w tej sprawie, poprzez uzupełnienie decyzji nr [...]. Decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi wniesionej przez C. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący w skardze zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania: 1) art. 104 i art. 107 Kpa, stanowiących o treści decyzji przez ich niewłaściwe zastosowanie i nie dokonanie pełnego rozstrzygnięcia zgodnie z wnioskiem strony złożonym o uzupełnienie decyzji. Uzasadnienie prawne decyzji nie zawiera wyjaśnienia podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa, 2) art. 104 i art. 107 Kpa, przez wydanie decyzji Dyrektora Departamentu Kadr MON z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w takiej sytuacji faktycznej i prawnej, że w tej samej sprawie nie zostało zakończone postępowanie administracyjne toczące się na skutek wniosku o uzupełnienie decyzji Dyrektora Departamentu Kadr MON nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., 3) art. 6-8 Kpa, stanowiących o działaniu organów na podstawie przepisów prawa, stania na straży praworządności oraz załatwiania sprawy w sposób mający na względzie interes społeczny i słuszny interes strony, a także pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, 4) ar. 10 § 1 Kpa, przez zaniechanie zapewnienia skarżącemu czynnego udziału w sprawie i uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, 5) art. 2 Konstytucji RP, przez jego nieuwzględnienie przy rozstrzyganiu sprawy w takim zakresie, w jakim ten przepis urzeczywistnia zasady sprawiedliwości społecznej. Podnosząc te zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji Dyrektora Departamentu Kadr MON nr [...] z dnia [...] marca 2010 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd dokonał kontroli legalności zaskarżonej decyzji na podstawie akt sprawy, które wraz z odpowiedzią na skargę zostały mu przekazane przez organ administracji publicznej i stwierdził, iż skarga nie może zostać uwzględniona, aczkolwiek organ prowadząc postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją naruszył przepisy postępowania, jednakże naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Na wstępie należy podać, że zgodnie z art. 111 Kpa, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach (§ 1). W przypadkach określonych w § 1 termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia doręczenia jej odpowiedzi (§ 2). Decyzja wymaga uzupełnienia, gdy jest niekompletna, a więc zawiera rozstrzygnięcie, które jest niepełne oraz nie zawiera pouczenia o zakresie i trybie weryfikacji lub też zamieszczone w niej pouczenie nie daje pełnej informacji co do uprawnień stron (patrz. Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz, wydanie 8, B. Adamiak, J Borkowski; str. 533). Zdaniem W. Dawidowicza, podstawą oceny kompletności rozstrzygnięcia zawartego w decyzji będzie w przypadku postępowania wszczętego na wniosek strony jej żądanie, a w postępowaniu wszczętym z urzędu – całość uprawnień określonych w prawie materialnym. Skarżący zażądał uzupełnienia decyzji Dyrektora Departamentu Kadr z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] określającej przysługujące mu należności pieniężne z tytułu zwolnienia zawodowej służby wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej o dodatkowy pkt 6, w którym organ – zdaniem skarżącego winien określić, iż przysługuje mu prawo do nagrody jubileuszowe po 45 latach służby. Zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 z późn. zm.), żołnierzom przysługują nagrody jubileuszowe w wysokości: - po dwudziestu latach czynnej służby wojskowej – 75%, - po dwudziestu pięciu latach czynnej służby wojskowej – 100%, - po trzydziestu latach czynnej służby wojskowej – 150%, - po trzydziestu pięciu latach czynnej służby wojskowej – 200%, - po czterdziestu latach czynnej służby wojskowej – 300%, - miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym. Z przytoczonego przepisu jednoznacznie wynika, że żądanie skarżącego o uzupełnienie przedmiotowej decyzji z oczywistych względów nie mogło być spełnione i organ zobowiązany był wydać postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji w żądanym zakresie. Organ co prawda wydał takie postanowienie ale nastąpiło to w dniu [...] listopada 2010 r., natomiast w dniu [...] marca 2010 r. organ wydał decyzję, której stwierdził, iż skarżącemu nie przysługuje prawo do nagrody jubileuszowej po 45 latach czynnej służby wojskowej. Decyzja ta jest ostateczna, gdyż nie została przez skarżącego zaskarżona. W związku z tym, że skarżący zarówno w odwołaniu od decyzji Dyrektora Departamentu Kadr MON z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], jak i we wniesionej skardze na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] nie podniósł żadnych zarzutów dotyczących przyznanych mu należności pieniężnych, a decyzje te prawa nie naruszają, to skargę należało oddalić. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze, to w ocenie Sądu są one chybione. Faktycznie organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy postępowania, jednakże nie te, na które wskazał skarżący. Wyjaśnić należy również skarżącemu, że decyzja Dyrektora Departamentu Kadr MON z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] nie mogła być przedmiotem rozpoznania przez Sąd, gdyż nie była decyzją poprzedzającą zaskarżoną decyzję. Decyzja ta ma samodzielny byt prawny. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.