II SA/Wa 615/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K. na pismo Zastępcy Dyrektora Departamentu Kadr i Organizacji Sądów Powszechnych i Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie niewyrażenia zgody na dalsze zajmowanie stanowiska sędziego postanawia -odrzucić skargę- Aktem z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] Minister Sprawiedliwości, działając na podstawie art. 69 § 1 i § 1b ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2062, z późn. zm.) nie wyraził zgody na dalsze zajmowanie przez E. K. stanowiska sędziego. W piśmie z dnia 26 stycznia 2018 r. E. K. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od powyższego rozstrzygnięcia. Zastępca Dyrektora Departamentu Kadr i Organizacji Sądów Powszechnych i Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości pismem z dnia z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] poinformował E. K., że jej wniosek z dnia [...] listopada 2017 r. o wyrażenie zgody na dalsze zajmowanie stanowiska sędziego został rozpoznany przez Ministra Sprawiedliwości w dniu [...] grudnia 2017 r. Wskazał jednocześnie, że przepisy ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych nie przewidują ponownego rozpoznania przez Ministra Sprawiedliwości przedmiotowego wniosku, jak również uzasadnienia decyzji w sprawie niewyrażenia zgody na dalsze zajmowanie stanowiska sędziego oraz odwołania od tej decyzji. E. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, wskazując, że jej przedmiotem jest decyzja Zastępcy Dyrektora Departamentu Kadr i Organizacji Sądów Powszechnych i Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2018 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Organ wskazał, że pismo z dnia [...] lutego 2018 r. nie jest postanowieniem, decyzją administracyjną, ani innym aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz.1369 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.". Organ podniósł, że ustawa Prawo o ustroju sądów powszechnych nie przewiduje trybu odwoławczego analogicznego do obowiązującego na gruncie Kodeksu postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i § 3 P.p.s.a.). W ocenie Sądu pismo Zastępcy Dyrektora Departamentu Kadr i Organizacji Sądów Powszechnych i Wojskowych Ministerstwa Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] nie należy do aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Przedmiotowe pismo jest pismem informacyjnym, skierowanym do strony w odpowiedzi na złożony przez nią wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od aktu Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] niewyrażającego zgody na dalsze zajmowanie przez skarżącą stanowiska sędziego. Pismo to wyjaśnia skarżącej, że przepisy ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych nie przewidują ponownego rozpoznania przez Ministra Sprawiedliwości wniosku o wyrażenie zgody na dalsze zajmowanie stanowiska sędziego, jak również uzasadnienia decyzji w tej sprawie oraz odwołania od tej decyzji. Pismo to nie zawiera żadnego rozstrzygnięcia i w związku z tym nie może być uznane za decyzję administracyjną bądź też inny akt lub czynność wskazany w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Nie stanowi ono bowiem władczego przejawu woli organu administracji publicznej, lecz jedynie oświadczenie wiedzy. Z tego też względu skargę należało uznać za niedopuszczalną. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., postanowił jak sentencji postanowienia.