II SA/Wa 618/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Adam Lipiński, Protokolant specjalista Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania ryczałtu z tytułu przeniesienia do pełnienia służby w innej miejscowości uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...]. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz § 27 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 kwietnia 2003 r. w sprawie świadczeń przysługujących funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego za podróże służbowe, przeniesienia lub delegowania (Dz. U. Nr 67, poz. 622), po rozpatrzeniu wniosku E. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. w sprawie odmowy przyznania ryczałtu z tytułu przeniesienia z urzędu z [...] do pełnienia służby w [...]. W uzasadnieniu wskazał, iż rozpatrując kwestię uprawnienia E. B. do otrzymania ryczałtu z tytułu przeniesienia do pełnienia służby z [...] do [...], organ nie znalazł podstaw prawnych i merytorycznych do zmiany swojej decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r. Należności za przeniesienia do pełnienia służby w innej miejscowości określają przepisy rozdziału 4 cyt. rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 kwietnia 2003 r. Z treści przepisu § 24 powołanego rozporządzenia zawartego w rozdziale 4, wynika, iż ryczałt z tytułu przeniesienia, tak jak i inne należności z tego tytułu, przysługują, jeżeli przeniesienie do nowego miejsca pełnienia służby nastąpiło w związku z przeprowadzką do nowego miejsca zamieszkania albo występuje konieczność przeprowadzki, ale funkcjonariusz podejmuje decyzję o nieprzesiedlaniu się do nowego miejsca pełnienia służby. W ocenie organu, za takim rozumieniem przepisu przemawia zwłaszcza treść pkt 6 § 24 cyt. rozporządzenia w myśl, którego w przypadku gdy członkowie rodziny funkcjonariusza nie przesiedlają się wraz z nim do nowego miejsca pełnienia służby, funkcjonariuszowi przysługuje dodatek za rozłąkę oraz zwrot kosztów przejazdów raz w miesiącu, w celu odwiedzenia rodziny, publicznym środkiem transportu albo ryczałt w wysokości równej cenie biletu w klasie II pociągu pospiesznego, a gdy na danej trasie lub jej odcinku brak jest połączeń kolejowych w wysokości ceny biletu za przejazd środkiem publicznego transportu autobusowego. Świadczenia te przysługują gdy mają związek z przeniesieniem służbowym. Jeżeli przeniesienie służbowe do innej miejscowości nie pociąga za sobą konieczności przeniesienia do nowego miejsca pełnienia służby, to brak jest podstaw prawnych do przyznania funkcjonariuszowi ryczałtu z tytułu przeniesienia w wysokości 50% uposażenia. Zwrot kosztów przeniesienia i podróży oraz inne świadczenia są rekompensatą nie z tytułu samego przeniesienia do pełnienia służby w innej miejscowości, ale przede wszystkim z tytułu przeniesienia pociągającego za sobą konieczność zmiany dotychczasowego miejsca zamieszkania. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego Tymczasem w przypadku skarżącego nie wystąpiła konieczność przeniesienia do nowego miejsca pełnienia służby. Przeniesienie E. B. do [...] nie wiązało się ze zmianą miejsca zamieszkania, jak i nie pociągało za sobą konieczności przesiedlenia, a tym samym nie spowodowało także dodatkowych kosztów dla skarżącego, bowiem tak jak przed przeniesieniem, tak i po przeniesieniu nadal zamieszkuje on w [...]. Zatem nie przysługuje mu dodatek za rozłąkę i zwrot kosztów dojazdu w celu odwiedzenia rodziny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie E. B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] utego 2016 r. nr [...] i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż jako funkcjonariusz Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego rozkazem personalnym Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] stycznia 2014 r. został przeniesiony z urzędu z dniem [...] kwietnia 2014 r. do pełnienia służby w miejscowości [...]. W związku z powyższym, na podstawie § 27 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 kwietnia 2003 r. w sprawie świadczeń przysługujących funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego za podróże służbowe, przeniesienia służbowe lub delegowania, przysługuje mu ryczałt z tytułu przeniesienia w wysokości 50% uposażenia. Zdaniem skarżącego, organ błędnie interpretuje treść § 27 powołanego rozporządzenia poprzez wyznaczenie dodatkowych przesłanek do przyznania ryczałtu. Przepis ten uzależnia przyznanie ryczałtu od spełnienia łącznie dwóch warunków: - przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości, - nie przeniesienia się funkcjonariusza. W przypadku skarżącego warunki powyższe zostały spełnione. Skarżący podniósł ponadto, iż organ bez podstawy prawnej dokonuje rozstrzygnięcia w uzasadnieniu wydanej decyzji, w przedmiocie przysługiwania skarżącemu, jako stronie postępowania, dodatku za rozłąkę i zwrotu kosztów dojazdu w celu odwiedzenia rodziny. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż Sąd kontroluje legalność rozstrzygnięcia organu administracji publicznej z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym, obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Oceniając niniejszą sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. W sprawie bezspornym jest, iż skarżący rozkazem personalnym Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. został przeniesiony z urzędu z dniem [...] kwietnia 2014 r. do miejscowości [...] (dotychczas służbę pełnił w [...]). Istota sporu między stronami sprowadza się do oceny, czy z tytułu przeniesienia z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości – [...] przysługiwało skarżącemu prawo do ryczałtu, o którym mowa w art. 27 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 11 kwietnia 2003 r. w sprawie świadczeń przysługujących funkcjonariuszowi Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego za podróże służbowe, przeniesienia lub delegowania (Dz.U. z 2003 r., Nr 67, poz. 622), dalej: rozporządzenie. Wskazać należy, iż zgodnie z § 1 pkt 9 powołanego rozporządzenia "przeniesienie do pełnienia służby w innej miejsocowości" oznacza mianowanie funkcjonariusza na stanowisko służbowe w miejscowości określonej w rozkazie personalnym o przeniesieniu, innej niż miejscowość, w której dotychczas pełnił służbę, zwane dalej "nowym miejscem pełnienia służby", połączone z wykonywaniem w nim czynności służbowych. W świetle powyższego, w rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżący został przeniesiony do innej miejscowości, niż ta w której dotychczas pełnił służbę (z [...] do [...] i wykonuje czynności w nowej miejscowości – [...]. Stosownie do § 24 pkt 3 rozporządzenia, funkcjonariuszowi przeniesionemu z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości przysługuje m.in. ryczałt z tytułu przeniesienia. W myśl § 27 ust. 1 rozporządzenia, funkcjonariuszowi przeniesionemu z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości i nieprzesiedlającemu się przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 2 ryczałt z tytułu przeniesienia w wysokości 50%. Natomiast zgodnie z § 28 ust. 1 rozporządzenia, funkcjonariuszowi przeniesionemu z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości, który przesiedlił się na pobyt stały. Natomiast zgodnie z § 28 ust. 1 rozporządzenia, funkcjonariuszowi przeniesionemu z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości, który przesiedlił się na pobyt stały do nowego miejsca pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, o której mowa w art. 102 ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 1929 ze zm.), przysługuje niezależnie od ryczałtu, o którym mowa w § 27 ust.1: 1. dodatkowy ryczałt z tytułu przeniesienia w wysokości 50 % uposażenia; 2. zasiłek osiedleniowy, w wskazanych wysokościach. Zdaniem Sądu analiza powyższych przepisów prowadzi do jednoznacznego wniosku, że w sytuacji przeniesienia funkcjonariusza do innej miejscowości (w rozpoznawanej sprawie z [...] do [...]), gdy funkcjonariusz nie przesiedli się, jak w niniejszej sprawie, przysługuje mu ryczałt w wysokości 50% uposażenia. Sposób obliczania tego ryczałtu określa § 27 ust. 2 rozporządzenia). Natomiast jeżeli w wyniku przeniesienia do pełnienia służby w innej miejscowości funkcjonariusz przesiedli się na stałe do innego miejsca pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej, o której mowa w art. 102 ust. 2 ustawy, przysługuje mu dodatkowy ryczałt z tytułu przeniesienia w wysokości 50% uposażenia. W świetle powyższych rozważań przyjąć należy, iż organ dokonał wykładni przepisu § 27 ust. 1 rozporządzenia w sposób sprzeczny z jego treścią i intencją ustawodawcy, co uzasadnia uchylenie wydanych w sprawie decyzji. Ponownie rozpoznając sprawę organ dokona wykładni przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia uwzględniając poczynione rozważania. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzekł jak w wyroku.