II SA/Wa 62/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Iwona Maciejuk Sędzia WSA – Piotr Borowiecki Protokolant specjalista – Wiesława Jesiotr po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2017 r. sprawy ze skargi M.C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej i palnej gazowej do celów ochrony osobistej – oddala skargę – Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 576, ze zm.) oraz art. 104 i 268a k.p.a., cofnął skarżącemu M. C. pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej i palnej gazowej do celów ochrony osobistej. W uzasadnieniu wskazał, że wymieniony na podstawie decyzji Szefa Rejonowego Urzędu Spraw Wewnętrznych w Z. z dnia [...] sierpnia 1989 r., uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej gazowej oraz decyzją Komendanta [...] Policji z dnia [...] grudnia 2004 r. uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osobistej. Natomiast prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. II Wydział Karny z dnia [...] września 2015 r. został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zb. z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za co skazano go na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na okres próby 3 lat oraz karę grzywny. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt. 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń między innymi jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy, a według brzmienia art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy, osobami stanowiącymi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego są m. in.: osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Stąd też fakt prawomocnego skazania wiąże organy Policji w postępowaniu administracyjnym i jest okolicznością obligującą do cofnięcia pozwolenia na broń palną. W odwołaniu z dnia [...] września 2016 r. do Komendanta Głównego Policji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości. W uzasadnieniu podał, że postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową i gazową zostało wszczęte z urzędu na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w związku z faktem prowadzenia przeciwko stronie postępowania karnego, a więc przed wydaniem wobec prawomocnego wyroku, a nawet przed skierowaniem wobec niego aktu oskarżenia. Takie działanie organu jest całkowicie sprzeczne z obowiązującą w polskim porządku prawnym zasadą domniemania niewinności, ponieważ wszczynając postępowanie w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na broń, organ instancji zajął bowiem stanowisko co do jego odpowiedzialności karnej, zanim kwestia ta została rozstrzygnięta przez sąd. Tymczasem przepisy ustawy o broni i amunicji, a przede wszystkim art. 15 ust. 1 pkt 6 a i b stanowią, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu. Z uwagi na fakt, iż w chwili wszczęcia postępowania przesłanka ta nie zachodziła, należy uznać, że postępowanie zostało wszczęte bez podstawy prawnej i w konsekwencji wydana w jego wyniku decyzja powinna zostać uchylona, a postępowanie pierwszej instancji umorzone. Ponadto, organ pierwszej instancji nie wskazał w zaskarżonej decyzji prawidłowej podstawy prawnej jej wydania. Z jej sentencji bowiem wynika, że wydano ją na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i ogólnie art. 104 k.p.a., co trudno uznać za precyzyjne wskazanie przepisów będących podstawą rozstrzygnięcia, skoro pkt 6 ust. 1 art. 15 ustawy dzieli się na dwa podpunkty, a i b., a art. 104 kpa ma dwa paragrafy.  Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] października 2016 r. nr [...] , mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...]. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń. jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Z woli ustawodawcy zagrożenie takie wynika wprost w stosunku do osób skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe (lit. a art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy) albo skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu lub przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości albo pod wpływem środka odurzającego, lub gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia (lit. b art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy), ale może ono także wynikać z innych okoliczności niż wymienione w pkt a i b tego przepisu prawa, np. jeśli posiadacz pozwolenia jest oskarżony (lub postawiono mu zarzut) o taki czyn, za który nie nastąpiło jeszcze skazanie, ale jego okoliczności w powiązaniu z dotychczasowym jego zachowaniem budzą obawy, że może on stworzyć zagrożenie, o którym mowa w tym przepisie prawa. Dlatego też – wbrew zarzutowi z odwołania – organ I instancji nie naruszył zasady domniemania niewinności (w postępowaniu administracyjnym zasada ta nie ma zastosowania) i miał prawo wszcząć postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną już po uzyskaniu informacji, że toczy się przeciwko niej postępowanie karne w sprawie usiłowania przez nią wymuszenia rozbójniczego, w celu zbadania, czy nie stanowi ona zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Natomiast, gdy w toku postępowania administracyjnego organ I instancji uzyskał prawomocny wyrok skazujący stronę za przestępstwo umyślne, zobowiązany był cofnąć jej pozwolenie na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, choć faktycznie w komparycji swojej decyzji nie wskazano lit. a, lecz uchybienie to zostało jednak naprawione przez organ odwoławczy w ramach przysługujących mu uprawnień reformatoryjnych, a ponadto nie miało wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji, jak i materiału dowodowego bez żadnej wątpliwości wynika bowiem, że rozstrzygnięcie w sprawie strony zapadło na podstawie lit. a przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Dalej wskazano, że popełnione przez posiadacza broni przestępstwo nie musi mieć z nią bezpośredniego związku, a organ Policji nie jest zobowiązany w takich przypadkach uzasadniać istnienia zagrożenia, o którym mowa w omawianym przepisie prawa materialnego w drodze postępowania dowodowego wykazującego związek pomiędzy faktem skazania, a tym właśnie zagrożeniem, o ile popełnione przestępstwo, jak w przypadku skarżącego, ma charakter umyślny. Nie ma przy tym znaczenia, że postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną zostało wszczęte jeszcze przed wydaniem wobec niego prawomocnego wyroku, natomiast istotne jest, w świetle przepisów ustawy o broni i amunicji, czy na dzień wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń był osobą skazaną za przestępstwo umyślne, zaś wyrok skazujący skarżącego zapadł w dniu [...] września 2015 r. i uprawomocnił się z dniem 9 marca 2016 r., zaś organ I instancji decyzję cofającą stronie pozwolenie na broń palną bojową i gazową wydał w dniu [...] sierpnia 2016 r. Zatem ma on moc wiążącą dla organów Policji w zakresie ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną, bowiem dyspozycja art. 15 ust. 1 pkt. 6 lit. a ustawy została spełniona i skarżący prawomocnym wyrokiem został skazany za popełnienie umyślnego przestępstwa, a w takim przypadku nie jest już konieczne przeprowadzenie dodatkowych dowodów, ponieważ zgodnie z wolą ustawodawcy, taka osoba do czasu zatarcia skazania broni posiadać nie może. Stąd też żadne, nawet korzystnie o skarżącym świadczące dowody, nie są w stanie zmienić sposobu rozstrzygnięcia jej sprawy. Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji ma bowiem charakter obligatoryjny, co oznacza, że ustawodawca nie tylko związał organy Policji co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy, ale także przyznał w ten sposób pierwszeństwo interesowi społecznemu przed słusznym interesem strony w posiadaniu prawa do broni. Ponadto nie uchybiono wskazanej w art. 6 k.p.a. zasadzie praworządności, bowiem podstawę prawną decyzji administracyjnej stanowią przepisy prawa materialnego, tj. w niniejszej sprawie ustawy o broni i amunicji, a zatem zarzut, iż organ I instancji powołując w zaskarżonej decyzji art. 104 k.p.a. (przepis ten określa formę załatwienia sprawy) i nie precyzując czy chodzi o art. 104 § 1 czy art. 104 § 2 k.p.a., nie określił w sposób właściwy podstawy prawnej rozstrzygnięcia, jest całkowicie chybiony. Ponadto nie ma podstaw umorzenia postępowania, bowiem zgodnie z art. 105 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej umarza postępowanie w całości albo w części, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się ono bezprzedmiotowe, zaś niniejsze postępowanie nie jest bezprzedmiotowe, bowiem wystąpiły wskazane w art. 18 ust. 1 pkt 2 przesłanki, z którymi związał on określoną dla posiadacza pozwolenia na broń konsekwencję administracyjnoprawną, tj. obowiązek organu Policji cofnięcia decyzją administracyjną prawa do broni. Także przesłanki art. 105 § 2 k.p.a. nie są spełnione. Sformułowano w nim bowiem kilka warunków pozwalających umorzyć postępowanie administracyjne, które muszą być spełnione łącznie. Jednym z nich jest, aby wszczęcie postępowania administracyjnego zainicjowała strona, natomiast postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało z urzędu przez organ pierwszej instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący M. C. wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz wymierzenie Komendantowi Głównemu Policji grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. w przypadku spełnienia przesłanek określonych w art. 55 § 1 p.p.s.a., a w przypadku nieprzekazania sądowi skargi mimo wymierzenia grzywny, o rozpoznanie sprawy na podstawie odpisu skargi zarzucając naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 a) ustawy o broni i amunicji poprzez utrzymanie w mocy decyzji Komendanta [...] Policji z [...] sierpnia 2016 r. mimo, że została ona wydana w wyniku postępowania administracyjnego wszczętego bez podstawy prawnej, tj. wszczętego wobec posiadacza pozwolenia na broń, który nie został skazany prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe; 2. art. 15 ust. 1 pkt 6 lit a) i b) ustawy o broni i amunicji poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że do zastosowania tego przepisu wystarczy, że posiadacz pozwolenia na broń został oskarżony lub postawiono mu zarzut popełnienia umyślnego przestępstwa lub umyślnego przestępstwa skarbowego, podczas gdy przepis ten ma zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy posiadacz pozwolenia został skazany prawomocnym orzeczeniem sądu za wskazane przestępstwa; 3. naruszenie art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (DZ. U. nr 78, poz. 483) poprzez uznanie, że zasada domniemania niewinności nie ma zastosowania w postępowaniu administracyjnym, podczas gdy zasada, że każdego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem wynika bezpośrednio z Konstytucji. W uzasadnieniu wskazał, że postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń zostało wszczęte z urzędu w dniu [...] kwietnia 2012 r., lecz w tym dniu nie była spełniona żadna ze wskazanych w tym przepisie przesłanek postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń. Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 a) ustawy o broni i amunicji pozwolenia na broń nie wydaje się osobom skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Artykuł 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy przewiduje natomiast, że osobom, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 cofa się takie pozwolenie. Tymczasem [...] kwietnia 2012 r. nie był skazany prawomocnym orzeczeniem sądu za popełnienie umyślnego przestępstwa lub umyślnego przestępstwa skarbowego, a co więcej, nie był on wówczas nawet oskarżony o popełnienie takich przestępstw. W takich okolicznościach, postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte bez podstawy prawnej i w konsekwencji wydana w jego wyniku decyzja Komendanta [...] Policji oraz utrzymująca ją mocy zaskarżona decyzja nie może się ostać. Nie można też zgodzić się ze stanowiskiem, że o wszczęciu postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń decydować mogą inne niż wskazane w w/w przepisach okoliczności, w tym, że zagrożenie, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji może płynąć z faktu, że posiadacz pozwolenia jest oskarżony (lub postawiono mu zarzut) o taki czyn, za który nie nastąpiło jeszcze skazanie, ale jego okoliczności w powiązaniu z dotychczasowym jego zachowaniem budzą obawy, że może on stworzyć zagrożenie, o którym mowa w tym przepisie. Takie twierdzenie organu świadczy o błędnej wykładni zastosowanych w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego. Przepisy ustawy przewidują zamknięty katalog przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń i jakiekolwiek rozszerzanie tego katalogu przez organy administracji jest działaniem sprzecznym z prawem. Dodatkowo w sytuacji, w której Komendant Główny Policji opiera się na takich dodatkowych przesłankach niewynikających z przepisów, powinien on wykazać, jakie to inne okoliczności i zachowanie miałyby wskazywać, że stwarza on zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego i uzasadniać (w ocenie Komendanta Głównego Policji) wszczęcie postępowania o cofnięciu pozwolenia na broń przed oskarżeniem go i przed wydaniem przeciwko niemu prawomocnego wyroku skazującego za przestępstwa, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Żadna z takich okoliczności nie została jednak w niniejszej sprawie przedstawiona ani przez Komendanta [...] Policji ani przez Komendanta Głównego Policji. Wszczynając postępowanie w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na broń wyłącznie na podstawie informacji o toczącym się postępowaniu karnym, tj. przed wydaniem wobec niego prawomocnego wyroku skazującego za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, organy orzekające w niniejszej sprawie nie tylko działały w sposób sprzeczny z przepisami ustawy o broni i amunicji, ale rażąco naruszyły obowiązującą w polskim porządku prawnym zasadę domniemania niewinności. Wszczynając postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń Komendant [...] Policji zajął stanowisko co do jego odpowiedzialności karnej zanim kwestia ta została rozstrzygnięta przez sąd w prawomocnym wyroku. Ponadto organ dopuścił się naruszenia art. 42 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w myśl którego każdego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie -zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu. Zważywszy więc, że zasada domniemania niewinności, jako wynikająca z Konstytucji powinna mieć zastosowanie także w sprawie niniejszej i jednocześnie, wszczęcie postępowania administracyjnego mimo braku prawomocnego wyroku skazującego stanowiło oczywiste naruszenie tej zasady, niniejsze postępowanie wszczęte zostało bez podstawy prawnej, a wydane w tym postępowaniu decyzje administracyjne powinny zostać uchylone. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że organ Policji był uprawniony do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną, przed wydaniem wyroku karnego, bowiem z żadnego przepisu ustawy o broni i amunicji nie wynika, że postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń może być wszczęte dopiero po prawomocnym skazaniu. Przepis stanowi o cofnięciu pozwolenie w razie prawomocnego skazania (...), zatem to decyzja administracyjna może być wydana dopiero po prawomocnym skazaniu. Zarzut w tym zakresie byłby zasadny, gdyby organ Policji wydał decyzję cofającą pozwolenia na broń palną opierając się wyłącznie na podstawie samego faktu wszczęcia postępowania karnego. W niniejszej sprawie natomiast podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił fakt prawomocnego skazania skarżącego i w dacie wydania tej decyzji skarżący należał już do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Niezasadne są również wywody skargi w przedmiocie naruszenia zasady domniemania niewinności, bowiem zasada domniemania niewinności jest instytucją prawa karnego procesowego określoną w art. 5 k.p.k. Domniemanie to, jak wynika z kontekstu całego art. 42 Konstytucji odnosi się wyłącznie do odpowiedzialności karnej a nie rozstrzygnięć administracyjnych (uzasadnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 lipca 1999 r. sygn. akt P 2/99). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Na samym wstępie stwierdzić należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej nie gwarantuje wśród praw obywatelskich, prawa do posiadania broni. Co więcej, powyższa problematyka w polskim systemie prawnym jest wręcz przeciwnie regulowana, bowiem poddano ją daleko idącym ograniczeniom. Prawa tego nie gwarantują również przepisy prawa międzynarodowego, w tym także prawa europejskiego. Zatem poza wypadkami określonymi w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i amunicji jest zabronione. Ustawodawca, ściśle reglamentując cele, na które może być wydane pozwolenie na broń, wskazał szereg właściwości osób, jak i przesłanek, które muszą być spełnione, aby osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń mogła je otrzymać, ewentualnie, w przypadku osoby, która takie pozwolenie już uzyskała – by mogła z niego nadal korzystać. Innymi słowy mówiąc, prawodawca obwarował więc warunkami zasady wydawania pozwoleń na broń, łącząc je z celem, jakiemu ma służyć dany rodzaj broni. Zatem ustawodawca, reglamentując dostęp do posiadania broni, wprowadził wymogi, których spełnienie implikuje pozytywną dla strony decyzję. W dalszej części rozważań zaakcentować należy, że organ Policji, podejmując decyzję administracyjną w tego rodzaju sprawach, jest związany rygorami procedury administracyjnej określającej jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania administracyjnego i orzekania. Musi więc przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga, aby dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 k.p.a.). Ponadto jest zobowiązany do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Mając zatem powyższe na uwadze stwierdzić należy, że przy rozpoznawaniu sprawy administracyjnej w przedmiocie cofnięcia skarżącemu M. C. pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej i broni palnej gazowej do celów ochrony osobistej, zarówno z akt administracyjnych, jak i z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż – w ocenie Sądu – organ Policji zadośćuczynił powyższym powinnościom wyczerpująco badając wszystkie okoliczności faktyczne i dokonując obiektywnej oraz wnikliwej ich oceny. Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. z 2012 r., poz. 576 ze zm.), właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Z kolei w myśl art. 15 ust. 1 pkt 6) ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: – przeciwko życiu i zdrowiu, – przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżący M. C. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. II Wydział Karny z dnia [...] września 2015 r. został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zb. z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., za co skazano go na karę 1 roku pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na okres próby 3 lat oraz karę grzywny. Poza sporem pozostaje również fakt, że czyny z art. 282 k.k. w zb. z art. 158 § 1 k.k., są przestępstwami umyślnymi i w tej sytuacji, stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6) lit. a) w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2), cofnięcie pozwolenia na broń było obligatoryjne. Reasumując, omawiany przepis art. 15 ust. 1 pkt 6) lit. a) ustawy ma zastosowanie do skarżącego. Niezależnie od powyższego dodać należy, że przesłanki "zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego" nie muszą występować łącznie, lecz każda z nich może stanowić oddzielną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń. Podobnie rzecz się ma z przesłankami zawartymi w lit. a) i w lit. b), które nie muszą występować łącznie z przesłankami "zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego". Reasumując, zagrożenie dla siebie, zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, jak również skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia, są to przesłanki, które – zdaniem Sądu – każda oddzielnie, stanowi podstawę cofnięcia pozwolenia na broń. Z tego mianowicie powodu, że chociażby każde przestępstwo wymienione w lit. a) i b) samo w sobie i z jego istoty stanowi zagrożenie porządku lub bezpieczeństwa publicznego, a zatem niecelowe z punktu widzenia racjonalnego ustawodawcy, byłoby powtarzanie tego zagrożenia. Zatem chodzi tu o takie zdarzenia bądź fakty, które nie mając źródła w skazaniu w ogóle, bądź też za inne przestępstwa, stanowią takie zagrożenie w sposób niejako samoistny, tzn. nie powiązany z lit. a) i b) tegoż przepisu. W rozpoznawanej sprawie organ Policji rzeczywiście w dniu [...] kwietnia 2012 r. wszczął, na podstawie 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 576, ze zm.), z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia M. C. pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej i palnej gazowej do celów ochrony osobistej w związku z faktem prowadzenia przeciwko niemu postępowania karnego. Jednakże po pierwsze, na dzień wydania decyzji przez organ pierwszej instancji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej i palnej gazowej do celów ochrony osobistej, tj. w dniu [...] sierpnia 2016 r., wskazany wyżej wyrok Sądu Rejonowego w S. II Wydział Karny uprawomocnił się z dniem 9 marca 2016 r. i miał on moc wiążąca dla organu do wydania powyższej decyzji oraz wyczerpał przesłanki z art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6 lit. a ustawy z o broni i amunicji. Zatem podstawą wydania decyzji nie było postanowienie o wszczęciu postępowania, a prawomocny wyrok Sądu. Po drugie natomiast, jak już wykazano powyżej, zagrożenie dla siebie, zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, jak również skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia, są to przesłanki, które każda oddzielnie, stanowi podstawę cofnięcia pozwolenia na broń. Zatem organ mając wiedzę o podejrzeniu popełnienia przypisanemu później skarżącemu czynu, miał podstawę do wszczęcia postępowania, bowiem czyn o którym organ miał wiedzę, mógł stanowić "zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego" i w tym kierunku organ miał prawo badać przedmiotową sprawę. Dodać w tym miejscu należy, że organ w dniu [...] lipca 2015 r. zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie, lecz po uzyskaniu w dniu 14 czerwca 2016 r. informacji o prawomocnym wyroku Sądu Rejonowego w S. II Wydział Karny, w dniu [...] czerwca 2016 r. wydał postanowienia o podjęciu zawieszonego postępowania administracyjnego. Reasumując, istniała – w ocenie Sądu – podstawa prawna, co prawda inna, aniżeli w zaskarżonej decyzji, do wszczęcia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie już w dniu 5 kwietnia 2012 r. i w tej sytuacji zbędne staje się odnoszenie do podnoszonej przez skarżącego zasady domniemania niewinności, chociaż przyznać należy rację organowi, że jest ona instytucją prawa karnego procesowego, o której mowa w art. 5 k.p.k. i nie dotyczy rozstrzygnięć administracyjnych. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), należało orzec jak w sentencji wyroku.