II SA/Wa 620/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. T. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez Starostę [...] postanawia: odrzucić skargę. M. T. pismem z dnia 11 grudnia 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r. w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez Starostę [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują możliwości zaskarżenia postanowienia wydanego w trybie art. 37 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na wydane w postępowaniu administracyjnym postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy). W niniejszej sprawie M. T. przedmiotem skargi uczynił postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2015 r., wydane na podstawie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej zwanej K.p.a.), w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zażalenia strony na nierozpoznanie w terminie przez Starostę [...] sprawy, w zakresie utraty statusu osoby bezrobotnej, po jej uchyleniu w całości i przekazaniu do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Stosownie do treści art. 37 § 1 K.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 K.p.a., stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Celem instytucji zażalenia, unormowanej w art. 37 § 1 K.p.a., jest likwidacja bezczynności organu administracji publicznej w trybie postępowania administracyjnego. Wyczerpanie przez osobę zainteresowaną trybu zażaleniowego, na podstawie powołanego przepisu, stanowi także warunek formalny dla późniejszej możliwości wystąpienia ze skargą na bezczynność organu do sądu administracyjnego. Skarga w takim przypadku dotyczyć jednak może wyłącznie bezczynności organu I instancji (art. 52 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wyjaśnienia wymaga również, że postanowienie wydane na podstawie art. 37 K.p.a. ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie jest to również inny akt lub czynność organu, dotycząca przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 marca 2001 r. sygn. akt I SAB 246/00 LEX 78952, wyroki NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r. sygn. akt IV SA 1866/00 ONSA 2002/4/144 oraz z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99 ONSA 2002/3/116). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.