II SA/Wa 624/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. I. na decyzję Dyrektora Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego PZH Państwowego Instytutu Badawczego z siedzibą w W. z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę. Dyrektor Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego PZH Państwowego Instytutu Badawczego wydał w dniu [...] grudnia 2021 r. decyzję nr [...], którą odmówił udostępnienia A. I. informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia [...] grudnia 2021 r. Decyzja została doręczona w dniu [...] grudnia 2021 r. W tym samym dniu strona złożyła za pomocą poczty elektronicznej (e-maila) wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dyrektor Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego PZH Państwowego Instytutu Badawczego wydał w dniu [...] stycznia 2022 r. decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...]. Decyzja ta została doręczona w dniu [...] stycznia 2022 r. W dniu [...] stycznia 2022 r. A. I. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę (karta 67- 70 akt sądowych) na decyzję Dyrektora Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego PZH Państwowego Instytutu Badawczego z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada, że nie powinno ono zastępować postępowania administracyjnego. Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać wszczęte, dopóki toczy się postępowanie administracyjne lub nie zostały wykorzystane środki weryfikacji w postępowaniu administracyjnym aktów, czynności, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ administracji, dostępne podmiotowi, który chce zainicjować postępowanie sądowoadministracyjne. Wyczerpanie środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego stanowi przesłankę dopuszczalności skargi (por. Knysiak-Sudyka Hanna, Skarga i skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Komentarz i orzecznictwo, wyd. IV, WKP 2018, "Komentarz", stan prawny: 15.10. 2017 r., inne wydania, art. 52). Z regulacji art. 52 § 3 p.p.s.a. wynika, że jeżeli stronie przysługuje prawo zwrócenia się do organu, który wydał decyzję (postanowienie) z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję (postanowienie) bez korzystania z tego prawa. Przepis art. 52 § 3 p.p.s.a. dopuszcza możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji (postanowienia) nieostatecznego w administracyjnym toku instancji, od której stronie przysługuje zwyczajny środek prawny, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zatem z dniem doręczenia orzeczenia stronie zaczyna równolegle biec termin do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz skargi do sądu administracyjnego. Ustawodawca pozostawił stronie wybór formy ochrony prawnej. Ustawodawca tym samym przyjął, iż w sytuacji, gdy środkiem zaskarżenia - wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy - można uruchomić wyłącznie tzw. poziomy tok instancji, strona może wedle własnego uznania zdecydować, czy z tego środka skorzystać, czy też zainicjować sądową kontrolę postanowienia wydanego w pierwszej instancji. W świetle powołanego art. 52 § 3 p.p.s.a. strona alternatywnie może skorzystać z dopuszczalnych form aktywności procesowej, składając w organie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy lub wnosząc skargę do sądu. Ustawodawca przewiduje treścią art. 52 § 3 p.p.s.a. możliwość wniesienia skargi do sądu w miejsce złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Niedopuszczalne jest jednak złożenie skargi na decyzję (z [...] grudnia 2021 r. nr [...]) w sytuacji gdy w sprawie została wydana druga decyzja (z [...] stycznia 2022 r. nr [...]), która utrzymała zaskarżoną decyzję mocy. Tym samym złożona przez stronę skarga na decyzję Dyrektora Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego PZH Państwowego Instytutu Badawczego z dnia z [...] grudnia 2021 r. nr [...] jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.