II SA/Wa 627/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Andrzej Kołodziej Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.) Asesor WSA Jarosław Trelka Protokolant Małgorzata Płodzicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do dodatku za rozłąkę oddala skargę Dowódca Wojsk Lądowych decyzją z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Centrum Szkolenia [...] w K. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] o odmowie przyznania A. S. prawa do dodatku za rozłąkę. Organ wskazał, że rozkazem personalnym Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] A. S. został przeniesiony służbowo z WKU S. i wyznaczony na stanowisko służbowe chorąży w Ośrodku Szkolenia [...] w K. Wnioskiem z dnia [...] podoficer wystąpił o wypłatę dodatku za rozłąkę. Powołanym wyżej rozkazem z dnia [...] marca 2008 r. Komendant Centrum Szkolenia [...] w K. odmówił wypłaty wnioskodawcy dodatku. Wskazał, że zgodnie z art. 7a ust 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy za przeniesienia i podróże służbowe (Dz. U. Nr 140, poz. 1487 z późn. zm.) dodatek za rozłąkę przysługuje żołnierzowi, gdy członkowie jego rodziny nie przesiedlili się wraz z nim do nowego miejsca pełnienia służby i zamieszkują w miejscowości, z której nie jest możliwy codzienny dojazd publicznymi środkami transportu. Podkreślił jednocześnie, że przesiedlenie do nowego miejsca pełnienia służby jest to zmiana miejsca zamieszkania żołnierza, członków jego rodziny i ich zameldowanie na pobyt stały lub czasowy ponad 2 miesiące w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej (§ 2 ust. 6 cyt. rozporządzenia). Skoro zatem podoficer nie przedstawił stosownego zaświadczenia o zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy w miejscowości pełnienia służby (K.), to nie ma podstaw do przyznania mu wnioskowanego dodatku. W odwołaniu od powyższego rozkazu A. S. wskazał, że nie zgadza się z zapadłym rozstrzygnięciem i załączył jednocześnie zaświadczenie o zamieszkiwaniu w Internacie Garnizonowym w K. Dowódca Wojsk Lądowych utrzymując w mocy powyższą decyzję podkreślił, że pomiędzy miejscowością zamieszkania żołnierza oraz miejscowością służby istnieje dogodne połączenie komunikacyjne, a dostępne środki lokomocji umożliwiają codzienny dojazd do miejsca pełnienia służby i z powrotem, o czym świadczy rozkład jazdy PKS S. oraz internetowy rozkład jazdy PKP. Dodatkowo organ zwrócił uwagę na fakt, że podoficer dopiero od dnia złożenia odwołania zamieszkał w internacie garnizonowym, mimo że do K. został przeniesiony w [...] r. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W jej uzasadnieniu skarżący wskazał, że jego zdaniem nie istnieje dogodne połączenie komunikacyjne pomiędzy K. a S. Podkreślił również, że często pełni służbę o różnych porach, poza normalnymi godzinami pracy, co wyklucza codzienny dojazd publicznymi środkami transportu do miejsca pełnienia służby i z powrotem. Jednocześnie poinformował, że składając wniosek o dodatek za rozłąkę nie dołączył zaświadczenia o zameldowaniu w K., gdyż organ I instancji go do tego nie zobowiązał. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na swoje wcześniejsze wyjaśnienia faktyczne oraz prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.), żołnierzowi zawodowemu przeniesionemu do pełnienia zawodowej służby wojskowej w innej miejscowości albo skierowanemu do wykonywania zadań służbowych poza stałym miejscem pełnienia służby lub miejscem zamieszkania przysługują należności za przeniesienia i podróże służbowe. Stosownie do § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie należności żołnierzy zawodowych za przeniesienie i podróże służbowe (Dz. U. Nr 140, poz. 1487 ze zm.), z tytułu przeniesienia służbowego żołnierzowi przysługuje dodatek za rozłąkę. Równocześnie przepis § 7a ust. 1 cyt. rozporządzenia stanowi, że dodatek za rozłąkę przysługuje żołnierzowi posiadającemu członków rodziny, o których mowa w § 3 ust. 2, w przypadku gdy nie przesiedlili się oni wraz z nim do nowego miejsca pełnienia służby i zamieszkują w miejscowości, do której nie jest możliwy codzienny dojazd publicznymi środkami transportu. Na wstępie należy zwrócić uwagę na fakt, że wyżej wskazane rozporządzenie rozróżnia pojęcia miejscowości, z której istnieje dogodne połączenie komunikacyjne (zdefiniowane w słowniczku rozporządzenia - § 2 pkt. 6) oraz miejscowości, z której jest możliwy codzienny dojazd publicznymi środkami transportu. Pojęcia te nie są tożsame i nie mogą być stosowane wymiennie. W tym stanie rzeczy całkowicie chybiona jest argumentacja skarżącego, by czas dojazdu do miejsca pełnienia służby z miejsca zamieszkania i z powrotem, oceniać przez pryzmat ww. pojęcia dogodnego połączenia komunikacyjnego. Zasadnicze znaczenie dla badania prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia ma kwestia, czy w niniejszej sprawie z miejsca zamieszkania rodziny skarżącego do miejsca pełnienia przez niego służby, jest możliwy codzienny dojazd publicznymi środkami transportu. Powyższe określenie ma wyraźnie ocenny charakter i wymaga przyjęcia pewnych obiektywnych kryteriów wyznaczających granice tej oceny. Wydaje się, iż kryteriami tymi będą przede wszystkim czas dojazdów, ich uciążliwość oraz odległość pomiędzy miejscem zamieszkania a miejscem pełnienia służby. Zdaniem Sądu, organy administracji słusznie uznały, że pomiędzy miejscowością, w której zamieszkują członkowie rodziny żołnierza a miejscowością jego zamieszkania i pełnienia służby jest możliwy codzienny dojazd publicznymi środkami transportu. Wskazać bowiem należy, co wynika również z załączonego do skargi rozkładu jazdy PKP, że podróż publicznymi środkami (PKS i PKP) pomiędzy K. a S. nie przekracza średnio 1,5 godziny. Jednocześnie dystans dzielący ww. miejscowości wynosi ok. 50 km. Odległość ta, oraz czas przejazdu są za krótkie by uznać, że nie jest możliwy codzienny dojazd publicznymi środkami transportu ze S. do K. i z powrotem. To z kolei wyklucza możliwość przyznania skarżącemu wnioskowanego dodatku. W świetle powyższych ustaleń nie ma dla sprawy znaczenia czy skarżący mieszka w internacie garnizonowym czy też w wynajętym w K. pokoju oraz okres czasu w jakim tam zamieszkuje. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 siepania 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.