II SA/Wa 630/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung Sędzia WSA Bronisław Szydło Asesor WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Protokolant Agnieszka Kolasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi Z. Z. na decyzję Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] w przedmiocie roszczeń finansowych - oddala skargę - II SA/Wa 630/04 UZASADNIENIE Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w L., działając na podstawie art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej ( t.j. Dz. U. z roku 2002 Nr 147, poz. 1230 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r., odmówił [...] w stanie spoczynku Z. Z. wypłaty odsetek od nieterminowo wypłaconych: nagrody rocznej, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, równoważnika za przejazd, równoważnika za remont lokalu, zapomogi oraz odprawy w związku ze zwolnieniem ze służby. W uzasadnieniu organ wskazał, że Sąd Rejonowy [...] w L. - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie o sygnaturze akt [...] wydał postanowienie, w którym stwierdził niedopuszczalność drogi sądowej z pozwu pani Z. Z. o wypłatę odsetek od niewypłaconych w terminie należności w związku z odejściem ze służby w Państwowej Straży Pożarnej. Jednak zdaniem Komendanta Wojewódzkiego PSP w L. cyt. ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. w sposób kompleksowy uregulowała status prawny strażaka. Przepisy tego aktu prawnego nie przewidują prawa do odsetek z tytułu niewypłacenia w terminie uposażenia i innych świadczeń. Wobec tego do strażaka nie może mieć zastosowania przepis art. 359 § 1 Kodeksu cywilnego, wedle którego prawo do odsetek istnieje, gdy przewiduje je wyraźnie przepis prawa. Skoro ustawa o Państwowej Straży Pożarnej nie ma takiego przepisu, brak jest zatem przesłanek do żądania przez strażaka odsetek. Od powyższej decyzji w dniu 12 stycznia 2004 r. pani Z. Z. złożyła odwołanie. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie w przed organem pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ podniósł, iż sprawa odsetek od niewypłaconych terminowo uposażeń i innych świadczeń pieniężnych funkcjonariuszy służb mundurowych była przedmiotem orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Trybunał wyrokiem z dnia 10 lipca 2000 r. opublikowanym w Dz. U. Nr 55, poz. 665 stwierdził, iż z treści art. 1 Kodeksu cywilnego wynika, że sprawy o roszczenia związane z odsetkami, których źródłem jest decyzja administracyjna, są sprawami cywilnymi w rozumieniu KC, a więc do ich rozpatrywania są właściwe sądy powszechne. Zaskarżona decyzja została więc wydana bez podstawy prawnej, bowiem żadne przepisy nie upoważniają organów Państwowej Straży Pożarnej do wydania decyzji w tej materii, w tym także przywołany przez organ pierwszej instancji przepis art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. Decyzja Komendanta Wojewódzkiego PSP w L. została więc wydana bez podstawy prawnej, ponieważ w sprawie droga administracyjna jest niedopuszczalna. W dniu 4 marca 2004 r. skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła pani Z. Z. W skardze podniosła ona, że Sąd Okręgowy w L. w sprawie o sygnaturze akt [...] uznał się za niewłaściwy do rozpoznania sprawy, więc organ nie może odsyłać jej do sądu powszechnego. Komendant Główny PSP nie rozważył także przyczyn, dla których nie wypłacono skarżącej w terminie świadczenia, przez co poniosła ona straty. Skarżąca wskazała także, że jeżeli brak jest stosownych przepisów pozwalających jej na wypłacenie odszkodowania, to organ powinien podjąć działania zmierzające do wyjaśnienia wszystkich możliwości naprawienia wyrządzonej strażakowi szkody. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpatrywana pod tym względem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawowa kwestia, jaka ma znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, dotyczy rozstrzygnięcia, w jakiej drodze można żądać odszkodowania, którego źródło stanowi decyzja administracyjna. Rozstrzygnięcie w tym zakresie zawiera cytowany w zaskarżonej decyzji wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca 2000 r. ( sygn. akt SK 12/99), w którym Trybunał wyraził pogląd, że " art. 1 Kodeksu cywilnego, rozumiany w ten sposób, iż w zakresie pojęcia sprawy cywilnej mnie mogą się mieścić roszczenia dotyczące zobowiązań pieniężnych, których źródło stanowi decyzja administracyjna, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Tak więc a contrario osoba, która wywodzi roszczenie dotyczące zobowiązań pieniężnych, które powstały na skutek decyzji administracyjnej, powinna przed sądem powszechnym dochodzić swoich praw. Taki pogląd wyraził wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny np. w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 5 marca 2001 r. ( POS 17/00), postanowieniu NSA z dnia 8 maja 2001 r. sygn. akt II SA 1062/01. Wobec powyższego organ drugiej instancji słusznie uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego PSP w L. z dnia [...] grudnia 2003 r. jako wydaną bez podstawy prawnej i umorzył postępowanie w sprawie. Organy administracji nie są bowiem właściwe w sprawach o roszczenia pieniężne, w których źródłem roszczenia jest decyzja administracyjna. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.