II SA/Wa 631/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Piotr Borowiecki Sędzia WSA – Przemysław Szustakiewicz Protokolant – starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Dowódcy Garnizonu [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku specjalnego za wykonywanie prac podwodnych – oddala skargę – Komendant [...] w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], działając na podstawie 104 k.p.a., art. 80 ust. 1 pkt. 1 i ust. 4, ust. 5c i art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1726 ze zm.) oraz z § 6 ust. 1 pkt 2, § 16 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2296), przyznał skarżącemu [...] P. S. pełniącemu zawodową służbę wojskową w [...] na stanowisku Instruktor /[...]/ dodatek specjalny za wykonywanie prac [...] z użyciem sprzętu [...] w wysokości 8/10 ostatnio pobranej kwoty tj. 600 zł i jednocześnie ustalił, że stawka dodatku przysługuje w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu podał, że skarżący rozkazem personalnym Dowódcy Garnizonu [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], zostanie zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy z dniem [...] stycznia 2017 r. Dodatek specjalny za wykonywanie prac [...] z użyciem sprzętu [...] otrzymywał od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2016 r. Ostatnio pobrana kwota dodatku specjalnego przyznanego Decyzją Komendanta Ośrodka z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], została ustalona przy zastosowaniu mnożnika w wysokości 0,50 kwoty bazowej, tj. 750,00 zł. Dodatek wypłacany był nieprzerwanie przez okres 8 lat, wobec powyższego [...] uprawniony jest do dodatku specjalnego w wysokości 8/10 ostatnio pobranej kwoty z § 6 ust. 1 pkt 2, § 16 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. W odwołaniu z dnia [...] stycznia 2017 r. do Dowódcy Garnizonu [...] skarżący podał, że decyzja została wydana z nienaliczeniem dodatku według § 16 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych i nadmienił, że uprawnienia kierownika prac [...] posiada od 2011 r. przyznane rozkazem z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] i od tego czasu do chwili obecnej cały czas pełni tę funkcję. Dowódca Garnizonu [...] decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...], mając za podstawę art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...]. W uzasadnieniu – wskazując na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, weszło w życie w dniu 1 stycznia 2017 r. Zgodnie z treścią § 16 ust. 1, żołnierz zawodowy, który w ramach obowiązków na zajmowanym stanowisku służbowym wykonuje prace [...] z użyciem sprzętu [...], otrzymuje dodatek specjalny o charakterze stałym z uwzględnieniem mnożnika kwoty bazowej, zależnego od łącznego wymiaru godzin wykonanych prac [...]. Mnożniki te, w myśl § 16 ust. 2 pkt 2 wymienionego rozporządzenia, zwiększa się od 0,1 do 0,3 żołnierzom zawodowym pełniącym funkcję kierowników prac [...]. Skarżący P. S. posiada kwalifikacje wojskowe kierownika [...], co zostało potwierdzone dyplomem Kierownika [...] z dnia [...] maja 2011 r. nr [...]. Jednocześnie z Protokołu z dnia [...] stycznia 2017 r. z posiedzenia komisji wyznaczonej Rozkazem Dziennym Komendanta [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. wynika, że skarżący w 2016 r. wykonywał prace [...] z użyciem sprzętu [...] zasilanego [...] w wymiarze 96 godzin 5 minut, w miesiącach od stycznia do maja 2016 r. Pełnienie funkcji kierownika [...] wynika z dokumentacji przedstawionej dla wymienionej wyżej komisji. Dodatkowo z informacji przedstawionej przez Komendanta [...] wynika, że wymieniony był wyznaczany na kierownika [...] rozkazami dziennymi w marcu, czerwcu i lipcu w 2016 r. Od sierpnia 2016 r. do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, tj. do dnia [...] stycznia 2017 r., odwołujący się nie był wyznaczany do pełnienia zadań [...], w tym w styczniu 2017 r. nie pełnił funkcji kierownika prac [...]. Następnie na podstawie Rozkazu Personalnego Dowódcy Garnizonu [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] [...] P. S. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy z dniem [...] stycznia 2017 r. W związku z powyższym, zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia, decyzją Komendanta [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] żołnierzowi przyznany został dodatek specjalny w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Uwzględniono przy tym wysokość 8/10 ostatnio pobranej kwoty dodatku specjalnego, czyli dodatku z grudnia 2016 r., przyznanego decyzją Komendanta [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], który wynosił 750 zł. Z treści § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wynika, że organ wojskowy zobowiązany jest ustalić wysokość dodatku specjalnego w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej w oparciu o kwotę dodatku ostatnio otrzymanego przez żołnierza zawodowego. W związku z powyższym brak jest norm prawnych umożliwiających uwzględnienie żądania strony. W rozumieniu bowiem tego przepisu ostatnim miesiącem zawodowej służby wojskowej odwołującego się, w którym otrzymał on przedmiotowy dodatek, był grudzień 2016 r., wobec tego przywoływany w odwołaniu § 16 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych nie znajduje w tym przypadku zastosowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący P. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z § 16 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych poprzez jego niezastosowanie i stwierdzenie, że skarżący nie spełnia warunków do przyznania mu dodatku specjalnego z tytułu pełnienia funkcji kierownika prac [...], podczas gdy z ustalonego stanu faktycznego wynika obowiązek przyznania dodatku specjalnego jako mnożnik kwoty bazowej określonej w § 16 ust. 1 pkt 2 zwiększonego od 0,10 do 0,30 żołnierzom zawodowym pełniącym funkcję kierowników prac [...], określonego w § 16 ust. 2 pkt 2 cytowanego na wstępie rozporządzenia, 2) § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 30 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, poprzez błędne przyjęcie przez organ wojskowy ustalający wysokość dodatku specjalnego w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej w oparciu o kwotę dodatku ostatnio otrzymanego przez żołnierza zawodowego, że ostatnim miesiącem pełnienia służby przez skarżącego był miesiąc grudzień 2016 r., a nie, jak wynika z Rozkazu Personalnego nr [...] Dowódcy Garnizony [...] z dnia [...] lipca 2016 r. jego zwolnienie dokonane zostało z dniem [...] stycznia 2017 r. i z tym dniem przeniesiony został do rezerwy. 3) art. 81 ust. 1 ustawy. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez jego niezastosowanie, zważywszy iż w świetle cytowanego artykułu "Uposażenie zasadnicze i dodatki o charakterze stałym są wypłacane miesięcznie z góry, w pierwszym dniu roboczym miesiąca, za który przysługują." Natomiast otrzymał wynagrodzenia zasadnicze oraz inne dodatki stałe za wyjątkiem dodatku specjalnego o charakterze stałym ustalonym przy zastosowaniu mnożników kwoty bazowej zwiększonym od 0,10 do 0,30 żołnierzom zawodowym pełniącym funkcją kierowników prac [...], określonego w § 16 ust. 2 pkt 2 cytowanego na wstępie rozporządzenia, które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2017 r. tj. w okresie pełnienia służby przez niego. W uzasadnieniu – wskazując na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że istniały podstawy do naliczenia zwiększonego mnożnika kwoty bazowej, o której mowa w § 16 ust. 1 rozporządzenia zważywszy, iż otrzymuje uposażenie płatne z góry obejmujące także dodatki specjalne o charakterze stałym, a skoro pełnił służbę zawodowego żołnierza jeszcze w miesiącu styczniu 2017 r., to istniała podstawa do przyznania zwiększonego mnożnika kwoty bazowej, której to podstawy organ rozstrzygający nie dostrzegł. Mając więc na względzie przedstawione argumenty prawne, uwzględniając także okres pełnienia zawodowej służby wojskowej przez skarżącego oraz datę wejścia w życie z dniem 1 stycznia 2017 r. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, wniosek o przyznanie zwiększonego mnożnika kwoty bazowej dodatku specjalnego o charakterze stałym jest w pełni uzasadniony. W odpowiedzi na skargę, Dowódca Garnizonu [...] wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że zarzut naruszenia § 16 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, poprzez jego niezastosowanie jest całkowicie niezrozumiały w sytuacji, w której skarżący w dniu wydania decyzji Komendanta [...], czyli w dniu [...] stycznia 2017 r. posiadał decyzję tego samego organu z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] przyznającą mu dodatek specjalny przy zastosowaniu mnożnika w wysokości 0,50 kwoty bazowej, tj. 750 zł i ta kwota, ostatnio pobrana, stanowi wyłączną podstawę do przyznania mu, w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej, tj. w styczniu 2017 r., dodatku o charakterze specjalnym za szczególne właściwości lub warunki pełnienia zawodowej służby wojskowej, a § 16 ust. 2 pkt 2 wymienionego rozporządzenia wszedł w życie z dniem 1 stycznia 2017 r. i nie stanowią przesłanki do ustalenia wysokości dodatku specjalnego i przyznania go w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Nie można zgodzić się również z zarzutem, że organ poddał ocenie stan faktyczny polegający na stwierdzeniu iż skarżący "nie spełnia warunków do przyznania mu dodatku specjalnego z tytułu pełnienia funkcji kierownika prac [...]", gdyż nie stanowił on przedmiotu rozstrzygnięcia decyzji. Organ II instancji jednoznacznie wskazał podstawy prawne rozstrzygnięcia, a także w toku uzasadnienia szczegółowo wyjaśnił motywy, którymi się kierował. Treść uzasadnienia precyzyjnie obrazuje tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania powyższej decyzji oraz wskazuje i wyjaśnia przesłanki faktyczne oraz prawne, jakie wziął pod uwagę organ podejmując to konkretne rozstrzygnięcie. Skarżący powołując się na "ustalony stan faktyczny", z którego jak twierdzi "wynika obowiązek przyznania dodatku specjalnego jako mnożnik kwoty bazowej określonej w § 16 ust. 1 pkt 1 zwiększonego od 0,10 do 0,30 żołnierzom zawodowym pełniącym funkcję kierowników prac [...]", nie przedstawia jednak żadnych nowych okoliczności faktycznych, innych niż jednoznacznie ustalone w decyzji Dowódcy Garnizonu [...], pozwalających zakwalifikować ten stan faktyczny w sposób odmienny. Istota działania organów w przedmiotowej sprawie sprowadzała się do przyznania skarżącemu, zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] stycznia 2017 r. ostatnio pobranego w grudniu 2016 r. dodatku specjalnego. Na marginesie wskazano, że Komendant [...] dodatkowo potwierdził w informacji do odwołania, że [...] P. S. w 2017 r. nie pełnił w styczniu 2017 r., czyli w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej, funkcji kierownika prac [...] i nie był wyznaczany do pełnienia zadań [...]. Nie sposób również przyznać, że organ naruszył w toku postępowania odwoławczego § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych. Skarżący z niezrozumiałych przyczyn sugeruje, że "organ wojskowy ustalający wysokość dodatku specjalnego w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej" przyjął, "że ostatnim miesiącem pełnienia służby wojskowej był miesiąc grudzień 2016 r." Tym samym zdaje się, że odczytując treść § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia błędnie, utożsamiając datę wydania decyzji organu I instancji w dniu [...] stycznia 2017 r., w miesiącu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej z miesiącem, w którym ostatnio pobrał dodatek tj. w grudniu 2016 r., twierdząc, że to organ przyjął niewłaściwą datę zwolnienia, co jest niemożliwe, gdyż żołnierz służył do końca stycznia 2017 r., tj. do czasu przeniesienia do rezerwy. W toku obu decyzji, żaden z organów nie stwierdził, aby ostatnim miesiącem pełnienia służby przez skarżącego "był miesiąc grudzień 2016 r.". Brzmienie § 6 ust. 1 pkt 2 wymienionego rozporządzenia przesądza jednoznacznie o obowiązku przyznania żołnierzowi, który otrzymuje dodatek specjalny o charakterze stałym, tego dodatku w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej, a w przypadku [...] P. S. w styczniu 2017 r., w wysokości 1/10 ostatnio pobranej kwoty dodatku specjalnego za każdy rok, w którym żołnierz otrzymywał dodatek specjalny o charakterze stałym. Dodatkiem specjalnym ostatnio pobranym przez [...] S. był dodatek pobrany w miesiącu grudniu 2016 r. i pobierał ten dodatek nieprzerwanie przez 8 lat. Nie podzielono również zarzutu naruszenia art. 81 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez jego niezastosowanie, bowiem zgodnie z art. 80 ust. 4 dodatki do uposażenia (w tym dodatek specjalny przyznawany w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej) przyznaje, w formie decyzji, dowódca jednostki wojskowej i w dniu [...] stycznia 2017 r. Komendant [...] decyzją nr [...] przyznał skarżącemu dodatek specjalny w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej, na mocy której, jako dysponent środków budżetowych III stopnia, wypłacił żołnierzowi wymieniony dodatek. Skarżący potwierdził, że otrzymał "wynagrodzenie zasadnicze oraz inne dodatki stałe" i tym samym poświadczył, że nie doszło do naruszenia art. art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Komendant [...] będący kierownikiem jednostki sektora finansów publicznych jest odpowiedzialny za całość gospodarki finansowej tej jednostki, w związku z tym nie może wypłacić żołnierzowi zawodowemu należności, które nie mają podstawy prawnej w postaci decyzji administracyjnej, przyznającej należność żołnierzowi zawodowemu. Ostatnią decyzją administracyjną istniejącą w obrocie prawnym w przedmiocie przyznania dodatku o charakterze stałym temu podoficerowi jest decyzja [...] lutego 2016 r. nr [...] z dnia i na jej podstawie obliczono skarżącemu wysokość przysługującego dodatku w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1726 ze zm.), żołnierze zawodowi dodatki do uposażenia zasadniczego, w tym dodatek specjalny – za szczególne właściwości lub warunki pełnienia zawodowej służby wojskowej, zaś zgodnie z art. 81 ust. 1 ustawy, uposażenie zasadnicze i dodatki o charakterze stałym są wypłacane miesięcznie z góry, w pierwszym dniu roboczym miesiąca, za który przysługują. Z kolei w myśl § 6 ust. 1 pkt 2) rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2296), żołnierzowi zawodowemu, który otrzymuje dodatek specjalny o charakterze stałym, w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej dodatek ten przysługuje w wysokości 1/10 ostatnio pobranej kwoty dodatku specjalnego za każdy rok, w którym żołnierz otrzymywał dodatek specjalny o charakterze stałym – jeżeli żołnierz otrzymywał go przez okres krótszy niż 10 lat, z tym że okres przekraczający sześć miesięcy traktuje się jako pełny rok. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący P. S. otrzymywał dodatek specjalny za wykonywanie prac [...] z użyciem sprzętu [...] od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2016 r., a zatem przez 8 lat. Ponadto nie budzi wątpliwości fakt, że rozkazem personalnym Dowódcy Garnizonu [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], z dniem [...] stycznia 2017 r. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej i przeniesiony do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez żołnierza zawodowego. W tej sytuacji przysługiwał mu dodatek specjalny za wykonywanie prac [...] z użyciem sprzętu [...] w wysokości 8/10 ostatnio pobranej kwoty dodatku specjalnego w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej, tj. w styczniu 2017 r. Wobec powyższego zauważyć należy, że – co należy szczególnie podkreślić – ostatnio pobrana kwota dodatku specjalnego wynosiła 750 zł i została mu przyznana decyzją Komendanta [...] w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...]. Skoro zaś tak, to organ prawidłowo przyznał mu kwotę dodatku specjalnego w wysokości 600 zł (8/10 x 750 = 600). W dalszej części wskazać należy, że w myśl § 16 ust. 2 pkt 2 (na który powołuje się skarżący), żołnierz zawodowy, który w ramach obowiązków na zajmowanym stanowisku służbowym wykonuje prace [...] z użyciem sprzętu [...], otrzymuje dodatek specjalny o charakterze stałym, ustalony przy zastosowaniu mnożników kwoty bazowej, której mnożniki zwiększa się od 0,10 do 0,30 żołnierzom zawodowym pełniącym funkcję kierowników prac [...]. Dodać w tym miejscu należy, że powyższy przepis wszedł w życie w dniu 1 stycznia 2017 r. na podstawie § 39 rozporządzenia, zaś w poprzedzającym go rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia z dnia 10 listopada 2014 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1618 ze zm.), kwestia ta nie była uregulowana. Rację należy przyznać skarżącemu, że w roku 2016 skarżący był wyznaczany na kierownika [...] w marcu, czerwcu i w lipcu. Natomiast od miesiąca sierpnia 2016 r. do 31 stycznia 2017 r. – jak wynika z informacji Komendanta [...] w [...] – nie był wyznaczany do wykonywania zadań [...], ani też nie pełnił w tym czasie funkcji kierownika prac [...]. Zatem skoro w styczniu 2017 r. skarżący nie pełnił funkcji kierownika prac [...], a ostatnio pobrana kwota dodatku specjalnego wynosiła 750 zł, to należało mu się za miesiąc styczeń 2017 r. przyznać dodatek w kwocie 600 zł, bez uwzględnienia zwiększenia mnożnika od 0,10 do 0,30 za funkcję kierowników prac [...]. Reasumując, to nie kwestia uposażenia zasadniczego i dodatków o charakterze stałym wypłacanych miesięcznie z góry ma znaczenie w sprawie zwiększenia mnożnika o wskazane już wyżej wartości, lecz wysokość "ostatnio pobranej kwoty dodatku specjalnego", o czym mowa w § 6 ust. 1 pkt 2 cytowanego już wyżej rozporządzenia z dnia 28 grudnia 2016 r. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.