II SA/Wa 632/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.W. na pisma Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie waloryzacji świadczenia postanawia odrzucić skargę. Pismem z [...] marca 2022 r. Z. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Ministra Obrony Narodowej (Departament Spraw Socjalnych) skargę na pismo (pisma) Ministra Obrony Narodowej (organ) wydane w zakresie waloryzacji świadczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o pozostawienie pisma bez rozpoznania na zasadzie art. 49 § 1 ustawy – Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 13 kwietnia 2022 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez jednoznaczne wskazanie co jest przedmiotem skargi. Skarżący w piśmie z [...] czerwca 2022 r. powtórzył argumentację zawartą w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.; dalej p.p.s.a.), jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dniu pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepis powyższy ma zastosowanie do wszystkich pism w sprawie, z tym że pouczenie o rygorze pozostawienia pisma bez rozpoznania ma miejsce wtedy, gdy ustawa nie stanowi inaczej. Jeżeli braki ma pismo będące na przykład skargą, przewodniczący, wzywając do uzupełnienia braków takiego pisma, poucza o rygorze odrzucenia skargi, a nie pozostawienia bez rozpoznania. Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Wymogami formalnym skargi, poza tymi określonym w art. 46 p.p.s.a., jest wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności (art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a.) oraz oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy (art. 57 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wobec powyższego w rozpatrywanej sprawie zaistniała konieczność wezwania skarżącego do doprecyzowania skargi w związku z jej nieprecyzyjnymi zarzutami i szeroko przedstawioną argumentacją, wykraczającą poza ramy postępowania prowadzonego przez organ. Przy czym z uzyskanej odpowiedzi, zawartej w piśmie skarżącego z [...] czerwca 2022 r., trudno w dalszym ciągu wywieść co jest przedmiotem skargi. W konsekwencji niespełnienia przez skargę warunków formalno-prawnych, Sąd uznał konieczność jej odrzucenia. Jedynie ubocznie Sąd wskazuje, że stosownie do treści art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz.U. z 2020 r. poz. 586 ze zm.) prawo do zaopatrzenia emerytalnego i wysokość świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia ustala w formie decyzji wojskowy organ emerytalny. Od decyzji tej przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego sądu, według zasad określonych w przepisach K.p.a. Odwołanie do sądu przysługuje również w przypadku niewydania przez organ emerytalny decyzji w terminie określonym w art. 31 ust. 3 (art. 31 ust. 5 cytowanej ustawy). Zatem, z uwagi na powyższe regulacje nie ulega wątpliwości, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznania sprawy ze skargi na czynność (bezczynność) w zakresie waloryzacji świadczenia emerytalnego (rentowego). Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.