II SA/Wa 634/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sławomir Antoniuk, Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r.; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz B. Sp. z o.o. z siedzibą w O. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Wa 634/15 UZASADNIENIE Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) oraz art. 16 ust.1 w zw. z art. 5 ust. 2 i art. 3 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz.782) oraz art. 5a ust. 2 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2011 r. nr 287, poz 1687 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1) korespondencji pomiędzy Centralnym Biurem Śledczym (CBŚ) ze wszelkimi innymi urzędami państwowymi, dotyczącej w szczególności zakresu kontroli podatkowej za lata 2003-2006 oraz 2009 w przedmiocie podatku dochodowego, VAT, akcyzy i innych kontroli (np. URE), 2) udzielenia odpowiedzi na pytanie, czego dotyczyła opisana wyżej korespondencja, pomiędzy jakimi organami kontroli a CBŚ była prowadzona oraz w jakiej ilości i w jakich datach, 3) wglądu w przedmiotowe dokumenty urzędowe oraz możliwości dokonania fotokopii, 4) sporządzenia wykazu osób, które kwitowały zdanie i przyjęcie poszczególnych dokumentów wraz z datą oraz listą dokumentów pobieranych i zwróconych po wykorzystaniu, odmówił udostępnienia żądanej informacji publicznej. W uzasadnieniu podał, że w odpowiedzi na powyższy wniosek Zarząd w [...] CBŚ Komendy Głównej Policji pismem z dnia 8 maja 2013 r. poinformował wnioskodawcę, iż przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mogą mieć zastosowania do akt kontrolnych postępowania przygotowawczego. Od wymienionego pisma Spółka odwołała się do Komendanta Głównego Policji, który za pośrednictwem rzecznika prasowego w piśmie z dnia 14 czerwca 2013 r. poinformował Spółkę, że pismo z dnia 8 maja 2013 r. nie było decyzją administracyjną, a nadto, iż decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej jest przewidziana dla sytuacji, gdy informacja publiczna istnieje ale nie może być udostępniona wskutek ograniczeń prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie o rozpoznaniu skargi [...] Sp. z o.o. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej, wyrokiem z dnia 29 listopada 2013 r. sygn. akt. II SAB/Wa 436/13, zobowiązał organ do rozpoznania powyższego wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi zaś na kolejne pismo Spółki z 18 marca 2014 r., pismem z 26 marca 2014 r. poinformowano stronę, iż z treści wniosku można wywodzić, że wnioskodawca żąda informacji dotyczącej zakończonego postępowania przygotowawczego, które jako zbiór dokumentów nie mogą być traktowane jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Wobec powyższego Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na niewykonanie wyroku tego Sądu z dnia 29 listopada 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 436/13. Po jej rozpoznaniu WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1845/14, wymierzył Komendantowi Głównemu Policji grzywnę w wysokości 3000zł i stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Następnie Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji (jako organ powołany do życia z dniem 9 października 2014 r.) wskazał, że akta kontrolne sprawy karnej składają się ze zbioru specyficznych dokumentów (ponad 50 tomów) wyłącznie do użytku wewnętrznego organu ścigania jakim jest Centralne Biuro Śledcze Policji, a wcześniej CBŚ KGP i podlegają innym ustawom stanowiącym lex specialis w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ zwrócił uwagę, że w ramach czynności CBŚ korzystało z wielu zbiorów danych o wrażliwym charakterze z policyjnych i pozapolicyjnych baz danych (m.in. [...], [...], [...]), a kwestie gromadzenia, przetwarzania i przekazywania takich informacji regulują w szczególności: ustawa o Policji, ustawa o ochronie informacji niejawnych, ustawa o gromadzeniu, przetwarzaniu i przekazywaniu informacji kryminalnych oraz ustawa o ochronie danych osobowych. Nadmienił również, że akta kontrolne sprawy zawierają także inne materiały stanowiące tajemnicę prawnie chronioną w postaci dokumentacji objętej tajemnicami: skarbową, bankową, telekomunikacyjną, ubezpieczeniową i in. Organ podniósł ponadto, że żądane informacje mają charakter informacji publicznej przetworzonej, których uzyskanie mogłoby mieć znaczenie wyłącznie dla interesu prywatnego Spółki, nie zaś dla szeroko rozumianego interesu publicznego. W odwołaniu od powyższej decyzji [...] Sp. z o.o. zarzuciła jej naruszenie przepisów postępowania tj. art. 80 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art.10 K.p.a., przepisów prawa materialnego, tj. art. 5 ust. 2 i art. 3 ust.1 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Spółka wniosła z tego względu o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez udostępnienie żądanej informacji publicznej, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. na podstawie art. 138§1 pkt 1 K.p.a., art. 16 ust.1 w zw. z art. 3 ust.1 pkt 1 i art.5 ust.1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 5 ust.1, art.14 ust. 4 i 5, art.20 i 20a ust.1 ustawy o Policji, art. 16 ust.1ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o gromadzeniu, przetwarzaniu i przekazywaniu informacji kryminalnych (Dz. U. z 2010r., nr 29, poz.153 ze zm.) i art. 4 ust.1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych (Dz. U. nr 182, poz 1228), po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał, że wskazane w podstawie regulacje szczególne dotyczące ochrony informacji kryminalnych czy też niejawnych, determinują konieczność wzięcia pod uwagę norm zawartych w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej i w konsekwencji odmowy udostępnienia zebranych informacji ze względu na ochronę informacji niejawnych oraz innych informacji ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osób fizycznych. Zatem zarzut niewłaściwego zastosowania wskazanych przepisów postępowania oraz art. 5 ust.1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej są chybione. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi organ wskazał, że WSA w Warszawie we wspomnianych wyrokach nie przesądził na korzyść wnioskodawcy kwestii samego udostępnienia żądanych informacji, lecz stwierdził bezczynność organu Policji wyłącznie w zakresie zagadnienia rozpatrzenia wniosku. Organ podzielił także stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji dotyczące informacji publicznej przetworzonej. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] Sp. z o.o. zarzuciła jej: 1. naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez wydanie przez Komendanta Głównego Policji decyzji z dnia [...] lutego 2015 r., utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, w oparciu o uznanie, że wnioskowana informacja publiczna stanowi informację kryminalną, o której mowa w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o gromadzeniu, przetwarzaniu i przekazywaniu informacji kryminalnych (t.j. z dnia 17 listopada 2006 r., Dz.U. Nr 216, poz. 1585) oraz że "część z wnioskowanych informacji publicznych posiada także walor dokumentów objętych tajemnicą skarbową, bankową, telekomunikacyjną czy ubezpieczeniową" (por. s. 2 decyzji z dnia [...] lutego 2015 r.), pomimo że Komendant Główny Policji nie wskazał w decyzji nr [...] materiału dowodowego, którego analiza prowadzi do uznania, że informacja publiczna, o której udostępnienie wniosła spółka [...] sp. z o.o. ma charakter informacji kryminalnej, bądź stanowi dokumenty objęte tajemnicą skarbową, bankową, telekomunikacyjną czy ubezpieczeniową, zaś organ I instancji wskazał, że informacje takie zawierają całe akta kontrolne, nie zaś dokumenty wnioskowane przez spółkę [...] sp. z o.o. co konsekwencji prowadzi do uzasadnionego przypuszczenia, że organ administracji publicznej nie przeprowadził w tym zakresie właściwego postępowania dowodowego, a odmowa udostępnienia spółce [...] sp. z o.o. wnioskowanej informacji publicznej miała charakter arbitralny, nieznajdujący uzasadnienia w realiach niniejszej sprawy; 2. naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez wydanie przez Komendanta Głównego Policji decyzji z dnia [...] lutego 2015 r., utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, w oparciu o uznanie, że udzielenie wnioskowanej przez spółkę [...] sp. z o.o. informacji publicznej może naruszać prywatność osób fizycznych, pomimo że Komendant Główny Policji nie wskazał w zaskarżonej decyzji materiału dowodowego, którego analiza prowadziłaby do uznania, że informacja publiczna, o której udostępnienie wniosła spółka [...] sp. z o.o., zawiera dane, mogące prowadzić do naruszenia prywatności osób fizycznych, co uzasadnia przypuszczenie, że organ administracji publicznej nie przeprowadził w tym zakresie właściwego postępowania dowodowego, a odmowa udostępnienia spółce [...] sp. z o.o. wnioskowanej informacji publicznej miała charakter arbitralny, nieznajdujący uzasadnienia w realiach niniejszej sprawy; 3. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji Komendanta Centralnego Biura Śledczego Policji z dnia [...] grudnia 2014 r., podczas gdy organ ten powinien w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. zmienić zaskarżoną decyzję poprzez udostępnienie wnioskodawcy spółce [...] sp. z o.o. informacji publicznej wnioskowanej w piśmie z dnia 26 kwietnia 2013 r., ewentualnie uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji, z uwagi na to, że zaskarżona decyzja była obarczona istotnymi wadami prawnymi, w tym naruszała: a. art. 153 p.p.s.a. poprzez niewykonanie przez organ I instancji prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2013 r" sygn. akt II SAB/Wa 436/13, a także prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1845/14, poprzez nieuwzględnienie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w tych orzeczeniach, albowiem Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji przyjął, że wniosek spółki [...] sp. z o. o. dotyczył akt kontrolnych postępowania przygotowawczego jako całości, które nie mogą stanowić informacji publicznej mogącej podlegać udostępnieniu, podczas gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanych powyżej orzeczeniach wskazał jednoznacznie, że informacje wnioskowane przez spółkę [...] sp. z o.o. należy zakwalifikować jako informację publiczną; b. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez niezasadne przyjęcie, że wniosek sformułowany w piśmie z dnia 26 kwietnia 2013 r. dotyczył akt zakończonego postępowania przygotowawczego jako całości, co w ocenie organu I instancji miało uzasadniać odmowę udostępnienia informacji publicznej wnioskowanej przez skarżącą spółkę; c. art. 3 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie a w konsekwencji niezasadne przyjęcie, że potrzeba podjęcia dodatkowych czynności i zaangażowania do wykonania wniosku kolejnej osoby uzasadnia odmowę udostępnienia przetworzonej informacji publicznej na podstawie ww. przepisu oraz że w stanie faktycznym niniejszej sprawy uzyskanie wnioskowanych informacji publicznych mogłoby mieć znaczenie wyłącznie dla interesu prywatnego podmiotu gospodarczego, nie zaś dla szeroko rozumianego interesu publicznego, podczas gdy dostęp do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego - co bez wątpienia ma miejsce w realiach niniejszej sprawy, albowiem wnioskowane informacje dotyczą podmiotu prowadzącego działalność koncesjonowaną - a przepis ten nie upoważnia organu do odmowy udostępnienia informacji publicznej ze względu na konieczność przetworzenia informacji i związaną z tym konieczność odpowiedniego ukształtowania sposobu realizacji zadań przez pracowników organu lub urzędu stanowiącego jego aparat pomocniczy, ponadto wykładnia pojęcia informacji przetworzonej przyjmowana przez Sądy administracyjne wskazuje, że informacje wnioskowane przez spółkę [...] sp. z o.o. nie mają takiego charakteru; II. obrazę przepisów prawa materialnego mającą istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. naruszenie art. 2 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 5 ust. 1 u.d.i.p., będące konsekwencją obrazy ww. przepisów postępowania, poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów prawa materialnego, a w konsekwencji odmowę udostępnienia informacji publicznej w postaci korespondencji pomiędzy CBŚ a wszelkimi innymi urzędami państwowymi, w szczególności w zakresie kontroli podatkowej za lata 2003, 2004, 2005, 2006, 2009 w przedmiocie podatku dochodowego, VAT, akcyzy i innych organów kontroli (np. URE), jaka była prowadzona w toku postępowania przygotowawczego, pomimo że spółka [...] sp. z o.o. wnioskowała o udostępnienie korespondencji pomiędzy organami administracji publicznej stanowiącej informację publiczną, podlegającą udostępnieniu, do której nie miał zastosowania art. 5 ust. 1 u.d.i.p., bowiem organ w żaden sposób nie wykazał, że wnioskowana korespondencja zawiera informacje, których udostępnienie podlega ograniczeniu, a w braku wykazania tej okoliczności zasadne było udostępnienie skarżącej spółce wnioskowanej informacji publicznej; 2. naruszenie art. 2 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. będące konsekwencją obrazy ww. przepisów postępowania, poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów prawa materialnego, a w konsekwencji odmowę udostępnienia informacji publicznej w postaci korespondencji pomiędzy CBŚ a wszelkimi innymi urzędami państwowymi, w szczególności w zakresie kontroli podatkowej za lata 2003, 2004, 2005, 2006, 2009 w przedmiocie podatku dochodowego, VAT, akcyzy i innych organów kontroli (np. URE), jaka była prowadzona w toku postępowania przygotowawczego, pomimo że spółka [...] sp. z o. o. wnioskowała o udostępnienie korespondencji pomiędzy organami administracji publicznej stanowiącej informację publiczną, podlegającą udostępnieniu, a korespondencja objęta wnioskiem spółki [...] sp. z o.o. dotyczyła tej właśnie spółki, co wyklucza możliwość założenia, iż zawiera ona informacje mogące naruszać prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy w stopniu uniemożliwiającym, w oparciu o art. 5 ust. 2 u.d.i.p., udostępnienie wnioskodawcy informacji, które go dotyczą, a w braku wykazania tej okoliczności konieczne było udostępnienie skarżącej spółce wnioskowanej informacji publicznej. Mając powyższe na względzie wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, a nadto zasądzenie od organu na rzecz skarżącej Spółki kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie z argumentacją faktyczną oraz prawną zbieżną zawartą w zaskarżonej decyzji. Natomiast w piśmie procesowym z dnia 24 lipca 2015 r. wniósł o umorzenie postępowania w niniejszej sprawie na podstawie art. 161§1 pkt.3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołał się w tym względzie na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 596/15, który zapadł po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2014 r,. sygn. akt II SA/Wa 1845/14 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. w [...] na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 436/13. We wskazanym wyroku NSA stwierdził bowiem, że skoro "żądanie nie dotyczyło udzielenia informacji mającej charakter publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, to na podmiocie będącym adresatem wniosku nie ciążył obowiązek wydania aktu administracyjnego. Odpowiedź z dnia 26 marca 2014 r. stanowiła bowiem "rozpoznanie wniosku" o udostępnienie korespondencji pomiędzy CBŚ a innymi urzędami państwowymi" Natomiast skarżąca Spółka w piśmie procesowym z dnia 4 sierpnia 2015 r. stanowiącym replikę na odpowiedź na skargę oraz na wniosek o umorzenie postępowania, podtrzymała zarzuty skargi oraz wniosła o nieuwzględnienie wniosku o umorzenie postępowania. Podniosła w szczególności, że wskazany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego oparto na błędnym założeniu, że wniosek Spółki odnosi się do udostępnienia akt sprawy jako zbioru materiałów i dokumentów zakończonego postępowania przygotowawczego, co jak skarżąca wykazała w skardze, nie miało miejsca w niniejszej sprawie. . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1§1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto stosownie do treści art. 134§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga oceniona w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów niż podniesione w zarzutach. W ocenie Sądu kluczowe znaczenie ma w niniejszej sprawie treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 596/15, zapadłego po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1845/14 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 436/13, uchylającego zaskarżony wyrok i oddalającego skargę. Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku stwierdził, że analiza żądania spółki wskazuje, iż dotyczy ono udostępnienia zbioru materiałów zgromadzonych w aktach postępowania przygotowawczego. Powyższe potwierdził również pełnomocnik Spółki na rozprawie przyznając, że Spółka żąda okazania dokumentów, które znajdują się w aktach postępowania, w którym Spółka jest stroną. Takie prawidłowe zakwalifikowanie żądania ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i oceny mocy wiążącej wyroku z dnia 29 listopada 2013 r. Sąd podkreślił, że po wydaniu tego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę o sygn. akt. I OPS 7/13, w której zajął stanowisko, że żądanie udostępnienia przez prokuratora akt sprawy jako zbioru materiałów zakończonego postępowania przygotowawczego nie jest wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, o którym mowa w art. 10 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.) dalej "udip". W jej uzasadnieniu wskazano także, że udostępnieniu podlegają określonego rodzaju informacje, a nie akta czy znajdujące się w nich dokumenty. W ocenie NSA oznacza to, że WSA w Warszawie zobligowany był odstąpić od oceny prawnej wyrażonej w wyroku z dnia 29 listopada 2013 r. co do charakteru żądanej informacji. W konkluzji Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż w sytuacji podjęcia wspomnianej uchwały co do interpretacji przepisu prawa, traci moc obowiązująca ocena prawna dokonana przez sąd wojewódzki we wcześniej wydanym rozstrzygnięciu w sprawie nawet jeśli jest ona odmienna od wyrażonej w uchwale. Zatem w ocenie NSA brak było podstaw do uznania, że organ pozostawał w bezczynności w udzieleniu informacji publicznej, po wydaniu wyroku z dnia 29 listopada 2013 r. Skoro Organ poinformował Spółkę w piśmie z dnia 26 marca 2014 r. że jej wniosek dotyczący informacji nie mających charakteru informacji niemających charakteru informacji publicznych, to zwolniony jest od jego merytorycznego rozpoznania. NSA stwierdził ponadto, że skoro żądanie nie dotyczyło udzielenia informacji mającej charakter publiczny w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej to na podmiocie będącym adresatem wniosku nie ciążył obowiązek wydania aktu administracyjnego. Odpowiedź z dnia 26 marca 2014 r. stanowiła bowiem "rozpoznanie wniosku" o udostępnienie korespondencji pomiędzy CBŚ a innymi urzędami państwowymi". Należy zauważyć, iż przepis art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby. Sąd w niniejszej sprawie jest zatem związany wymienionym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle którego żądanie skarżącej Spółki nie dotyczy informacji publicznej. Brak było więc podstaw do stosowania przez organ przepisu art.16 ust.1 udip wskazującego, że w drodze decyzji administracyjnej można odmówić udostępnienia jedynie informacji posiadającej przymiot informacji publicznej. W sytuacji kiedy żądanie nie dotyczy informacji publicznej, adresat wniosku zobligowany jest jedynie do poinformowania o tym wnioskodawcy na piśmie. W tym stanie rzeczy zarówno zaskarżona decyzja jak też utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem art.16 ust.1 w związku z art. 1 ust.1 udip i podlegają uchyleniu. Zbędne jest wobec tego odnoszenie się do zarzutów skargi oraz zawieranie wskazań dla organu. Ustosunkowując się zaś do wniosku organu o umorzenie postępowania sądowego jako bezprzedmiotowego z uwagi na wymieniony wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego należy stwierdzić, że jest on nieuzasadniony. Wskazać bowiem trzeba, iż w niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja administracyjna, która dalej pozostaje w obrocie prawnym. By można było uznać, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe, zaskarżona decyzja powinna była przestać istnieć przed wydaniem wyroku, np. w drodze skorzystania przez organ z uprawnień autokontrolnych. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a PPSA orzekł jak w sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 § 1 zaś o kosztach w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2, powołanej ustawy.