II SA/Wa 635/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Bronisław Szydło, Protokolant Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi J. i M. B. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ochrony danych osobowych – oddala skargę – Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 12 pkt 2, art. 22 i art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2009 r. dotyczącą odmowy uwzględnienia wniosku J. i M. B. na udostępnienie ich danych osobowych, zawartych w postanowieniu Prokuratury Rejonowej [...] – (sygn. akt [...]), osobom nieuprawnionym przez Prokuratora Rejonowego Prokuratury Rejonowej [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wpłynęła skarga J. i M. B., na udostępnienie ich danych osobowych, zawartych w postanowieniu Prokuratury Rejonowej [...] (sygn. akt [...]), osobom nieuprawnionym przez Prokuratora Rejonowego Prokuratury Rejonowej [...]. J. i M. B. wskazali, że ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych została naruszona poprzez nieuzasadnione udostępnienie przez Prokuraturę Rejonową [...] danych osobowych ich rodziny; w tym adresów posiadanych lokali, stanu majątkowego i źródła utrzymania osobie nieuprawnionej, wywodzącej się ze środowiska patologicznego. W uzasadnieniu tego wniosku J. i Mi. B. wskazali, że Prokuratura Rejonowa [...] prowadziła śledztwo w sprawie gróźb zamachem bombowym i żądania pieniędzy. Sprawcy tego żądania zostali przez Prokuraturę ustaleni, jednakże postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r., śledztwo zostało umorzone z powodu braku znamion czynu zabronionego. Wnioskodawcy podali, że nie kwestionują faktu doręczenia postanowienia o jego umorzeniu, osobie przeciwko której toczyło się śledztwo, ale fakt udostępnienia w szerokim zakresie danych osobowych dotyczących ich rodziny, szczególnie w sytuacji, gdy tylko M. B. uznany został jako strona pokrzywdzona i tylko on składał zeznania. M. B. stwierdził, że dane te mogą obecnie stanowić ważną informację dla świata przestępczego. J. i M. B. wskazali również w swoim wniosku, że oczekują od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, że ten wystąpi do Ministra Sprawiedliwości o uregulowanie sprawy przekazywania przestępcom danych osobowych pokrzywdzonych w zakresie, który przekracza potrzeby śledztwa i wymogi prawa, która to procedura staje się zagrożeniem dla osób, które już raz zostały skrzywdzone. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wydał w dniu [...] stycznia 2009 r. decyzję, którą odmówił uwzględnienia wniosku J. i M. B. W jej uzasadnieniu wskazał, że na podstawie uzyskanych wyjaśnień ustalił, iż M. B. posiada status pokrzywdzonego w postępowaniu przygotowawczym o sygn. akt [...], prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową [...], w sprawie przestępstw określonych w art. 13 § 1 w zw. z art. 282 oraz art. 190 § 1 kk. Powyższe postępowanie zakończyło się wydaniem postanowienia z dnia [...] czerwca 2008 r. o umorzeniu śledztwa wobec K. I. podejrzanego o przestępstwo z art. 13 § 1 w zw. z art. 282 oraz art. 190 § 1 kk. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano zdarzenia będące przedmiotem postępowania oraz imiona i nazwiska osób, które brały w nim udział. Wskazano nadto miejsca zamieszkania (miasto, ulica) świadków oraz uczestników zdarzenia, stopień pokrewieństwa jaki ich łączy oraz informacje dotyczące uczestników postępowania, uzyskane w toku śledztwa, a niezbędne dla prowadzonego postępowania dowodowego, na którym oparto rozstrzygnięcie. Następnie Prokuratura doręczyła, stosownie do art. 100 § 2 oraz art. 305 § 4 kpk odpis tego postanowienia stronom postępowania, tj. ujawnionym pokrzywdzonym oraz podejrzanemu K. I. GIODO podał również, że z wyjaśnień Prokuratury wynika, iż kwestionowany przez J. i M. B. zakres dotyczących ich danych, ujawnionych w uzasadnieniu wskazanego postanowienia podejrzanemu wynika z rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 11 kwietnia 1992 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. z 1992 r. Nr 38, poz. 163 ze zm.). Odmawiając uwzględnienia wniosku J. i M. B. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych podał, że przesłankę legalizmu przetwarzania kwestionowanych danych osobowych stanowi art. 23 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o ochronie danych osobowych. Zgodnie bowiem z konstytucyjnie uregulowaną zasadą legalizmu, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Ramy dla aktywności procesowej Prokuratury określają przepisy Kodeksu postępowania karnego, w których oparcie znajdują kwestionowane przez wnioskodawców działania ww. organu. Organ podał, że jak wynika z poczynionych ustaleń, podstawą prawną udostępnienia K. I. odpisu postanowienia z postępowania przygotowawczego stanowił art. 100 § 2 kpk, zgodnie z którym orzeczenie lub zarządzenie wydane poza rozprawą należy doręczyć prokuratorowi, a także stronie i osobie niebędącej stroną, którym przysługuje środek zaskarżenia, jeżeli nie brali udziału w posiedzeniu lub nie byli obecni przy ogłaszaniu; w innych wypadkach o treści orzeczenia lub zarządzenia należy powiadomić strony. Stosownie natomiast do art. 305 § 4 kpk o wszczęciu, odmowie wszczęcia albo o umorzeniu śledztwa zawiadamia się osobę lub instytucję państwową, samorządową lub społeczną, która złożyła zawiadomienie o przestępstwie, oraz ujawnionego pokrzywdzonego, a o umorzeniu także podejrzanego – z pouczeniem o przysługujących im uprawnieniach. Odnosząc się zaś do zarzutu dotyczącego udostępnienia danych osobowych w uzasadnieniu postanowienia to organ podał, że działanie to wypełniło dyspozycję § 186 Regulaminu wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury, zgodnie z którym w uzasadnieniu postanowienia o umorzeniu śledztwa lub dochodzenia należy wymienić osoby, przeciwko którym toczyło się postępowanie oraz zarzuty, albo zdarzenia będące jego przedmiotem, zwięźle przedstawić czynności, jakich dokonano i poczynione ustalenia, ocenić zebrane dowody oraz wskazać powody faktyczne i prawne, które zadecydowały o umorzeniu i przyjętej podstawie tego umorzenia. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wyjaśnił ponadto, że jest wprawdzie organem właściwym do kontroli zgodności przetwarzania danych osobowych z przepisami ustawy o ochronie danych osobowych oraz wydawania decyzji administracyjnych i rozpatrywania skarg w sprawach wykonywania przepisów ustawy, co jednak nie oznacza, że jest uprawnionym do dokonania oceny działań procesowych prokuratury. Działania te podlegają bowiem ocenie w trybie postępowania instancyjnego, które uregulowane są przepisami kpk. Ponadto organ podał, że Kodeks postępowania karnego zawiera regulacje zapewniające anonimowość świadkom i ofiarom przestępstwa (art. 184 § 1 oraz art. 191 § 3 kpk ), i wskazał, że jak wynika z wyjaśnień prokuratury M. B. nie wystąpił z takim wnioskiem. Wniosek taki – uwzględniony przez tut. Prokuraturę złożył natomiast syn J. i M. B. – T. B. Jeśli zaś chodzi o wniosek J. i M. B. wystąpienia przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych do Ministra Sprawiedliwości to organ podał, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi taka konieczność z uwagi na to, że działania Prokuratury znajdują uzasadnienie w przepisach obowiązującego prawa. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy J. i M. B. zarzucili organowi przeprowadzenie postępowania z naruszeniem art. 35 kpa oraz z nierównym traktowaniem stron w jego toku. Ponadto wskazali, na niezgodność sentencji decyzji z żądaniem wniosku oraz nieustosonkuwanie się organu do wszystkich zarzutów, które zawarli w skardze. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, uznając zarzuty wniosku odwoławczego za niezasadne. Odnosząc się do argumentacji strony zawartej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy argumentów zawartych w swojej pierwszej decyzji organ stwierdził, iż przesłanki dopuszczalności przetwarzania danych osobowych wskazane w art. 23 ust. 1 ustawy mają charakter autonomiczny i niezależny co oznacza, że są one równoprawne. A zatem przetwarzanie danych osobowych może być uznane za zgodne z prawem nie tylko wówczas, gdy osoba, której dane dotyczą wyrazi na to zgodę, ale również wtedy, gdy administrator danych wykaże się spełnieniem choćby jednej z pozostałych przesłanek wskazanych w powołanym przepisie. Wskazał też, że reguły prowadzenia przez Prokuraturę postępowania przygotowawczego zostały określone w dziale III Regulaminu wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury. Stosownie do § 96 śledztwo lub dochodzenie wszczęte w sprawie prowadzi się w stosunku do wszystkich czynów ujawnionych w jego toku, zaś § 97 stanowi, iż jednym postępowaniem przygotowawczym obejmuje się wszystkie czyny pozostające w związku podmiotowym lub przedmiotowym z czynem stanowiącym podstawę jego wszczęcia, chyba, że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 34 § 3 kpk. Organ podał, że postanowienie Prokuratury stanowi jako dokument pewną całość i ingerencja w jego treść niewątpliwie mogłaby go pozbawić cech tego dokumentu. Ponadto organ dodał, że nie jest upoważniony do oceny czy Prokuratura obejmując jednym postępowaniem kilka czynów wypełniających znamiona przestępstw i wydając w nim jedno rozstrzygnięcie z uwagi na tożsamość pokrzywdzonych oraz czynów zabronionych nie przekroczyła swoich uprawnień do kierowania postępowaniem przygotowawczym. Prokuratura jest bowiem gospodarzem tego postępowania. Nakazanie zaś przez GIODO Prokuraturze usunięcia z akt sprawy zakwestionowanych danych byłoby nieuprawnionym ingerowaniem w postępowanie przed tym organem. Organ powołał również art. 191 § 3 kpk i wskazał, że przepis ten normuje szczególną sytuację poufności wprowadzając instytucję świadka anonimowego, zgodnie z którym jeżeli istnieje obawa, że w związku z zeznaniami świadka może być użyta wobec niego lub osób jego najbliższych przemoc lub groźba karalna, może on zastrzec swoje dane dotyczące miejsca zamieszkania do wyłącznej wiadomości sądu lub prokuratora. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych podał, że jak wynika z wniosku J. i M. B. instytucja ta była im znana. Organ odniósł się również do zarzutu wnioskodawców odnośnie równego traktowania stron powołując się zarówno na przepis art. 73 § 1 jak i art. 10 § 1 kpa. Decyzja Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych stała się przedmiotem skargi, uzupełnionej następnie pismem z dnia 8 czerwca 2009 r. J. i M. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów wpisu sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania administracyjnego; w tym art. 24 § 1 pkt 5 kpa i art. 35 kpa, poprzez podjęcie z up. Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych przez A. L. zarówno decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. jak i decyzji wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy w dniu [...] marca 2009 r., pomimo obowiązku wyłączenia wynikającego z art. 24 § 1 pkt 5 kpa. Decyzji zarzucili również naruszenie art. 107 § 3 kpa oraz art. 32 i 51 § 2 Konstytucji RP. Uzasadniając skargę, skarżący wskazali, że ujawnienie informacji o pokrzywdzonych służyło tylko i wyłącznie podejrzanemu, który w toku śledztwa nie zapoznał się z aktami sprawy, a mimo to otrzymał dane o pokrzywdzonych w formie przetworzonej i sprowadzonej do konkretnych informacji o pokrzywdzonym i jego rodzinie. Skarżący zarzucili ponadto organowi brak konsekwencji wyrażający się w różnym twierdzeniu o posiadaniu lub nie uprawnień kontrolnych w stosunku do Prokuratury. Podnieśli również brak zacytowania w decyzji pełnego brzmienia przepisów, na których organ opierał swoje rozstrzygnięcie oraz nieodniesienie się do wszystkich argumentów i dowodów zawartych w odwołaniu, w tym nieustosunkowanie się do postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 2008 r. Podtrzymali również zarzut o nierównym traktowaniu stron oraz nieustosunkowanie się przez organ do ich wniosku odnośnie wystąpienia do Ministra Sprawiedliwości o uregulowanie kwestii udostępniania podejrzanym danych osobowych pokrzywdzonych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz wskazał na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Ponadto, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 24 ust. 1 pkt 5 kpa organ wskazał, że przepis ten dotyczy wyłączenia pracownika organu administracji publicznej od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej zaś sprawie obie decyzje wydane zostały przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. Jeśli zaś chodzi o żądanie skarżących wystąpienia do Ministra Sprawiedliwości o uregulowanie kwestii udostępniania podejrzanym danych osobowych pokrzywdzonych, to zarzut ten organ uznał za bezpodstawny bowiem przedmiotem, zakreślonym ich wnioskiem miał przede wszystkim zbadać kwestię, czy Prokuratura udostępniła ich dane osobom nieupoważnionym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem wbrew podniesionym w niej zarzutom zaskarżona decyzja nie została oparta na błędnej interpretacji wskazanych przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych ( Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.). Z treści jej art. 1 ust. 2 ustawy wynika, iż przysługujące każdemu prawo do ochrony dotyczących go danych osobowych nie ma charakteru absolutnego, bowiem przetwarzanie danych może mieć miejsce ze względu na dobro publiczne, dobro osoby, której dane dotyczą lub dobro osób trzecich w zakresie i trybie określonym ustawą. W świetle zaś przepisów art. 7 pkt 4 w zw. z art. 3 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, Prokuratura Rejonowa [...] jest administratorem danych osobowych. Podmiot ten jest zobowiązany do przestrzegania przepisów ustawy o ochronie danych osobowych i udostępnienia tych danych w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Przesłanki dopuszczalności przetwarzania danych osobowych zostały określone w art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych. Przetwarzanie danych osobowych jest więc dopuszczalne wtedy, gdy: 1) osoba, której dane dotyczą, wyrazi na to zgodę; 2) jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa; 3) jest to konieczne dla realizacji umowy, gdy osoba, której dane dotyczą, jest jej stroną lub gdy jest to niezbędne do podjęcia działań przed zawarciem umowy na żądanie osoby, której dane dotyczą; 4) jest niezbędne do wykonania określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego; 5) jest niezbędne dla wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą. Powyższe przesłanki mają charakter autonomiczny i niezależny. Wystarczy zatem wystąpienie jednej z nich, by przetwarzanie danych mogło być uznane za usprawiedliwione. Oznacza to także, że zgoda osoby, której dane dotyczą, nie jest wyłączną przesłanką przetwarzania danych osobowych. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem badania przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych była legalność udostępnienia danych osobowych J. i M. B. oraz członków ich rodziny, zawartych w uzasadnieniu postanowienia o umorzeniu śledztwa o sygn. akt [...], wydanego przez Prokuraturę Rejonową [...], w oparciu o art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy osobom nieuprawnionym. Wskazać należy, że zgodnie z konstytucyjnie uregulowaną zasadą legalizmu, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Zaznaczyć należy, że przepisy Kodeksu postępowania karnego nie regulują bezpośrednio dopuszczalności przetwarzania danych osobowych, choć w sposób oczywisty w postępowaniu karnym (w tym przygotowawczym), ma miejsce przetwarzanie danych osobowych. Podać należy, że reguły prowadzenia postępowania przez Prokuraturę wynikają z przepisów Kodeksu postępowania karnego oraz wydanego na jego podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 27 sierpnia 2007 r. – Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U. Nr 169, poz. 1189 ze zm.). Stosownie do art. 100 § 2 kpk oraz art. 305 § 4 kpk postanowienie o umorzeniu śledztwa doręcza się stronom postępowania, a więc pokrzywdzonemu i podejrzanemu. Tak więc wymóg doręczenia orzeczenia podejrzanemu wynika wprost z tych przepisów. Dodać należy, że ma on również prawo do zapoznania się z jego treścią w całości i złożenia od niego zażalenia; ma on również – na mocy art. 156 § 5 kpk – za zgodą prowadzącego postępowanie przygotowawcze prawo przeglądania akt postępowania w każdym czasie, sporządzania z nich odpisów i żądania wydania odpłatnie kserokopii, zawartych w nich dokumentów. Stosownie zaś do § 96 powołanego Regulaminu wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury, śledztwo lub dochodzenie wszczęte w sprawie prowadzi się w stosunku do wszystkich czynów ujawnionych w jego toku, zaś § 97 tego Regulaminu stanowi, iż jednym postępowaniem przygotowawczym obejmuje się wszystkie czyny pozostające w związku podmiotowym lub przedmiotowym z czynem stanowiącym podstawę jego wszczęcia, chyba, że zachodzą okoliczności o jakich mowa w art. 34 § 3 kpk. Pamiętać należy ponadto o treści § 183 Regulaminu wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury, zgodnie z którym w uzasadnieniu postanowienia o umorzeniu śledztwa lub dochodzenia należy wymienić osoby, przeciwko którym toczyło się postępowanie, oraz zarzuty albo zdarzenia będące jego przedmiotem, zwięźle przedstawić czynności, jakich dokonano i poczynione ustalenia, ocenić zebrane dowody oraz wskazać powody faktyczne i prawne, które zadecydowały o umorzeniu i przyjętej podstawie tego umorzenia. Analizując zatem treść wskazanych przepisów nie można nakazać Prokuraturze, ażeby ograniczyła się ona w wydawanym przez siebie postanowieniu tylko do zdarzeń, będących przedmiotem wszczętego śledztwa pomijając dane osobowe stron tego postępowania. Usunięcie z postanowienia Prokuratury jakichkolwiek informacji, w tym także danych osobowych skarżącego i jego rodziny, której niewątpliwie zdarzenie dotyczyło, zasadniczo zmieniałoby obraz zarzucanych czynów i okoliczności ich popełnienia. Już z tych względów ujawnienie danych skarżącego w przedstawionym postanowieniu było zgodne z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych. Ponadto podkreślić należy, iż usunięcie jakichkolwiek elementów omawianego dokumentu stanowiłoby zmianę jego treści, a więc podważałoby jego wiarygodność. Ponadto wskazać należy, że postanowienie o sygn. akt [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. o umorzeniu śledztwa, zawierało rozstrzygnięcie składające się z trzech punktów, z których jedynie pierwszy z nich dotyczył umorzenia śledztwa przeciwko K. I. oraz zawierało obszerne uzasadnienie. Postanowienie to stanowi logiczną całość i ingerencję w jego treść uznać należałoby za niedopuszczalną. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, że nie jest on upoważniony do oceny czy Prokuratura winna objąć jednym postępowaniem kilka czynów wypełniających znamiona przestępstwa i wydać jedno rozstrzygnięcie, z uwagi na tożsamość pokrzywdzonych i czynów zabronionych, oraz czy przekroczyła ona swoje uprawnienia w tym zakresie. Dysponentem bowiem postępowania przygotowawczego jest Prokuratura, a wskazane postanowienie jest częścią akt prokuratorskich. Fakt, iż wskazane postanowienie Prokuratury Rejonowej [...], wiąże się z przetwarzaniem danych osobowych skarżących nie oznacza jednocześnie, iż Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych jest uprawniony do ingerowania w powyższe czynności Prokuratury. Przepisy ustawy o ochronie danych osobowych, określające kompetencje Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych nie upoważniają bowiem wskazanego organu do ingerowania w tok postępowania, prowadzonego przez organy wymiaru sprawiedliwości. Stanowisko takie zajął również Naczelny Sąd Administracyjny, który w uzasadnieniu wyroku z dnia 2 marca 2001 r. (sygn. akt II SA 401/00) stwierdził, że "Generalny Inspektor (...) nie jest organem kontrolującym ani nadzorującym prawidłowość stosowania prawa materialnego i procesowego w sprawach należących do właściwości innych organów, służb czy sądów, których orzeczenia podlegają ocenom w toku instancji, czy w inny sposób określony odpowiednimi procedurami". Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni akceptuje wyrażony pogląd. Podkreślić należy, że działalność w tym zakresie Prokuratury, podlega bowiem kontroli wyłącznie ze strony organu wyższej instancji – w trybie i na zasadach określonych przepisami Kodeksu postępowania karnego. A zatem zgodzić się zatem należy ze stanowiskiem Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, iż w niniejszej sprawie nie mógł on uwzględnić skargi J. i M. B. dotyczącej naruszenia przepisów ustawy o ochronie danych osobowych przez Prokuraturę Rejonową [...], uznając te zarzuty za niezasadne, szczególnie w sytuacji, gdy Kodeks postępowania karnego zawiera regulacje zapewniające anonimowość świadkom i ofiarom przestępstwa (art. 184 § 1 oraz art. 191 § 3 kpk), i jak wynika z wyjaśnień Prokuratury, M. B. z takim wnioskiem nie wystąpił. Wniosek taki złożył natomiast syn skarżących – T. B. i został on przez Prokuraturę uwzględniony. Tak więc legalność przetwarzania danych osobowych skarżących przez Prokuraturę Rejonową [...] w świetle przesłanek z art. 23 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, wyczerpuje podstawę z punktu 2 tego przepisu, według którego przetwarzanie danych jest dopuszczalne, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Prokuratura Rejonowa [...], przetwarzała zatem dane osobowe skarżących i ich rodziny legalnie, realizując swoje uprawnienie. Sąd nie podzielił zarzutu skarżących odnośnie naruszenia przez organ zasady proporcjonalności. Organ prawidłowo bowiem rozpatrzył ich wniosek, uwzględniając odpowiednio, z jednej strony prawo strony do prywatności, a z drugiej – wymogów postępowania karnego – w tym wypadku postępowania przygotowawczego. Sąd nie podziela również zarzutu skarżących odnośnie naruszenia przez organ art. 107 § 3 kpa, bowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej spełniają wymogi określone tym przepisem. Jeśli zaś chodzi o zarzut skarżących dotyczący naruszenia przez organ art. 24 § 1 pkt 5 kpa, poprzez podjęcie z up. Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych przez A. L. zarówno decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. jak i decyzji wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy w dniu [...] marca 2009 r., to i tego zarzutu Sąd nie podziela. Postępowanie bowiem w trybie art. 127 § 3 kpa nie jest klasycznym postępowaniem dwuinstancyjnym obejmującym działanie dwóch organów niższej i wyższej instancji. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozpatruje ten sam organ, który wydał zaskarżoną decyzję, a więc w przypadku Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych może to być osoba upoważniona przez niego do wydawania decyzji w tego rodzaju sprawach. Podobny pogląd wyrażony został w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2007 r. o sygn. akt II GSK 381/06, który to pogląd Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni akceptuje. Sąd podzielił pogląd Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych odnośnie niewystąpienia przez niego do Ministra Sprawiedliwości, uznając, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi taka konieczność, a działania Prokuratury znajdują uzasadnienie w przepisach obowiązującego prawa. Reasumując, należy uznać, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] stycznia 2009 r., zostały podjęte zgodnie z prawem. Organ prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne w oparciu o przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, a przede wszystkim podjął wszelkie kroki niezbędne w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Oparł się o zgromadzony w sposób właściwy materiał dowodowy uznając za istotne określone fakty i podniesione przez stronę argumenty przemawiające za ustalonym wynikiem postępowania, inne zaś uznając za nieistotne dla rozstrzygnięcia. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.